Zijne Koninklijke Hoogheid Charles III, The King, opende zijn programma voor de London Fashion Week met een plaats op de eerste rij Tolu Coker’s AW26-show, die de kamer een afgekapte, anticiperende energie geeft. “Sta alstublieft op voor Zijne Majesteit de Koning”, beval een stem over de tannoy. En dat deden we, onze nek uitstrekkend om goed te kunnen kijken, de camera’s van onze telefoons uit. Maar toen de lichten eenmaal aangingen, verschoof de focus naar een decor dat de brutalistische taal van de binnenstad van Londen transformeerde in iets warmers: betonnen structuren en hekwerken die een muurschildering omlijsten Neequaye Dreph Dsaneontleend aan familiefoto’s in het archief van Coker’s overleden vader.
De show, getiteld Survivor’s Remorse en opgedragen aan de verloren dierbaren Remi Coker en Kayode Coker, opende met Kleine Simz ze stapte van de eerste rij voor een live optreden, haar optreden afgemeten en veeleisend. Halverwege de set liep ze over naar een model dat op een verhoogd platform zat, voor de live band De componisten en plaatste er een kopie van Alles over liefde door belhaken in haar handen, de uitwisseling opzettelijk en zonder pardon. Simz maakte haar laatste maten af, de band hield het tempo vast en de eerste blik ontstond.
Maatwerk verankerde de collectie. Jassen hadden een korset in de taille en ontspannen schouders; geplooide en volantsrokken compenseren discipline met zachtheid. Tartans uit het Britse erfgoed verschenen in een levendig palet, waardoor de Yoruba-kleurentaal tegenover de Europese savoir-faire werd geplaatst om de dubbele identiteit te verkennen. Silhouetten met capuchon en atletisch gemak gecombineerd met gebeeldhouwde, anatomische corsetten – een garderobe die tussen werelden onderhandelt.
Duurzaamheid functioneerde als structuur, niet als slogan: Britse wol, upcycled leer, deadstock denim en teruggewonnen satijn versterkten Coker’s geloof in kleding als erfstuk.
Ter gelegenheid van haar afstuderen bij NewGen was dit Coker’s meest persoonlijke uitje. Nadat ze eerder andere stemmen had gecentreerd, keerde ze zich naar binnen en herformuleerde de kindertijd niet als iets om aan te ontsnappen, maar als een broedplaats die haar vormde en ondersteunde – een scherpe uitdaging voor de mythe van ‘het redden’ als de enige maatstaf voor waarde. Voor The King presenteerde ze een collectie die beknopt, zelfverzekerd en emotioneel vastberaden was – overleven prachtig weergegeven.
Fotografie door Christina Fragkou.
