Er is een vreemd dubbeldenken aan het werk Klaverveldlaan 10. De film speelt zich bijna volledig af in een bunker, en onze hoofdpersoon, Michelle (Mary Elizabeth Winstead), krijgt van Howard (John Goodman), de man in wiens bunker ze zich bevindt, te horen dat de wereld daarbuiten is geëindigd. Het enige wat ze zich herinnert is dat ze een auto-ongeluk heeft gehad, dus een deel van de spanning die de film voedt, is haar gevoel dat ze wordt voorgelogen door een paranoïde, misleide oude man. Maar wij weten iets wat Michelle niet weet. We weten dat ze in een situatie zit Klaverveld film, en daarom dat er buitenaardse onzin gebeurt.
Die spanning tussen wat wij weten en wat Michelle weet, is de brandstof voor veel van wat er gebeurt Klaverveldlaan 10en tien jaar later voelt het als een weg die niet is ingeslagen. Weken nadat deze film in de bioscoop verscheen, vocht Batman tegen Superman en Iron Man tegen Captain America. De Cloverfield-paradox verscheen een paar jaar later op Netflix en was zo verbijsterend dat de franchise volledig werd gedood. Maar voor een kort moment, Klaverveldlaan 10 Het leek erop dat het een routekaart zou kunnen bieden voor hoe je in een bestaande franchise kunt spelen zonder iets te maken dat in wezen gewoon een heel duur tv-programma is.
Klaverveldlaan 10 heeft in wezen geen cross-over met het origineel Klavervelddat acht jaar eerder werd uitgebracht. Het bevat een nieuwe cast van personages en speelt zich af op een geheel andere plaats. Nog belangrijker was dat het fundamenteel anders was vriendelijk van film. Het origineel Klaverveld is een Found Footage-horrorfilm die geniet van alle dingen die net buiten het scherm gebeuren. Klaverveldlaan 10 is een spannende thriller die zich vrijwel geheel op één locatie afspeelt, waarin drie personages elkaar op de proef stellen en proberen samen te leven. Het enige dat de films echt gemeen hebben is hun naam: iets herkenbaars waar het publiek zich aan kan vasthouden.
De Klaverveld franchise, hoe ontluikend ook, werd gedefinieerd door experimenten, door het idee dat een franchise niet één ding hoefde te zijn, maar zich gewoon in één universum moest afspelen. Dat viel uiteen toen Paradox heeft bewezen dat de films ook goed moeten zijn om dit model te laten werken, maar Klaverveldlaan 10De regisseur van Dan Trachtenberg leek zich de lessen te herinneren uit het succes van zijn enige film in dat universum.
Toen Trachtenberg dat was belast met de overname van Roofdier franchiseleek hij te begrijpen dat je geen enkel, doorlopend verhaal hoeft te vertellen. In plaats daarvan besloot hij de Roofdier naam om verhalen te vertellen waarvan hij dacht dat ze interessant zouden kunnen zijn. Prooi, Roofdier: moordenaar der moordenaars En Roofdier Badlands Het zijn allemaal heel verschillende films, en het enige dat ze echt verenigt, is het feit dat er een Predator bij betrokken is.
Het lijkt een beetje op wat Rian Johnson heeft gedaan met de Messen eruit franchise. Er zijn een bepaald aantal elementen die u moet opnemen in RoofdierIn het geval dat het eigenlijk gewoon een roofdier is, een personage op een boog, en veel actie – en die elementen geven je flexibiliteit in elk ander deel van het verhaal dat je vertelt.
Klaverveldlaan 10 landen toen dat gebeurde, te midden van de overvloed van Marvel, de DCEU en zelfs Star Warsbetekende dat dit soort verhalen waarschijnlijk nooit de dominante vorm van Hollywood-entertainment zou worden. Mensen waren nog steeds geïnteresseerd in het zien van elk hoofdstuk in één verhaal, in het besef dat die hoofdstukken zouden uitgroeien tot enorme gebeurtenissen.
Het genie van Klaverveldlaan 10 zo vormde zich een origineel verhaal, in dit geval een script genaamd De kelderomgevormd tot een grotere franchise – een praktijk die tegenwoordig vrijwel verloren is gegaan.
Paramount Pictures/Bad Robot/Kobal/Shutterstock
Tien jaar later lijkt de aanpak van Trachtenberg echter een beetje vooruitziend. We leven in een tijdperk waarin films die deel uitmaken van een franchise niet gegarandeerd een enorm succes zullen zijn. In plaats daarvan lijkt een combinatie van herkenbaar IP-adres en het gevoel dat de film zelf de moeite waard is om te kijken, te bepalen welke films slagen en welke niet (het helpt ook als je film voor kinderen is).
Dat oude model van franchisefilmmaken heeft nog steeds enige waarde, maar de nieuwe versie van het DC Universe lijkt een deel van zijn aanpak over te nemen van wat Klaverveldlaan 10 deed. Zeker, deze films zijn nauwer met elkaar verbonden, maar uiteindelijk is het doel om interessante films te maken die allemaal met elkaar verbonden zijn, en de eigenschappen te gebruiken als startpunt om verhalen te vertellen die de moeite waard zijn om te vertellen.
Tien jaar geleden, Klaverveldlaan 10 voelde een beetje als een experiment, en de Klaverveld iteratie ervan crashte en verbrandde. Maar nu is die film een belangrijke herinnering dat het publiek niet steeds maar weer naar hetzelfde hongert. Soms willen ze iets nieuws, en ze vinden het nog leuker als het nieuw en goed is.
