Trumps Groenlandse dreigementen aan zijn bondgenoten zijn ongeëvenaard

Het ogenschijnlijk dwingende dreigement van de Amerikaanse president Donald Trump om westerse bondgenoten te dwingen zich niet te verzetten tegen zijn voorgestelde annexatie van Groenland, of verdere schade aan hun handel met de VS te ondervinden, kent geen parallel en precedent.

We hebben het afgelopen jaar een aantal ongebruikelijke en onverwachte economische dreigingen van president Trump gehad, maar ik denk dat het veilig is om te zeggen dat deze alle bedreigingen overtreft en ons op zowel surrealistisch als uiterst gevaarlijk terrein brengt.

Als je het op het eerste gezicht bekijkt, is het een vorm van economische oorlog die het Witte Huis zijn naaste bondgenoten oplegt.

Dat komt omdat het zich op ongelooflijk korte termijn richt op bondgenoten en voor een doel dat in wezen de NAVO en het westerse bondgenootschap zou kunnen uiteenvallen.

Dit zal ambtenaren uit die landen absoluut verbijsterd achterlaten. In feite is het zo bizar dat ze eerder verbijsterd dan boos zijn.

Niemand ter wereld zou aannemen dat een dergelijke dreiging – gebaseerd op het verwerven van het land van je bondgenoot – ooit daadwerkelijk zou gebeuren. Heeft Trump werkelijk de steun in de VS, in het Congres en zelfs in zijn eigen regering om dit te doen?

Is dit, zoals sommige handelsfunctionarissen moeten aannemen, de grootste TACO (Trump will Chicken Out) aller tijden? Deze dingen kunnen komen en gaan, en economisch gezien hebben deze landen de schade tot nu toe opgevangen.

Denk aan Canada. Het heeft zijn handel met de VS zien inzakken. Maar de strategie van premier Mark Carney heeft ervoor gezorgd dat de Canadese handel met de rest van de wereld met 14% is gestegen – wat verbazingwekkend genoeg meer waard is dan nodig was om het verloren handelsverkeer met de VS te dekken.

Carney heeft deze week in China geweest het aandringen op “een nieuwe wereldorde” en het nastreven van meer handel met China, niet de afstandelijkheid die sommige Amerikaanse regeringsfunctionarissen nastreven.

‘Dit is China versus de wereld’, probeerde de regering-Trump nog maar drie maanden geleden de rest van de wereld ervan te overtuigen.

Carney laat deze aanpak zien, iets wat wellicht een opmerkelijke achtergrondcontext is voor de timing van de interventie van vandaag.

Als we de nieuwste dreigementen van Trump echter serieus nemen, zijn ze buitengewoon verontrustend.

Niet zozeer vanwege het tarief van 10%, maar vanwege de grondgedachte ervan: het afnemen van land van een bondgenoot, en het publiekelijk proberen je bondgenoten te dwingen. Hoe zou de wereld reageren als China of Rusland een dergelijke dreiging naar enkele van hun bondgenoten hadden gestuurd?

De basis van de dreiging is duidelijk zeer zorgwekkend.

Velen in hoofdsteden over de hele wereld zullen de aankondiging van Trump op sociale media lezen en het functioneren van de Amerikaanse besluitvorming in twijfel trekken.

President Trump arriveert woensdag op het World Economic Forum voor een ontmoeting met leiders van de geallieerde landen wier economieën hij zojuist heeft bedreigd.

Het grootste deel van de wereld zal hopen dat deze ongeëvenaarde dreiging tegen die tijd op de een of andere manier zal zijn verdwenen.