Van Parijs en Londen tot Milaan en New York, mevrouw B liet geen middel onbeproefd en ging naar talloze afspraken en afstudeershows. In 1984 zat ze op de eerste rij Sint Maarten en was getuige van de afstudeercollectie van John Galliano, Les Incroyables. In plaats van simpelweg te applaudisseren zoals iedereen, ging ze regelrecht backstage om de ontwerper te zoeken. “Te midden van de chaos achter de schermen zag mevrouw B er sereen uit en zei ze kalm dat ik de volgende dag naar hen toe moest komen”, vertelde Galliano me. “De volgende ochtend arriveerde ik bij Browns en zij kocht mijn hele afstudeercollectie en gaf me vervolgens de voorkant van de winkel en de etalage. Een maand later was ik in zaken.” Mevrouw B wist het. Ze ziet potentieel, dus vóór internet en sociale media plaatste ze hele collecties in de etalage van Browns, destijds een krachtig platform.
Wat onderscheidt haar? “Ze had zowel visie als moed, en hoewel mode een business is, bracht ze er altijd een gevoel van plezier in. Ze bracht echt een vuur teweeg bij iedereen die voor haar werkte en bij iedereen die haar ontmoette”, vertelde Van Noten me vorig jaar. “Mevrouw Burstein is echt uniek in de modewereld, een visionair die haar tijd vooruit was. Ze heeft een buitengewoon vermogen om het licht in mensen te zien en dit met hart en geest te volgen”, vertelde Chalayan me. En een andere modelegende deed mee: Suzy minister van Volksgezondheid. “Je hebt verbeeldingskracht en energie nodig om ergens in de mode te komen – en zij had beide. Mevrouw B was waarschijnlijk de eerste persoon die mode internationaal zag.”
Joan Burstein (née Jotner) werd in 1926 geboren uit joodse ouders en groeide op in Noord-Londen. In 1943 ontmoette ze Sidney Burstein, eveneens een Londenaar, en in 1945 trouwden ze. ‘Hij was marktkoopman en ik werkte in een apotheek’, herinnert ze zich. Samen vormden de heer en mevrouw B een formidabel team. In 1948 openden ze hun eerste winkel, een lingeriewinkel genaamd Wilbuer, en gingen ze Neatawear openen, een winkelketen die de Topshop uit de jaren vijftig en zestig. Bijna van de ene op de andere dag, in 1968, ging het failliet. ‘Retail is detail,’ zei meneer B altijd, terwijl het stel zichzelf afstofte en opnieuw begon, dit keer met een luxe boetiek die hun selectie internationale ontwerpers verkocht. “Ik wilde doen wat niemand anders had gedaan”, zegt mevrouw B., aangezien Londen destijds alleen designerboetieks had die kleding van één enkel label verkochten (Dior, Yves Saint Laurent enz). Beïnvloed door de Europese stijl openden de Bursteins Feathers in Kensington High Street Manolo Blahnik kreeg zijn eerste baan in de mode. Hij vertelde me: “Toen ik aankwam (in Londen), was het zes maanden puur plezier om voor de Bursteins te werken. Ik was jong en ze namen me zomaar aan – zonder aanbevelingsbrieven – en gaven me een groene kaart.”
“Zoek naar individualiteit. Dat staat op nummer één en is vandaag de dag nog net zo waar als toen”, zegt mevrouw B zonder aarzeling als ik vraag waar ze naar op zoek is, hoe ze ontwerpers heeft ontdekt die die vonk hadden. “Wees gefocust op je doel. Dat is wat ik wens voor jonge ontwerpers die beginnen: houd een focus voor ogen. Natuurlijk kun je talent spotten, maar ze moeten het weten WHO waarvoor ze ontwerpen. Dat is het allerbelangrijkste: als ze zich dat kunnen voorstellen, kunnen ze het ook verwezenlijken.”
