Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Er zijn Films uit de jaren 90 waarvan je niet gelooft dat ze echt zijnen dan is er “Super Mario Bros.”
De beruchte flop uit 1993, die een cultfilm werd, staat in schril contrast met de huidige videogameaanpassingen (die doorgaans zeer trouw zijn aan hun bronmateriaal), en laat de speelse ontwerpen en felle kleuren van de games die er de inspiratie voor vormden geheel achterwege. In plaats daarvan wordt ‘Super Mario Bros.’ herinterpreteert Nintendo’s beroemde, weelderige Mushroom Kingdom als een dystopisch cyberpunk-stadsbeeld waarvan de grungy esthetiek doet denken aan het werk van production designer David L. Snyder als art director voor ‘Blade Runner’. Het is ook besmet met vlekkerige schimmelsporen en wordt bevolkt door bizarre mens-dinosaurus-hybriden.
Je hoeft het niet leuk te vinden, maar het is moeilijk om “Super Mario Bros.” niet te bewonderen. vanwege zijn pure chutzpah. Er is ook iets vreemds perfects aan de cast van Bob Hoskins als Mario in de film, en niet alleen in termen van zijn fysieke gelijkenis. Waar de besnorde loodgieter weinig tot geen waarneembare persoonlijkheid heeft in de ‘Super Mario’-spellen, portretteert Hoskins hem als een lieftallige bruuske arbeidersklasse, wat mooi contrasteert met de beurt van John Leguizamo als zijn jongere, chillere broer of zus Luigi.
Je begrijpt dus waarom de makers van de film Tom Hanks bijna voor de rol hadden gecast, gezien zijn eigen talent voor het spelen van vertederende moppertjes (zoals hij keer op keer heeft gedaan in films als ‘Cast Away’, ‘Catch Me If You Can’ en ‘A Man Called Otto’). Ja, volgens het boek van Jeff Ryan “Super Mario: hoe Nintendo Amerika veroverde”, America’s Dad was kort verbonden om Mario te spelen in “Super Mario Bros.” Hij werd echter geschrapt ten gunste van Hoskins omdat bepaalde leidinggevenden achter de film vonden dat hij te veel geld vroeg, aangezien hij destijds als kassagif werd beschouwd.
De grootste ironie? Hanks werd ontslagen vlak voordat hij een echte superster werd.
De carrière van Tom Hanks ging van start nadat hij werd afgewezen bij Super Mario Bros.
Weet je nog dat ding over Tom Hanks die uitblonk in het portretteren van sympathieke grumps? Dat is precies wat hij deed toen hij in 1992 in ‘A League of Their Own’ speelde als Jimmy Dugan, een ruwe, alcoholische, voormalige professionele honkbalster die ermee instemt een team te leiden voor de All-American Girls Professional Baseball League. Het drama van regisseur Penny Marshall zou over de hele linie een hit worden, maar de betrokkenheid van Hanks was geen toeval. Integendeel, hij zocht actief naar een rol in ‘A League of Their Own’, wetende dat hij een trefzeker succes nodig had.
Marshall had Hanks natuurlijk geregisseerd in haar fantasy-komedieklassieker ‘Big’ uit 1988, maar de jaren die volgden waren zwaar voor de acteur. Na te hebben gespeeld in twee totaal verschillende komedies die winstgevend bleken ondanks dat de critici lauw achterbleven (regisseur Joe Dante’s duister satirische “The ‘Burbs” en de man-hond buddy-film “Turner & Hooch”), speelde Hanks in rug aan rug financiële blindgangers met schrijver/regisseur John Patrick Shanley’s “Joe Versus the Volcano” en de door Brian De Palma geregisseerde “The Bonfire of the Vanities” in 1990. En terwijl Shanley’s ongebruikelijke mix van komische komedie en existentiële overpeinzingen heeft altijd zijn aanhangers gehad (Roger Ebert inbegrepen), wordt De Palma’s dure, warrige kijk op de sociale satire-roman van Tom Wolfe nog steeds beschouwd als een stinker aller tijden.
Hanks ging gelukkig snel over op betere dingen. Na ‘A League of Their Own’ herenigde hij zich met zijn ‘Joe Versus the Volcano’ co-ster Meg Ryan voor de populaire rom-com ‘Sleepless in Seattle’, won hij twee Oscars op rij voor ‘Philadelphia’ en ‘Forrest Gump’, en… nou ja, je kent de rest. Op dat moment leek dat ongetwijfeld niet zo, maar achteraf gezien? Hanks wordt afgewezen voor “Super Mario Bros.” was het beste wat hij zich had kunnen wensen.
