Hoewel filmmakers actiefilms bleven maken na de release van Quentin Tarantino’s “Kill Bill” in 2003, was dat eigenlijk niet nodig. Nadat beide delen samen waren gemonteerd, duurde “Kill Bill” een overweldigende 253 minuten, waarbij elke actiescène, actiepersonage en plottrope van de actiefilm werden verpakt in één gigantische geremixte orgie van filmreferenties uit de jaren 70. Tarantino is notoir dol op vechtsportfilms, geweld en wraakverhalen, en “Kill Bill” probeerde al zijn favoriete films in één samen te voegen. De stijlvolle resultaten waren opwindend en “Kill Bill” werd een gigantische hit. Het eerste deel, uitgebracht in oktober 2003, bracht ruim $180 miljoen op. Het tweede deel, dat in april daaropvolgend werd uitgebracht, bracht meer dan $ 153 miljoen op. Het eerste deel deed het waarschijnlijk beter aan de kassa omdat het meer actiescènes had, waaronder een langdurig zwaardgevecht waarin de bruid (Uma Thurman) tientallen mensen vermoordt.
De film was zo succesvol dat Tarantino sindsdien, misschien vreemd genoeg, grotendeels binnen het domein van wraak is gebleven. De regisseur begon filmgeweld te gebruiken als een middel om een soort plaatsvervangende wraak te nemen op echte misdaden. Zijn film “Death Proof” uit 2007 (uitgebracht als de helft van de twee-voor-één-film “Grindhouse”) ging over vrouwen die wraak namen op een mannelijke seriemoordenaar. “Inglourious Basterds” beeldde Joodse karakters af die Adolf Hitler en andere machtige nazi’s vermoordden tijdens de Tweede Wereldoorlog. ‘Django Unchained’ ging natuurlijk over een zwarte scherpschutter die wraak nam op blanke slaveneigenaren in het Amerika van de jaren 1860.
Niet iedereen was echter onder de indruk van ‘Kill Bill’. Inderdaad, Stephen King, die in 2007 een gastcolumn schreef voor EWhad een actieve hekel aan ‘Kill Bill’, omdat hij het gevoel had dat de film ‘vol van zichzelf’ was. King had er geen geduld voor Tarantino’s grappen, inspiraties en filmreferenties. Uiteindelijk was het voor King gewoon saai.
Stephen King vond Kill Bill saai
In zijn column ontleedde Stephen King op een kritische manier het verschil tussen films die er toe deden en films die er niet toe deden. Zijn basisvoorbeeld was een paar Francis Ford Coppola-films, “Dementia 13” (1963) en “The Godfather Part III” (1990). King schreef dat het eerste eigenlijk belangrijker was dan het laatste, aangezien ‘Dementia 13’ ‘hart, ziel en het waanzinnige enthousiasme van de jeugd’ had, terwijl ‘Godfather III’ ‘het werk was van een getalenteerde man die ofwel al zijn talent heeft opgebruikt, ofwel bewaart wat er nog over is voor een andere dag.’ Au.
In 2003 zag King twee films waarvan hij dacht dat ze allebei de aandacht verdienden, de ene omdat het geweldig was, en de andere omdat het, om zijn term te gebruiken, ‘blah’ was. De geweldige film was het misdaaddrama ‘Mystic River’ van Clint Eastwood. een film waarvan hij vond dat hij met succes personages had opgebouwd om het verhaal ervan te vertellen. “Kill Bill” was de “blah”-film omdat hij, zoals gezegd, het vreselijk saai vond. Hij wierp zelfs schaduw op een paar van zijn minst favoriete films om ‘Kill Bill’ te beschrijven, waarbij hij schreef dat de film ‘geen maatstaf is voor vreselijkheid zoals ‘Mars Attacks!’ of ‘Mama liefste’; het is gewoon saai vol van zichzelf.” (Persoonlijk voelde ik meer een steek bij zijn ontslag van “Mars Attacks!”)
King merkte wel op dat het geweld in de film in ieder geval spectaculair was en dat de film “gechoreografeerd was als een zwemroutine van Esther Williams”. Maar hij vond het niet leuk dat het personage van Uma Thurman geen naam kreeg, waardoor ze een archetype werd. Ze is niet zozeer een herkenbaar mens als wel, volgens King, ‘een label’. En dan, tegen het einde van de eerste helft, is er niet eens een opmerkelijke conclusie.
Voor Stephen King was Kill Bill niet zozeer een verhaal als wel een referentiepartij van Quentin Tarantino
Daartoe schreef King:
“Er is niet eens een einde waar je je hoed aan kunt hangen; er is ons alleen verteld dat we op de hoogte moeten blijven voor meer – meer karatetrappen en -worpen, meer falset-vogelachtige strijdkreten. Het is zeker goed gemaakt en het verhaal wekt gaandeweg een deel van onze interesse, maar saai is nog steeds saai, nietwaar? Het enige wat ik hier doe is proberen de gevoelens van vage ontevredenheid die je kunt ervaren als je deze film verlaat, te concentreren, het gevoel dat je bent gekomen om vermaakt te worden en in plaats daarvan merkte je dat je je handen warmde aan het vreugdevuur van Quentin Tarantino’s ijdelheden.
King concludeerde, misschien ten onrechte, dat meer mensen zich ‘Mystic River’ zouden herinneren dan ‘Kill Bill’. Hij schreef dat het “geen slechte film is; het is gewoon een lauwe film. Over tien jaar zul je je moeilijk kunnen herinneren waar het over ging of wie er in zat.”
In termen van dvd-inkomsten, middernachtvertoningen en algemene culturele penetratie is ‘Kill Bill’ echter veel beter in het popbewustzijn blijven hangen dan de film van Clint Eastwood. “Mystic River” werd genomineerd voor zes Academy Awards, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur, en won Oscars voor Beste Acteur en Beste Mannelijke Bijrol (voor Sean Penn en Tim Robbins). Kevin Bacon gaf ook een geweldige prestatie en had slechts één regienoot nodig. “Kill Bill” is ondertussen geparodieerd in andere films en aanbeden door filmbroeders; je kunt er verdomd zeker van zijn dat sommige kinderen tot op de dag van vandaag nog steeds ‘Kill Bill’-posters in hun slaapzalen hebben.
Ik durf te wedden dat geen van hen ‘Mystic River’-posters heeft. Als je dat doet, goed werk. Stephen King zou het goedkeuren.
