Iedereen die ooit op de digitale agora heeft doorgebracht, kent het huiveringwekkende gevoel wanneer je iets zogenaamd geheim over jezelf plotseling weerspiegeld ziet in een gerichte advertentie. In een nieuwe soap uit Silicon Valley, ‘The Audacity’, richt Duncan (Billy Magnussen) een bedrijf op met de naam PINATA, voor Privacy Is Not a Thing Anymore, waarmee abonnees op een diep niveau kunnen snuffelen over vrijwel iedereen ter wereld; de oorlog tegen de dadeleters, zo suggereert de naam, is allang verloren, en het gaat je sowieso niets aan.
Gemaakt door Jonathan Glatzer die heeft geschreven voor “Opvolging” En ‘Bel maar beter Saul’ de serie gaat zondag in première op AMC, het netwerk van ‘Breaking Bad’, ‘Mad Men’ en een eerdere tech-gerelateerde serie, “Stop en vat vuur”, over de opkomst van de personal computer – laat zien dat de nadruk ligt op moeilijke, soms amorele karakters wier trucjes de wereld kunnen veranderen, en niet noodzakelijkerwijs ten goede. ‘The Audacity’, hoewel goed gemaakt, valt niet in hun klasse.
Duncan verdiende zijn fortuin als mede-oprichter van een community-app, iets in de trant van Facebook (dat, samen met Mark Zuckerberg, niet bestaat in deze siliciumrealiteit – “Al was het maar”, hoor ik je zuchten? Of was ik dat?) Nu probeert hij zijn informatievergarende startup te verkopen aan “Cupertino” (zoals in de thuisbasis van Apple), “het belangrijkste technologiebedrijf dat ooit heeft bestaan”, en het lekken van geruchten die volgens hem in zijn voordeel zullen zijn. Duncan is zelf geen schepper, of bijzonder slim (hij denkt bijvoorbeeld dat het ‘Schroeder’s Cat’ is), maar heeft wel een verkooptalent; zijn ‘geniale’ overleden partner, Hamish – een zelfmoord – deed het echte werk. Nu komt er een nieuwe Hamish in zijn leven in de vorm van Harper (Jess McLeod, wiens blonde bob de kijkers misschien doet denken aan de briljante programmeur gespeeld door Mackenzie Davis in “Halt and Catch Fire”), de maker van het hierboven genoemde “algo”.
Ondanks zijn rijkdom is Duncan ongelukkig genoeg om patiënt te zijn van het andere hoofdpersonage van de serie, therapeut JoAnne (Sarah Goldberg). (Hij heeft ook een ‘ayahuasca-man’.) De meest prominente onder haar andere klanten is Carl (Zach Galifianakis), een semi-gepensioneerde legende uit de industrie die zijn geld verdiende met een spamplatform en op wie Duncan een groot deel van dit seizoen van acht afleveringen zal besteden om indruk te maken. ‘Mensen doen alsof we iets hebben meegenomen, alsof we niet alles hebben gebouwd wat ze aanraken,’ zal Carl tegen JoAnne klagen. “Waar is onze parade? Het enige dat ik zie zijn hooivorken en ondankbaarheid.”
Sarah Goldberg speelt Joanne, therapeut van Duncan en Carl (Zach Galifianakis) in ‘The Audacity’.
(Ed Araquel/AMC)
JoAnne regelt haar zaken vanuit haar gehuurde huis, net als haar (tweede) echtgenoot, kinderpsychiater, Gary (Paul Adelstein), een van de weinige figuren in dit roundelay die je geen reden zult geven om een hekel aan te hebben. (Het is een oud huis, in contrast met de modernistische leviathans die worden bewoond door de oververdiende klasse.) Het huis wordt gedeeld door haar onkruidige, pas aangekomen vijftienjarige zoon Orson (Everett Blunck), die met tegenzin uit Baltimore is gestuurd, waar zijn vader wordt behandeld voor kanker. Orson heeft gênante maagproblemen en kijkt naar alfamannetjesvideo’s in de kelder, waar hij ook fagot oefent. (Dat hij aan ‘The Sorcerer’s Apprentice’ werkt, op zijn manier een verhaal over op hol geslagen technologie, zou een thematische betekenis kunnen hebben, hoewel het ook een moordende fagotpartij bevat.)
Iets wat Duncan zegt in een sessie met JoAnne brengt haar ertoe wat voorraad uit te laden, bijvoorbeeld Martha Stewart in 2004en Duncan, die dit uitwerkt, chanteert haar om voorkennis van haar cliënten aan hem door te geven. “Je denkt dat je alles weet omdat je informatie hebt, maar informatie is nog geen inzicht”, zegt JoAnne, die nog veel inzicht heeft, waardoor ze nog waardevoller wordt voor Duncan, wiens uitspraken meer in de lijn liggen van “Cheaters verliezen nooit, en verliezers, ze bedriegen nooit” en “Empathisch is gewoon zielig met een voorvoegsel – ik ben een toproofdier.”
