Tayari Jones over ‘Kin’, een nieuwe keuze van Oprah, en de strijd tegen de ziekte van Graves

Tayari Jones voelde grote druk om een ​​vervolg te geven op haar bestseller uit 2018, ‘Een Amerikaans huwelijk.’ Ze was drie jaar na de deadline van haar uitgever. Erger nog, ze begon symptomen te krijgen van wat uiteindelijk werd gediagnosticeerd als de ziekte van Graves, een ernstige auto-immuunziekte die de schildklier aantast. Op dat moment wist ze niet wat de pijn in haar rechterbeen veroorzaakte en de intense jeuk op haar armen, benen en romp – of waarom haar handschrift ‘funky’ was geworden. Ondertussen, 200 pagina’s later, de roman die ze verschuldigd was aan Knopf, uitgever en hoofdredacteur Jordanië Pavlin kwam niet samen.

Ze vertrouwde een goede vriendin toe: ‘Door dit boek voelde ik me nu een clown.’ Jones begon eraan te twijfelen of ze nog een literair succes ‘waardig’ was.

“Weet je hoe muzikanten zeggen: ‘die band was aan het swingen’? Ik was niet aan het swingen”, vertelt Jones, die in Atlanta woont, tijdens een recent telefoongesprek.

Ze zegt dat ze zich naar een leeg notitieboekje heeft gekeerd en is begonnen met het krabbelen van woorden, waarbij ze willekeurige woorden heeft neergekrabbeld, waar haar pen haar ook heen bracht. “Familie,” de schitterende roman die daaruit voortkwam, is nu uit. Oprah heeft onlangs aangekondigd dat dit haar nieuwste boekenclubkeuze is (de tweede keer Jones is vereerd met de selectie).

‘Kin’ had een heel ander boek moeten zijn – een eigentijdse roman over gentrificatie in het Nieuwe Zuiden – maar wat uit het creatieve experiment van Jones naar voren kwam, was een klein stadje in Louisiana genaamd Honeysuckle, midden de jaren vijftig, en Jim Crow. Vervolgens, zoals Jones het stelt, “stelden Annie en Vernice (haar hoofdpersonen) zichzelf voor.” Alle eerdere fictie van Jones was eigentijds, en aanvankelijk wist ze niet wat ze moest denken van het pad waarop Annie en Vernice haar leidden. “Ik schrijf geen historische boeken,” merkt Jones op, “ik ben een schrijver van mijn eigen tijd.” Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze altijd achterdochtig was geweest tegenover schrijvers die beweerden dat hun personages volledig tot hun recht kwamen.

Zelfs op dat moment geloofde Jones nog steeds dat Vernice en Annie misschien wel deel uitmaakten van een groter achtergrondverhaal, misschien ouders van hoofdrolspelers die ze nog moest oproepen. “Dus ik bleef erbij om erachter te komen.” Hoe meer ze schreef, hoe meer de puzzelstukjes in elkaar begonnen te passen. Annie’s reis uit Louisiana voert haar via een deelpachtbordeel in Mississippi en vervolgens naar Memphis, waar ze ervan overtuigd is dat ze haar moeder zal vinden en herenigen. Ondertussen gaat Vernice naar Spelman (de HBCU Jones is afgestudeerd in ’91).

Jones begon te vermoeden dat ze een voorheen onopgemerkt bijbedoeling had gehad om haar boek naar het verleden te verplaatsen. Ze vroeg zich af of ‘Kin’ eigenlijk een poging was om haar ouders beter te begrijpen, vooral haar moeder, een voormalige econoom die actief was geweest in de burgerrechtenbeweging. “Mijn moeder is iemand die heel lippen stijf op elkaar houdt”, zegt Jones. ‘Ik wist heel weinig over haar leven, en misschien was dit mijn verbeelding die probeerde de code te kraken.’

De vooruitgang van Jones verliep niet zonder tegenslagen. Ze was diep bezig met het schrijven van ‘Kin’ toen haar ziekte van Graves ernstig oplaaide. Haar bloeddruk piekte. Ze raakte buiten adem toen ze de trap naar haar slaapkamer opliep. Ze belandde op de eerste hulp met een levensbedreigende ‘schildklierstorm’, waarvoor een operatie en dagelijkse medicatie nodig waren. Toen verslechterde haar gezichtsvermogen, waardoor een maand bestraling noodzakelijk was. Maar ze zette door en stuurde het manuscript.

Jones’ redacteur, Pavlin, geeft toe dat de roman die ze ontving een verrassing was. ‘Maar het was een net zo perfecte roman als ik ooit heb gelezen’, zegt ze. “Geen enkele uitgever met een gezond verstand zou tegenover zoiets onbeduidends als een contractuele beschrijving staan ​​tegenover een dergelijk werk.”

‘Kin’ wisselt behendig de standpunten van Vernice en Annie af, waarbij ze gebeurtenissen vertellen in een volkstaal die thuis zou passen op een schommelstoel aan de voorkant. Wanneer Annie een baantje aanneemt bij een nachtclub in Memphis, zegt ze over de geldverslindende eigenaar: ‘De man was zo strak als een wiebeltje.’ Jones is net zo bedreven in het delicate proza, zoals in deze beschrijving van een versleten familiebijbel: “Het papier, dun als vlindervleugels, was zwaar van wijsheid.”

Terwijl Jones het korte verhaal van Toni Morrison had “Recitatief” in gedachten tijdens het schrijven van ‘Kin’, is haar kijk op het onderwerp uniek. ‘Vernice en Annie blijven vrienden omdat ze allebei de hoeder zijn van elkaars ware zelf’, zegt ze. “Vriendschap is vooral betekenisvol omdat het een relatie is waar je je voortdurend aan verbindt – waar je je voortdurend aan verbindt.”

Nu ‘Kin’ de wereld in is gegaan en Jones de hobbelige weg naar de publicatiedag heeft doorstaan, vroegen we haar of ze zenuwachtig is over de ontvangst ervan, acht jaar nadat haar vorige roman was gepubliceerd. “Ik ben nu niet zo ambitieus als toen”, zegt ze. “Ik heb geleerd wat succes wel en niet voor een mens kan doen. Je moet leren tevreden te zijn. Mensen zeggen ‘rust niet op je lauweren’, maar waar zijn lauweren voor?”

Haber is schrijver, redacteur, uitgeverijstrateeg en mede-oprichter van de Inktboekenclub op Substack. Ze was directeur van Oprah’s Book Club en boekenredacteur voor O, the Oprah Magazine.