Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Starfleet Academie is voor een groot deel verdeeldheid gebleken bij fans omdat het een vreemd brouwsel is: geweldige acteurs en eersteklas speciale effecten vermengd met vreemde karakterisering en schrijfstijl die rechtstreeks uit een vroege, stijve komedie komt. Verdedigers van de show hebben volgehouden dat iedereen de serie gewoon meer tijd moet geven om zijn ruimtepoten te vinden, en de laatste aflevering heeft hen misschien wel gelijk bewezen. “Come, Let’s Away” laat de ongemakkelijke, geforceerde humor van eerdere afleveringen achterwege en levert een verhaal vol actie, romantiek en hogere inzet op dan Starfleet Academie ooit eerder heeft gehad.
Onderdeel van wat dit bijzonder maakt Starfleet Academie aflevering zo effectief is dat de misleiding rechtstreeks in de plot is ingebakken. “Come, Let’s Away” begint met scènes waarin onze personages met elkaar in contact komen, en maakt wijselijk gebruik van de solide chemie tussen Caleb en Tarima voordat het in het hoofdverhaal springt: een gezamenlijke trainingsoefening waarbij cadetten van de Academie en het War College een vervallen gebouw opnieuw moeten opstarten. ruimteschip. Maar wanneer deze cadetten worden ontvoerd door moordende kannibalen, moet bondskanselier Aké zich wenden tot haar oude aartsvijand, Nus Braka, voor hulp bij het redden van de levens van haar studenten.
Op de een of andere manier keerde Star Trek terug
Voor StarTrek liefhebbers willen Starfleet Academie om meer op de Gouden Eeuw van Star Trek te lijken, is dit de aflevering waar je op hebt gewacht. Allereerst maakt het gebruik van stijlfiguren en verhaalbeats die heel bekend zijn De volgende generatie: de cadetten die een oud ruimteschip opnieuw moeten opstarten, lijken bijvoorbeeld veel op Riker die de USS Hathaway aan het werk moet krijgen voor oorlogsspellen in ‘Peak Performance’. Over nummer één gesproken: ‘Come, Let’s Away’ laat Caleb en Tarima de nieuwe Riker/Troi zijn door hen een Imzadi-achtige geestlink te geven en hun gedeelde romantische connectie een belangrijke sleutel te laten zijn bij het oplossen van dit complot.
Hoewel sommige Star Trek-fans hebben genoten van de vaak laagdrempelige humor van de show, had ik het gevoel dat dit zo was Starfleet Academie aflevering was veel sterker omdat het de grappen achterwege liet en ons een aflevering gaf die zich afspeelt als een spannende actiethriller. Vanaf het moment dat ze worden gevangengenomen, is het duidelijk dat onze helden in levensgevaar verkeren door slechteriken (de Furies) die gewoon niet spelen. Dit wordt overduidelijk gemaakt wanneer ze een charismatische War College-instructeur (!) gedeeltelijk opeten en vervolgens zijn lichaam uit de luchtsluis schieten om een bericht naar Starfleet te sturen.
Het nieuwe grote kwaad is eindelijk eng
De Furies zijn zo gevaarlijk dat kanselier Aké, op aandringen van admiraal Vance, de hulp inroept van Nus Braka, een beruchte ruimtepiraat die al eerder met deze vijanden te maken heeft gehad. Dit is absoluut een sterkere prestatie van Paul Giamatti dan we in de eerste zagen Starfleet Academie aflevering, en het helpt dat hij veel beter is geschreven. Hoewel zijn dialoog nog steeds een paar ruwe kantjes heeft (zoals wanneer hij zichzelf omschrijft als “afgetrokken” en “geslagen”), komt hij meestal over als echt gevaarlijk, en zijn vreemd intieme interacties met Ake zorgen ervoor dat hij minder lijkt op een Scooby-Doo slechterik en meer als een flamboyante Hannibal Lecter.
Nus Braka is eigenlijk de personificatie van de grootste sterke punten van deze aflevering: dat het niet bang is om de inzet te verhogen door sympathieke personages in levensgevaar te brengen. Naast het uitschakelen van de leuke nieuwe War College-instructeur (en pas op voor enkele grote spoilers vanaf nu), vermoorden ze ook B’avi, misschien wel de meest sympathieke van de War College-cadetten. Dankzij Nus Braka die de Federatie volledig te slim af was, konden zijn vrienden een Starfleet-schip vernietigen en een sterrenbasis plunderen, waardoor deze aflevering een schrikbarend hoog aantal doden opleverde.
