Terwijl ‘The Pitt’ te maken krijgt met een digitale meltdown, redt een mens de boel

Dit artikel bevat spoilers voor seizoen 2, aflevering 9 van ‘The Pitt’.

Halverwege seizoen 2: “De Pit” heeft de gevaren van het digitale tijdperk op zich genomen en mij een reden gegeven om net zoveel van de show te houden als alle anderen.

Begrijp me niet verkeerd – ik begrijp perfect waarom zoveel mensen, inclusief recente Emmy- en Golden Globe-kiezers, gek zijn geworden door het medische drama van HBO Max: de voortstuwende dag uit het leven van een Pittsburgh ER-verwaandheid, de oogverblindende cast, de heldhaftige pogingen van de schrijvers om ons gevaarlijk kapotte gezondheidszorgsysteem onder de aandacht te brengen, de helende kracht van empathie en natuurlijk de Noa Wyle-heid van dit alles. Zijn briljante en zachtaardige Dr. Michael “Robby” Robinavitch is een even ambitieus personage op televisie als we ooit hebben gezien.

Maar nadat ik onlangs bijna zes uur had doorgebracht met flauwvallen en braken van de pijn in de wachtkamer van mijn plaatselijke Eerste Hulp (die leeg was op één andere man na), terwijl mij werd verteld dat niemand iets kon doen totdat de volgende dienst arriveerde, moet ik bekennen dat ik met een geelzuchtig oog naar “The Pitt” heb gekeken. De regelmatige opnamen van het publiek in de wachtkamer reduceren de getroffenen maar al te vaak tot een zombieachtige horde die erop uit is het leven moeilijker te maken voor onze geliefde medische staf.

Natuurlijk is het moeilijk om op de Eerste Hulp te werken als je je zorgen maakt over de verwachtingen van je moeder, als je rouwt om je overleden mentor, worstelt met een verslaving of als je je zorgen maakt om je zus, maar ongetwijfeld ervaren veel mensen in de wachtkamer soortgelijke problemen, terwijl ze ook angstaanjagende en afschuwelijke pijn hebben.

Ik zeg het maar.

In dit tweede seizoen gaf ‘The Pitt’ mij echter reden tot juichen. Het verhaalt de dag voordat Robby vertrekt voor een sabbatical van drie maanden, en in de vroege uurtjes ontmoeten we zijn tijdelijke vervanger, Dr. Baran Al-Hashimi (Sepideh Moafi). Dr. Al-Hashimi heeft al geprobeerd mensen die lijden in wachtkamers te dwingen hun eigen ‘patiëntenportalen’ te creëren, en pleit vervolgens voor een door AI ondersteund systeem om de artsen te helpen met vervelend papierwerk.

Robby vindt dit allemaal natuurlijk geen goed idee en aangezien hij altijd gelijk heeft (en geen enkele televisieschrijver openlijk AI gaat promoten), mislukt haar plan vrijwel onmiddellijk. Eerst met een transcriptie van medische notities waarin zeer belangrijke woorden verkeerd staan, en vervolgens na een volledige digitale black-out.

Nadat een nabijgelegen ziekenhuis is gehackt en gegijzeld, besluiten de hogere machten het systeem te verdedigen door het af te sluiten, wat betekent dat zaken moeten worden gedaan op de ouderwetse manier van papier en klemborden.

Het resultaat is chaos en een paar te veel grappen over jonge mensen die niet weten hoe ze met een faxapparaat moeten werken of met papier moeten omgaan. Sommige van de meer doorgewinterde medewerkers, waaronder en vooral de onvermoeibare hoofdverpleegkundige Dana Evans (Katherine LaNasa), herinneren zich de dagen voordat iedereen een iPad goed genoeg bij zich had om alles in beweging te houden. Toch doet Dana wijselijk een beroep op de diensten van de ‘gepensioneerde’ klerk Monica Peters (Rusty Schwimmer).

“Ontslagen door de digitale revolutie, niet met pensioen”, corrigeert Monica haar. ‘En hoe gaat het nu met al deze digitale zaken voor jou?’

Hier juichte ik. Ik hou net zoveel van de digitale wereld als de volgende persoon die momenteel op een computer typt om een ​​verhaal op te slaan dat ik met mijn redacteuren op Slack heb besproken en dat ik pas op papier zal zien als het in de fysieke krant verschijnt. Maar zoals vrijwel iedereen heb ik te maken gehad met allerlei digitale storingen en verwisselingen, om nog maar te zwijgen van de onvermijdelijk verhoogde werkdruk die gepaard gaat met de perceptie dat ik het werk van eerdere menigten kan doen met een paar extra toetsen.

Behalve dat dat natuurlijk een leugen is: een toetsenbord is op zichzelf tot niets in staat. Vingers zijn dat overigens ook niet. Ze moeten worden gemanipuleerd door iemand wiens brein moet bedenken en uitvoeren wat er gedaan moet worden. Dit vereist het vermogen om te navigeren door de steeds veranderende technische systemen die informatie opslaan en distribueren (vaak op manieren die helemaal niet intuïtief zijn), terwijl je ook de essentie begrijpt van het daadwerkelijke werk dat wordt gedaan.

In ‘The Pitt’ is dat de medische noodbehandeling van mensen, die allerlei fysieke taken vereist. Zoals deze verhaallijn duidelijk maakt, begrijpen veel medische stafleden niet helemaal hoe ze deze taken moeten ordenen of uitvoeren zonder een scherm dat hen begeleidt.

