Sinds Donald Trump zich in de politieke strijd begaf, zijn critici van mening dat als hij ooit een directe confrontatie met Iran als president van de Verenigde Staten zou aangaan, het resultaat chaos, eindeloze oorlog en mondiale instabiliteit zou zijn. Het is opnieuw bewezen dat ze ongelijk hebben.
Tegenwoordig is de wereld getuige van de snelle, beslissende bewering van de Amerikaanse macht die leidt tot een duidelijke militaire overwinning op een terroristische staat die zowel de Amerikaanse als de mondiale vrede en veiligheid lange tijd heeft bedreigd.
Te lang werd het Amerikaanse buitenlandse beleid gedomineerd door aarzeling, vermomd als verfijning. Amerikaanse presidenten, democraten en republikeinen, pleitten voor ‘beheersing’, ‘strategisch geduld’ en ‘afgepaste reacties’, terwijl tegenstanders brutaler en brutaler werden. Iran breidde zijn invloed in het Midden-Oosten uit, financierde proxy-milities, bedreigde de mondiale energievoorziening en daagde openlijk de geloofwaardigheid van Washington uit door Amerikaanse belangen, personeel en bezittingen aan te vallen.
Trump verwierp de conventionele aanpak van Washington nog voordat hij een openbaar ambt aanvaardde. Hij heeft nooit geloofd dat eindeloze onderhandelingen of zorgvuldig geformuleerde diplomatieke verklaringen een regime zouden afschrikken dat alleen maar toegeeft aan de macht. Zijn critici noemden het roekeloosheid. Wat het eigenlijk was, was duidelijkheid.
In plaats van af te glijden naar een nieuwe, conventionele, tien jaar durende oorlog, koos Trump voor een eenvoudige formule: hard toeslaan, snel toeslaan, en duidelijk maken dat de VS niet zullen capituleren voor bedreigingen.
Tegenwoordig definieert het grootste deel van het establishment van het buitenlands beleid ‘overwinning’ nog steeds op de manier waarop het dat in de 20e eeuw deed: het regime omverwerpen, het land bezetten en de regering naar onze zin herbouwen. Dat model van na de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog werkte in Europa, Azië en Latijns-Amerika. In het Midden-Oosten gebeurde dat niet. Irak en Afghanistan hebben bewezen dat natieopbouw een nutteloze onderneming kan zijn.
Trump begrijpt iets wat Washington niet wil toegeven: de uitoefening van de Amerikaanse macht mag niet bedoeld zijn om democratische samenlevingen op te bouwen. Het zou moeten zijn om bedreigingen te elimineren.
Vanaf het begin heeft de regering-Trump duidelijk gemaakt dat zij de aanvallen lanceerde om de uitkomst te controleren.
Als het militaire leiderschap van Iran is verzwakt, als zijn vermogen om Amerikaanse troepen en bondgenoten te bedreigen is verminderd, en als zijn nucleaire ambities aanzienlijk zijn teruggedraaid, dan is de missie al geslaagd en is het tijd om de oorlog te beëindigen.
Wanneer Trump de overwinning uitroept, zal hij dat niet stilletjes doen. Hij zal het direct zeggen: Amerika sloeg toe, Amerika won, en Amerika deed dat zonder opnieuw een eindeloze oorlog te moeten voeren.
Timing is altijd een van de politieke talenten van Trump geweest. Hij begrijpt het momentum beter dan al zijn voorgangers van de afgelopen decennia. Als de militaire doelstellingen al grotendeels zijn bereikt, zou het maanden wachten om dat te zeggen de boodschap alleen maar verzwakken.
Het uitroepen van de overwinning op het moment dat de macht het grootst is, zendt een krachtig signaal uit – niet alleen naar Iran, maar naar de hele wereld. Het bekrachtigt dat de VS opnieuw rode lijnen heeft. Het maakt duidelijk dat bedreigingen met geweld zullen worden beantwoord, en niet met toespraken. En het allerbelangrijkste: het verklaart dat de VS opnieuw voldoende vertrouwen heeft om resoluut op te treden.
Critici van Amerikaans links zullen elke overwinning van Trump voorspelbaar als ‘voorbarig’ en zijn methoden als ‘illegaal’ en roekeloos bestempelen. Maar hun oprechte ongemak over zijn succes heeft meer te maken met het gebruik van Amerikaanse vuurkracht om doelstellingen te bereiken waarvan zij menen dat ze alleen door middel van diplomatie en multilaterale acties kunnen of mogen worden verwezenlijkt.
Trumps ‘America First’-buitenlandse beleid bouwt voort op de vrede door kracht-mantra van de Amerikaanse president Ronald Reagan, door bereid te zijn preventief Amerikaanse macht uit te oefenen om Amerikaanse vastberadenheid te tonen en tegenstanders af te schrikken. Het is al eerder effectief gebleken, en het is vandaag opnieuw effectief gebleken.
Het vernietigt de voornaamste stelling van de critici: dat de Amerikaanse kracht altijd aan banden moet worden gelegd, dat militaire macht behoedzaam moet worden gebruikt en dat multilaterale strategieën een voorwaarde zijn.
Trumps overwinningstoespraak voor Iran zal niet verheven zijn en vol platitudes staan. Het zal direct, eenvoudig en onbeschaamd America First zijn.
Hij zal uitleggen dat de VS handelden omdat ze dat moesten doen. Hij zal verklaren dat de onmiddellijke dreiging van een nucleair Iran is geëlimineerd. Hij zal zeggen dat Amerikaanse levens zijn gered. En hij zal eindigen met te stellen dat de wereld veiliger is vanwege dit offer van het Amerikaanse volk.
Via het America First-buitenlandse beleid van Trump zullen de VS resoluut en eenzijdig optreden. Het land zal zich niet verontschuldigen voor het verdedigen van zijn belangen. En het zal bewijzen dat moedig handelen de loop van de gebeurtenissen binnen enkele weken, en niet jaren, kan veranderen.
Na decennia van aarzeling is de boodschap van Trump aan de wereld eenvoudig: de rug van Amerika en de Amerikaanse belangen komen op de eerste plaats.
Amerika had geen behoefte aan nog een eindeloze oorlog. Er was een president nodig die bereid was actie te ondernemen.
En dat is precies wat het kreeg.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele standpunt van Al Jazeera.
