‘The ‘Burbs’ maakt een remake van een cultfilm met een nieuwe moeder en een geheimzinnige echtgenoot

New York — Keke Palmer kan Jack Whitehall laten blozen.

We zitten in de groene kamer aan 92nd Street Y aan de Upper East Side van Manhattan, net voordat Palmer een live editie van haar podcast zal hosten: “Schatje, dit is Keke Palmer,‘ met Whitehall en hun andere medesterren uit de Peacock-serie ‘The ‘Burbs’, die zondag in première gaat.

In de show spelen Palmer en Whitehall Samira en Rob, nieuwe ouders die terug verhuizen naar Rob’s geboorteplaats Hinkley Hills, een prachtige buitenwijk waar Samira onmiddellijk vermoedt dat er iets mis is.

Palmer heeft haar hoge hakken uitgedaan en haar voeten onder haar gestoken op de bank waar ze naast Whitehall zit terwijl ik hen vraag naar hun scheikundeles.

“Hij maakte mij – niet alleen ik, iedereen – aan het lachen”, herinnert ze zich. “Het was alsof, ja, ik kan me voorstellen dat je verliefd wordt op deze man, omdat hij zo grappig en zo lief is. Het is zo waar, Jack. Serieus.”

Whitehalls gezicht wordt rood, wat ik wijs. Hij geeft toe dat dit het geval is door te giechelen. Palmer komt tussenbeide: “Hij weet hoe ik me voel. Dat is mijn boegeroep.”

“De ‘Burbs‘ herinterpreteert de Joe Dante-film uit 1989 met in de hoofdrol Tom Hanks voor een modern tijdperk. In het origineel wordt het personage van Hanks tot waanzin gedreven, waarbij hij zich voorstelt dat zijn buren in het enge huis aan de overkant misschien wel moordenaars zijn.

In deze versie, ontwikkeld door Celeste Hughey, staat Samira van Palmer, een advocaat met zwangerschapsverlof, centraal. Hoewel ze zich aanvankelijk niet op haar gemak voelt tussen de zorgvuldig onderhouden gazons, ontwikkelt ze al snel een vriendschap met een groep roddelende wijnslurpers in haar buurt (gespeeld door Julia Duffy, Paula Pell en Mark Proksch). Wanneer een griezelige man (Justin Kirk) het vervallen Victoriaanse landhuis aan de overkant van de straat betrekt, begint ze zich af te vragen of het iets te maken heeft met de verdwijning van een tienermeisje jaren geleden. En dan begint ze na te denken over de mogelijke betrokkenheid van Rob. Is er sprake van paranoia dankzij het nieuwe moederschap? Of is er echt iets mis in dit paradijs?

Aanvankelijk hadden Brian Grazer van Imagine Entertainment, dat het origineel maakte, en Fuzzy Door Productions van Seth MacFarlane samengewerkt om een ​​nieuwe filmversie van ‘The ‘Burbs’ te maken. Tijdens de COVID-19-pandemie dacht MacFarlane dat de titel zinvol zou kunnen zijn voor de ‘donkere, humoristische, griezelige sfeer van onze gedeelde angst binnen onze eigen gemeenschappen’, legt Fuzzy Door-president en uitvoerend producent van de show Erica Huggins uit in een telefonisch interview. Nadat het opnieuw was opgevat als een serie, namen ze contact op met Hughey.

“Toen ik erover nadacht voor een moderne versie, wilde ik echt een buitenstaander centraal stellen”, zegt Hughey, en voegt eraan toe: “Ik ben opgegroeid in Boston, een heel witte buitenwijk, als een gemengd kind; ik wilde het concentreren op een zwarte vrouw die een nieuwe baby heeft, een nieuwe echtgenoot, in een nieuwe buurt, een beetje ongewild en het door haar ogen ziet.”

Palmer was altijd degene die Hughey Samira wilde spelen, en Grazer had hetzelfde idee.

Keke Palmer zegt dat ze zich aangetrokken voelde tot het idee om een ​​moeder te spelen nadat ze zelf de realiteit van het moederschap had ervaren.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

“Ze is zo veelzijdig”, zegt Grazer, eraan toevoegend dat ze “heel grappig en heel mooi kan zijn en dat ze de gemiddelde persoon kan zijn. Je zou haar kunnen doorleven en dat is iets groots. Wat zo geweldig was aan Tom Hanks, is dat je door hem heen kon leven.”

Het blijkt dat de timing perfect was. Palmer was niet zo bekend met de versie uit 1989, maar ze identificeerde zich met de visie van Hughey, vooral gezien het feit dat haar zoon, Leo, toen ongeveer 1 jaar oud was.

“Het idee om moeder te spelen en nu moeder te zijn en om horror en komedie te kunnen gebruiken om te spelen met de realiteit van hoe het voelt om een ​​nieuwe moeder te zijn, voelde allemaal heel opwindend voor mij”, zegt ze.

