Tin Can is een domme telefoon voor kinderen. Kan iemand ze leren hoe ze het moeten gebruiken?

Chet Kittleson, 38, is de medeoprichter van Tin Can en vader van drie kinderen van 10, 8 en 5 jaar oud. Ik vermoed dat mijn beschrijving van de functie van het product als ‘spionage’ (het waken over de kinderen is een onderdeel van de taak van een ouder) of het product zelf als ‘speelgoed’ hem niet zo bevalt. Hij beschouwt het in plaats daarvan als een hulpmiddel: een manier voor kinderen om met oma te praten of plannen te maken met vrienden en om ‘deel uit te maken van dezelfde wereld waar volwassenen deel van uitmaken’. Toen hij een kind was, zegt hij, was de vaste lijn ‘misschien wel het meest succesvolle sociale netwerk aller tijden’. Ieder huis had er een. Toen kwamen mobiele telefoons en smartphones. Directe lijnen naar internet. “En ergens onderweg kwamen we tot de conclusie dat de vaste lijn verouderd was”, zegt Kittleson. “Daarbij hebben we een groep over het hoofd gezien die er een grote begunstigde van was: kinderen.”

Ik praat met hem via Zoom op een middag vanuit mijn huis in Los Angeles en zijn kantoor in Seattle. Als ik hem vertel dat Amos en Clara mij meer dan twintig keer hebben gebeld, lijkt hij niet bijzonder verrast. In het begin is er een uitbarsting van activiteit, zegt hij, en in de loop van een paar weken worden de kinderen volwassen. “Ze zeggen: oh, oké, ik zie dat ik hier dingen mee kan doen die belangrijk zijn”, zegt hij.

Kittleson, die schat dat de meeste Tin Can-gebruikers tussen de 5 en 13 jaar oud zijn, zegt dat hij wil helpen een ‘betere jeugd’ te creëren of, zoals hij het zegt, ‘kinderen een gevoel van onafhankelijkheid en zelfvertrouwen terug wil geven.’ (Mike Duboe, een partner bij Greylock Ventures, die in oktober een ronde leidde waarbij twaalf miljoen dollar in het bedrijf werd geïnvesteerd, zegt iets soortgelijks.) Een ouder beschrijft het blikje dat hun kind op X gebruikt: schreef dat het ‘voelde als vroeger’.

Amos en Clara waren niet de enigen die tijdens de feestdagen de gave van praten kregen. Eind december overspoelden gefrustreerde ouders de feedbackformulieren van het bedrijf en plaatsten ze op Reddit dat hun blikjes niet werkten. Hoewel de Tin Can-technici een stijging van het gebruik rond de feestdagen hadden verwacht, verraste de honderdvoudige toename van het belvolume hen.

Als ik Kittleson vraag naar de kerstcrisis, krimpt hij ineen. “Het was een stressvolle kerst”, geeft hij toe. (In een bericht op de homepage van Tin Can stond: “We onderzoeken een probleem dat van invloed is op het netwerk.”) Hij zegt dat toekomstige verzendingen van het product gespreid zullen zijn.

En het product is verre van perfect: er kunnen echo’s, een onstabiele geluidskwaliteit en lange pauzes optreden. De knoppen op het apparaat zijn moeilijk in te drukken, wat een uitdaging kan zijn voor kleine vingers zoals die van Amos. Zijn moeder, Rebecca, moet hem soms helpen met bellen. “Het vergt een beetje van de onafhankelijkheid ervan”, zegt ze.

Mijn eerste telefoon, net als die van andere kinderen van mijn generatie was die van mijn familie een mosterdgeel stuk hard plastic dat op het gevlekte bruine linoleum aanrecht naast de keuken stond. Het had een speciale plaats in mijn verbeelding – een object vol potentie – maar zoals de meeste telefoons destijds werd het binnen een gezin gedeeld en misschien zelfs afgeluisterd of gemonitord. Hij was ook aan een muur bevestigd, waardoor het moeilijk was om te multitasken of te bewegen tijdens een gesprek. Kittleson zegt zelfs dat een van de inspiratiebronnen voor Tin Can zijn frustratie was toen hij zijn moeder op haar mobiele telefoon belde. Zij was, zegt hij, ‘de ergste’: het soort persoon dat tijdens een telefoongesprek door het huis rende, de was deed of zoiets. Moeilijk om te horen. Gemakkelijk afgeleid.