Tijdens een recente workshop voor ouders van middelbare school juniorenIk voelde mijn ogen glazig worden toen de facilitator enkele ontmoedigende trends over het universiteitslandschap vertelde.
Meer studenten dan ooit melden zich aan voor de universiteit, legde hij uit, maar scholen kunnen de vraag niet bijhouden. Nu de acceptatiegraad daalt, zijn de hogescholen die we ooit overwogen veiligheidsscholen zijn veel selectiever geworden. “Geen wonder dat deze kinderen zo gestrest zijn”, dacht ik terwijl ik in mijn notitieboekje krabbelde.
Ik ben nu begonnen met het absorberen van mijn stress van tieners terwijl we door dit ingewikkelde proces navigeren.
De middelbare scholieren die ik ken, voelen veel druk
In tegenstelling tot toen ik een tiener was, speelden factoren als de Gemeenschappelijke app en de wijdverbreide acceptatie van toets-optioneel beleid heeft het voor studenten gemakkelijker gemaakt om zich bij meerdere scholen tegelijk aan te melden.
Een universiteitsconsulent vertelde me dat de middelbare scholieren met wie hij werkt gemiddeld op tussen de 10 en 12 scholen van toepassing zijn. Nu er meer aanmeldingen zijn voor een beperkt aantal plekken, voelen kinderen een toenemende druk om zich te onderscheiden – en dat op steeds jongere leeftijd.
Terwijl ik er geen heb genomen AP-lessen tot mijn laatste jaar van de middelbare school, zal mijn dochter er verschillende hebben afgerond tegen de tijd dat ze afstudeert.
Voor mijn dochter en haar leeftijdsgenoten was het eerste jaar spannend, maar ook vol angst, omdat elke toets, cijfer en beslissing van cruciaal belang is. Ik wil ze geruststellen, maar ik weet dat ze een zware strijd tegemoet gaan. Mijn dochter hoort regelmatig van oudere klasgenoten die zijn afgewezen op hun droomuniversiteit, ondanks bijna perfecte cijfers en een diepe betrokkenheid bij het onderwijs. buitenschoolse activiteiten.
Ik help mijn dochter veel meer dan mijn ouders mij hielpen
Terugkijkend op mezelf zoekproces voor hogescholenIk herinner me vaag een ontmoeting met een begeleidingsadviseur die me vertelde dat ik me moest aanmelden bij een mix van veiligheids-, doel- en bereikscholen. Ergens in de herfst van mijn laatste jaar heb ik verschillende hogescholen uitgekozen, de aanmeldingen ingevuld en ze een voor een opgestuurd. Afgezien van het betalen van de inschrijvingskosten en het proeflezen van mijn essays, raakten mijn ouders er niet bij betrokken.
Daarentegen heb ik mijn dochter geholpen bij het onderzoeken van scholen en het brainstormen over ideeën voor persoonlijke uitspraken. Ik heb serviceprojecten en zomerprogramma’s voorgesteld om haar cv een boost te geven.
Soms heb ik de delicate grens tussen helpen en pesten overschreden. Als mijn dochter bijvoorbeeld niet met de urgentie aan een taak begint die volgens mij gerechtvaardigd is, begin ik met lezingen over timemanagement.
De waarheid? Ik overtreed omdat ik, net als veel ouders, bezorgd ben over die van mijn dochter universiteitsopties.
De Princeton recensie Uit de College Hopes & Worries Survey 2025 blijkt dat 71% van de ouders ‘hoge’ of ‘zeer hoge’ stress voelt over universiteitsaanvragen. Het afgelopen jaar is die stress doorgedrongen in de dagelijkse interacties met mijn dochter. Deze winter sms’te ik met een andere moeder over hoe het studieproces onze relaties met onze kinderen heeft beïnvloed.
“Het is zo moeilijk voor ze!” zei ze. “Het enige wat we doen is zeuren!”
Tijd inbouwen om 1:1 verbinding te maken heeft geholpen
Ik wil dat mijn dochter alle mogelijkheden krijgt die ze wenst als het om studeren gaat. Maar ik heb beseft dat onze relatie veel belangrijker is dan haar naar een bepaalde school te krijgen. Over minder dan twee jaar zou ze voor het eerst ver weg kunnen wonen, op zichzelf. Ik wil haar de laatste maanden niet thuis doorbrengen met kibbelen over aanmeldingen en takenlijsten.
Nu de deadlines dit najaar naderen, probeer ik onze relatie voorrang te geven boven haar cv. Ik vermijd het om vlak voor het slapengaan iets te bespreken wat met de universiteit te maken heeft, of als mijn dochter een zware dag heeft. We maken tijd voor ontspannen uitstapjes die niets met school te maken hebben, van hondenuitlaten in de buurt tot leuke snacks shoppen. Soms ontmoeten we elkaar virtueel en duiken we in een sessie van een online game waar mijn dochter dol op was toen ze jonger was en die onlangs herontdekt is.
Hoewel het nog steeds een worsteling is, probeer ik mijn eigen angst onder controle te houden door steun te vinden bij leeftijdsgenoten. Het heeft geholpen om met andere ouders te praten wier kinderen een jaar of twee voorlopen op ons. Zoals een vriend, wiens zoon een eerstejaarsstudent is, tegen me zei: ‘Het komt allemaal wel goed.’
Op de een of andere manier weet ik dat het zal gebeuren.