Toen Palmer zich eenmaal had aangemeld, moesten Hughey en haar team iemand vinden die haar aanstekelijke energie kon evenaren. Hughey zegt dat ze zich Rob voorstelde als een ‘volledig ondersteunende partner’ wiens jeugdschuld een wig in hun huwelijk zet. Zij en haar medewerkers kwamen terecht bij Whitehall, een Britse stand-upcomedian die stints heeft gehad in blockbusters zoals ‘Jungle Cruise’ uit 2021.

Whitehall vloog vanuit Groot-Brittannië naar Atlanta om Palmer te ontmoeten, die de aankomende Boots Riley-film aan het opnemen was.Ik hou van boosters.” Hij vertelt me ​​dat hij eerder slechte ervaringen heeft gehad met zijn komst naar de VS om met potentiële medesterren te lezen, maar Palmer stelde hem onmiddellijk op zijn gemak.

“Ik denk dat ik gewoon oprecht nieuwsgierig ben en hem probeer te leren kennen, want uiteindelijk zullen we elke dag samen zijn en gaan vrijen, kussen en knuffelen”, zegt ze. “We moeten trouwen. Is dit mijn Desi? Ben ik zijn Lucy?”

Jack Whitehall, die ook een ouder is, zegt dat hij elementen van het script herkenbaar vond.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

Whitehall begreep ook de nuances van de rol omdat hij ook een jong kind had. Zijn dochter Elsie is nu 2 en een half. (Leo staat op het punt drie te worden als we elkaar spreken.)

“Zoveel elementen van het script waren echt herkenbaar, met het karakter van Rob en het lichte schuldgevoel dat hij heeft omdat hij weer aan het werk gaat en zijn vrouw zich gevangen voelt en een beschermer wil zijn en behulpzaam wil zijn, maar ook niet helemaal weet waar zijn plaats is en hoe hij een beetje nuttig en zorgzaam kan zijn”, zegt Whitehall.

Voor Palmer ging het bij het uitbeelden van Samira’s onbehagen niet alleen om het benadrukken van de kloof tussen haar en Rob, maar ook om het uitbeelden van de specifieke angsten van het leven in een postpartumstaat.

“Je hebt altijd een soort angst”, zegt ze. “En ik wil niet zeggen dat het buitenproportioneel is, maar tot op zekere hoogte is dat wel zo. Je bent voortdurend aan het filteren, is dit een reëel gevaar? Je houdt jezelf voortdurend voor de gek.”

Gedurende het seizoen van acht afleveringen, dat eindigt met een grote cliffhanger, probeert ‘The ‘Burbs’ het publiek altijd te laten afvragen wat er werkelijk aan de hand is. Dat heeft specifiek betrekking op Rob, die veel geheimen bewaart die al dan niet snode zijn. Het is een aspect van het personage dat Whitehall aantrok, hoewel hij opmerkt: “Ik denk dat op een gegeven moment in deze serie de vinger naar letterlijk elk lid van onze cast wordt gewezen.”

“The ‘Burbs” wil de verwachtingen ondermijnen, en dat geldt ook voor de manier waarop ze omgaan met Samira’s ras.

“Voor mij was het heel belangrijk dat we er geen cliché van maakten”, zegt Palmer, tevens uitvoerend producent. “Er wordt verwacht dat we het ‘Get Out’-aspect spelen. Dus ik denk dat het ging om het niet ontrouw zijn aan die realiteit en hoe dat een rol speelt in het verhaal, maar om te praten over het grotere ding, waar het eigenlijk alleen maar gaat over een vis in het water zijn.”

Samira vindt een echte gemeenschap tussen de andere excentriekelingen uit de buurt, wat trouw is aan Palmer’s ervaring toen hij opgroeide in Robbins, Illinois, buiten Chicago. Whitehall zegt ondertussen dat hij is opgegroeid in het ‘Britse equivalent van Hinkley Hills’ in een stad genaamd Putney, aan de rand van Londen.

“Het zat vol met heel correcte mensen, maar met veel oordelen, en er waren geheimen op straat”, zegt hij. “Er was ook een schandaal.”

Tijdens ons interview wordt duidelijk dat Palmer en Whitehall een gemakkelijke verstandhouding hebben. Ze gaan over Palmer die Whitehall introduceert in de film ‘Soul Food’ uit 1997, waarnaar Whitehall op de set verwees. Palmer pakt Whitehall uitbundig vast terwijl ze praten. Hoewel ze verschillende bezorgstijlen hebben, is hun gevoel voor humor volgens Palmer hetzelfde. En ze ontdekten hoe ze alles in de show konden laten klikken.

“Ik denk dat we samen onze timing hebben gevonden en elkaar onze momenten hebben laten beleven”, zegt Palmer. “Zoiets als heel telepathisch. Zo van: ‘Tijd voor het stukje.’ We kunnen elkaars tempo voelen. Ik denk dat we gewoon heel goed samenwerken.”