Vandaar de behoefte aan Monica, vertegenwoordiger van een groot aantal ondersteunende werkers die het wel begrijpen, omdat het ooit hun taak was om alles in beweging te houden, om allerlei vragen te beantwoorden, prioriteit te geven aan wat snel moet gebeuren en ervoor te zorgen dat niets door de mazen van het net glipt, terwijl ze ook op menselijk niveau met alles en iedereen omgaat.

De shutdown is duidelijk een poging om de grenzen van AI te onderstrepen, maar dient ook als een mooie en noodzakelijke herinnering aan hoe gemakkelijk we mensen als Monica, met hun kennis en ervaring, hebben overgegeven aan toetsenborden en touchpads (waarvoor uiteraard geen salarissen, voordelen of lunchpauzes nodig zijn).

Maar – en dit is belangrijk – computers zijn hulpmiddelen en geen werknemers. Helaas heeft dit bedrijven in vrijwel elke sector er niet van weerhouden om drastisch te bezuinigen op geschoolde en ervaren werknemers en grote delen van hun werk (mentaal, zo niet fysiek) over te dragen aan mensen, in dit geval artsen en verpleegkundigen, die zelf al veeleisende banen hebben.

Maar goed, je krijgt een bedrijfs-iPad!

Verpleegster Dana (Katherine LaNasa), links, en dr. Baran Al-Hashimi (Sepideh Moafi) moeten hun toevlucht nemen tot papier, klemborden en witte borden om patiënten bij te houden nadat de systemen van het ziekenhuis zijn uitgeschakeld.

(Warrick-pagina / HBO Max)

Vaak, ook bij die patiëntenportalen, komt wat ooit betaalde arbeid was, in de schoot van de consumenten terecht, die in ‘The Pitt’ mensen zijn die in een spoedeisende hulp en waarschijnlijk niet aan de top van hun spel als het gaat om het invullen van formulieren over hun medische geschiedenis of het bedenken van een uniek wachtwoord.

Spoedeisende Hulp-drama’s, zoals ‘The Pitt’, worden onvermijdelijk aangewakkerd door de spanning tussen de vraag naar snelheid en de behoefte aan humane zorg, iets dat steeds vaker waar wordt, zo niet intrinsiek noodzakelijk, in alle facetten van onze cultuur.

Met computers op zak verwachten we nu dat alles onmiddellijk beschikbaar is. Maar als er iets misgaat in onze online ervaring, hebben we een echte mens nodig om ons te helpen het probleem op te lossen. Helaas, zoals het overweldigde personeel van de Pitt ontdekt, zijn die mensen steeds moeilijker te vinden omdat ze ontslagen zijn – zelfs verpleegster Dana kan niet alles doen!

Dr. Al-Hashimi gelooft, net als velen, dat patiëntenportals en AI-ondersteunde medische notities tijd zullen besparen, waardoor artsen en verpleegkundigen meer van dat kostbare goed aan hun patiënten kunnen besteden. Maar zoals Dr. Robby en Dana herhaaldelijk betogen: wat ze echt nodig hebben is meer personeel.

Het heeft geen zin om een ​​paar minuten te sparen bij het toegangsloket of via een app, als je dan urenlang moet wachten op of proberen iemand te vinden die je daadwerkelijk kan helpen wanneer je dat nodig hebt.

Dat geldt zeker in de medische sector, waar digitale technologie weinig heeft bijgedragen aan het uitbannen van lange wachttijden voor medische afspraken of op de eerste hulp. In de gang van een ziekenhuis worden behandeld door mensen die nauwelijks kunnen stoppen om met je te praten, is voor veel Amerikanen geen ongebruikelijke gebeurtenis. De VS worden geconfronteerd met een ernstig tekort aan ziekenhuispersoneel, waarbij het aantal geregistreerde verpleegsters en ander medisch personeel na de pandemie is gekelderd, vaak als gevolg van een burn-out.

De hoeveelheid tijd die het personeel van “The Pitt” aan elke patiënt besteedt, is weliswaar dramatisch bevredigend, maar is bijna net zo ambitieus als de wijsheid en goedheid van Dr. Robby.

Geen van deze problemen zal worden opgelost door AI of enig ander “tijdbesparend” apparaat. Voor zover ik weet hebben we nog geen manier bedacht om een ​​uur langer dan zestig minuten te laten duren, of hebben we het menselijk lichaam niet zo aangepast dat het geen zeven tot negen uur slaap per nacht nodig heeft.

Afgezien van de medische instellingen kan ik geen enkele plaats bedenken die ik de laatste tijd heb bezocht die niet zou hebben geprofiteerd van meer betaalde en ervaren werknemers, vooral degenen die weten hoe ze dingen moeten doen als computers defect raken of uitvallen.

Zodra Monica gaat zitten en bevelen begint te blaffen op de Eerste Hulp, voelt iedereen zich veel beter. Hier is iemand die begrijpt wat er moet gebeuren, waarom en hoe het moet gebeuren. Bovendien heeft ze ogen, oren, handen en menselijke ervaring genoeg om te weten dat mensen uiteindelijk minder geïnteresseerd zijn in het besparen van tijd dan in het krijgen van de zorg die ze nodig hebben.

Op de Eerste Hulp en overal elders.