Anushka (Meaghan Rath), een machtsspeler die voor Duncan werkt, is ook een tandeloze directeur ethische innovatie in het bestuur van Cupertino. Ze is getrouwd met Martin (Simon Helberg), die werkt aan iets dat hij Alexander noemt, of Xander – hij zou waarschijnlijk ‘iemand’ zeggen – ‘een intelligente entiteit, meer een autonome metgezel, voor vervreemde tieners gebaseerd op ecosystemen van persoonlijke gegevens.’
Hij heeft minder tijd voor zijn eigen vervreemde tiener, Tess (Thailey Roberge) – ‘Papa, kijk naar mij’, zegt ze, terwijl het gezin aan een komisch lange eettafel zit, de ouders naar hun telefoons kijken – die zich uitdrukt door middel van laagdrempelig vandalisme en diefstal. “Ik hoor dat je nu klepto bent”, zegt Jamison (Ava Marie Telek), de dochter van Duncan en Lili (Judy Punch), wier lichaamsgewicht voortdurend door haar moeder wordt gecontroleerd. Het lijkt erop dat alle kinderen van de Valley door hun ouders naar Stanford worden vervoerd, waar ze zich met de hand of met een boef zullen laten inschrijven.
Hoewel Lili is afgeschilderd als oppervlakkig en verwend, injecteert Punch (een geweldige komische acteur) haar met wat warmte en zorgt ervoor dat ze niet de grap is die ze had kunnen zijn. Galifianakis heeft een aangeboren excentrieke energie, hoewel sommige van Carls toegewezen interesses het gevoel hebben dat ze met elkaar in verband staan. Hij is betrokken bij een vechtclub, waar ‘control alt delete’ dient voor het zeggen van ‘oom’, en, nog vreemder, hij is tot uitvoerder van de Eerste Wereldoorlog en militaire fetisjist gemaakt; het is een punt dat alleen bestaat om hem ontvankelijk te maken voor Tom (Rob Corddry), de plaatsvervangend ondersecretaris van Veterans Affairs die naar Palo Alto is gekomen op zoek naar een partner om vrachtwagenladingen met bestanden te digitaliseren die op de een of andere manier zullen helpen hun lot te verbeteren. (“Wat is de quant ben voor ons?”, vraagt hij zich af. Vertaling: “Wat levert het ons op?”) De tragische figuur van de serie, hij krijgt een karaoke-uitvoering, met originele teksten, van Peggy Lee’s “Is That All There Is?”
Een groot deel van de actie heeft te maken met personages die verschillende ondernemingen kopen en verkopen, of dat niet doen, en allianties aangaan en verbreken en creëren, en na niet al te lange tijd doet het er niet meer toe welke persoon of welk bedrijf wat doet. Veel minder heeft het te maken met het feit dat mensen mensen zijn. De cast is erg goed en de dialogen goed genoeg, maar omdat weinig van deze personages zich verder ontwikkelen dan een handvol identificerende kenmerken, is het over het algemeen een koud, nuchter horloge. Wat Duncan betreft, de nominale ster van de show, het maakt niet uit of hij wint of verliest; er is niet genoeg om aan vast te houden. Hij is niet alleen onwaarschijnlijk, maar ook onsympathiek, en erger nog, ondanks al zijn luidruchtige gedrag, oninteressant. Hoewel haar reis ingewikkelder is, gaat het met JoAnne niet veel beter.
Om aan te geven dat hij over deze dingen heeft nagedacht, houdt Glatzer Anushka, die een openbaring heeft gehad, een spraakzaam toespraakje om de gedachten te uiten die al in je opkomen. “Wanneer was de laatste keer dat we technische hulp zagen? … Eerlijk gezegd, wat hebben we eigenlijk beter gemaakt? Hebben we kennis verspreid? Nee. Mensen waren het af en toe eens over de waarheid. Zijn we toleranter tegenover mensen die anders zijn dan wijzelf? Alsjeblieft. Verpest het absoluut op het klimaat. Datacenters stoten meer broeikasgassen uit dan al het vliegverkeer. En hebben we het leven van onze kinderen beter gemaakt? Waarschijnlijk niet. Maar we kunnen binnen een uur Q-tips aan onze deur hebben. Huzzah.” Zo waar.
We krijgen ook een herinnering van Harper om het vakje aan te vinken dat voorkomt dat een website uw informatie verkoopt. Het is een goed advies.