Door hun gecombineerde krachten
“Come, Let’s Away” staat ver af van de meer zorgeloze avonturen van Starfleet Academiemaar het grimmige onderwerp geeft de show ook iets wat het hard nodig heeft: wat verhalend gewicht. Voorheen beroofde de constante behoefte van de show om de spanning te ondermijnen verschillende afleveringen van hun macht, zoals het vullen van de grote, emotionele Sisko-aflevering met grappen over winderigheid en geslachtsdelen. Het was ook moeilijk om SAM (op zichzelf een redelijk solide personage) heel serieus te nemen in die Sisko-aflevering, omdat ze het grootste deel van haar tijd op het scherm doorbracht met praten en acteren als een gestoorde TikTok-sketch die tot leven kwam.
Maar SAM schittert echt in ‘Come, Let’s Away’, waarbij ze haar krachten op een logische manier gebruikt om de stroom naar een verlaten schip te herstellen. Tarima gebruikt haar krachten op een vergelijkbare logische manier, en zodra ze haar vaardigheden volledig heeft ontketend, kan ze de hoofden van een kerel laten knallen (Scanners-stijl!), zien we hoe gevaarlijk een Betazed-krijger kan zijn. Caleb schittert ook, zowel als Tarima’s partner in telepathische misdaad als als iemand die vindingrijker is dan het gemiddelde lid van de Academie of het Oorlogscollege.
De cast van het ensemble schittert eindelijk
Hoewel de plot inhield dat enkele van de hoofdpersonen buitenspel werden gezet (Darem en de dokter doen meestal weinig meer dan met hun duimen draaien), is deze aflevering van Starfleet Academie heeft uitstekend werk geleverd door het grootste deel van de cast van het ensemble onder de aandacht te brengen. De jongeren mochten eindelijk geen grappige cadetten meer zijn en hun training toepassen in een situatie van leven en dood, en ze brachten allemaal unieke sterke punten naar voren terwijl ze als team werkten. Op deze manier is dit waarschijnlijk de meest traditionele Star Trek-aflevering die we tot nu toe hebben gezien, en tot mijn verbazing smaakte het echt naar meer.
Vanaf het begin ben ik er één van geweest Starfleet Academie‘ zijn de zwaarste critici, maar dat is niet omdat ik wil dat de show mislukt; de cast is getalenteerd, de SFX is prachtig en de schrijvers (vooral Tawny Newsome) zijn gepassioneerd over de franchise. Afleveringen worden echter vaak gehinderd door slechte komedie en tienerdrama met lage inzetten. Tot overmaat van ramp brengt de show af en toe enorme veranderingen aan in de overlevering (zoals het uitsterven van de meeste Klingons tijdens een offscreen-evenement) die onvermijdelijk de ouderwetse Star Trek-fans van streek maken.
Echter, “Come, Let’s Away” laat zowel de geforceerde komedie als het tienerdrama achterwege, en we zien dat deze jonge personages te maken krijgen met de meest Star Trek-situatie van allemaal: een Away Team-missie die catastrofaal misloopt. De personages zijn competent, de inzet is hoog en de nieuwe schurken zijn over het algemeen walgelijk, wat bijdraagt aan de aantrekkingskracht van de show in plaats van (ahem) oudere kennis te kannibaliseren. Over walgelijk gesproken: Giamatti’s Nus Braka profileert zich als de man die je graag haat, en de combinatie van zijn meesterlijke manipulatie en zijn terloopse wreedheid heeft deze voormalige grap gemaakt van een personage dat net zo huiveringwekkend is als Gul Dukat ooit was.
Is de nieuwe Star Trek-serie eindelijk het bekijken waard?
Alleen de tijd zal uitwijzen of Starfleet Academie kan het adembenemende momentum van deze aflevering volhouden: Vance belooft dat het vangen van Braka nu de hoogste prioriteit van Starfleet is, en ik kan me alleen maar voorstellen dat kanselier Aké (die het grootste deel van deze aflevering ongebruikelijk ingetogen was) hunkert naar wraak. Dit (plus dat Tarima in kritieke toestand verkeert) impliceert zeker dat de rest van het seizoen relatief serieus zal zijn, wat een opluchting is voor fans zoals ik die een hekel hebben aan de flauwe humor. Natuurlijk is de show vanaf het begin enorm ongelijk geweest, dus het is heel goed mogelijk dat we in de volgende aflevering weer te maken krijgen met gekke shenanigans.
Optimistisch gezien wil ik dat echter graag geloven Starfleet Academie schrijvers hebben met succes aan onze verwachtingen voldaan en de show veranderd van een maf YA-komediefeest naar iets dat meer in lijn ligt met de gouden eeuw van Star Trek. Dit zou een geweldige manier zijn om oudere en jongere fans aan te spreken, en het zou zelfs aansluiten bij de algemene lijn van de meeste YA-verhalen (waarin hun jonge hoofdrolspelers onvermijdelijk tegenover serieuze, schijnbaar niet te stoppen vijanden staan). Als (en het is weliswaar een groot als) dat gebeurt, Starfleet Academie zou kunnen doen waar NuTrek al bijna tien jaar niet in slaagt: generaties fans samenbrengen in hun liefde voor de grootste sciencefiction franchise ooit gemaakt.
