Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
In Star Trek II: De toorn van KhanKirk citeert beroemd uit Een verhaal over twee steden: “het was de beste der tijden, het was de slechtste der tijden.” Hij citeert opnieuw uit de roman in de slotscène als een manier om Spock te rouwen, die hem een exemplaar van de roman van Charles Dickens had gegeven. Ik heb de laatste tijd nogal wat over deze scènes nagedacht terwijl ik mijn eigen gevoelens over een andere dood verwerk: die van Starfleet Academiede Ontdekking spin-off die kort na het einde van seizoen 1 werd geannuleerd.
Dat seizoen eerde Dickens onbedoeld door ‘A Tale of Two Star Treks’ te zijn. De helft van de serie concentreerde zich op vulgair geklets, tiener-kapsels en jeugdige humor die zo stom was dat je er actief hersencellen door verloor. De andere helft concentreerde zich op interessante karakterisering, diepgaande kennisfragmenten en boeiend (zij het ongeïnspireerd) sciencefiction-melodrama. Interessant genoeg waren deze twee versies van de show in het midden gesplitst. De eerste helft was het domme tienerkomedie-uur, en de tweede helft was NuTreks beste poging tot klassieker StarTrek. De enige redelijke conclusie is dat Doorslaggevend hadden geen vertrouwen in hun publiek, wachtend om ons traditionele Trek-verhalen te vertellen totdat het te laat was.
Een verhaal over twee Star Treks
Het is duidelijk dat smaak subjectief is, maar de meeste fans met wie ik heb gesproken zijn het daar mee eens Starfleet Academie was veel beter in de tweede helft van seizoen 1. Kritische recensies weerspiegelden dit sentiment over het algemeen, waarbij verschillende recensenten aangaven welke afleveringen het meest op de klassieke Star Trek leken. Zelfs de online fandom was het over het algemeen eens met dit sentiment. Terwijl het meestal verboten was om kritiek te leveren Starfleet Academie in online ruimtes als r/startrek suggereerden superfans van de show herhaaldelijk dat, zoals De volgende generatie, Diepe ruimte negenEn Reizigerzou iedereen deze nieuwe show de tijd moeten geven om zijn benen te vinden.
Wat maakte de tweede helft van seizoen 1 echter beter? Sommige fans hielden van de toegenomen terugroepacties naar de oude Trek, inclusief een laatste boog met het Omega-molecuul. Andere fans genoten van de uitbetaling van de voortdurende karakterplots, zoals Caleb die eindelijk herenigd werd met zijn moeder. Maar mijn theorie over het beter worden van de show is veel eenvoudiger: de jeugdhumor is verdwenen. Plots spraken de cadetten niet uitsluitend in Zoomer-slogans en concentreerden ze zich op intercollegiale grappenoorlogen. De digitale decaan maakte geen grapjes over stijven, en we hadden geen scènes waarin de helft van de volwassen personages lachte om een scheten vis. Zomaar begon Star Trek zichzelf plotseling weer serieus te nemen.
Paramount is het kernpubliek van Star Trek beu
Terwijl Star Trek door de jaren heen momenten van lichtzinnigheid kende (zoals al die grappen in De reis naar huis), is het over het algemeen een zeer serieuze franchise geweest. Eerlijk gezegd heeft het nooit de overdreven, toondove komedie gehad die de eerste helft verpestte Starfleet Academie’s eerste seizoen. Het verwijderen van alle grove tienerhumor (nou ja, minus het ruimtebraaksel) uit de show is een groot deel van wat ervoor zorgde dat het aanvoelde als klassieke Trek en daarom meer een beroep deed op de traditionele fandom. Dit leidt tot de voor de hand liggende vraag: als het repareren van je dure nieuwe spin-off zo eenvoudig was, waarom zou je dan überhaupt de humor erbij betrekken?
Mijn theorie is dat Paramount er simpelweg niet genoeg vertrouwen in had Starfleet Academie. Misschien waren de leidinggevenden nerveus omdat het uitgangspunt zo anders was, of misschien wisten ze hoeveel andere NuTrek-shows de traditionele fandom hadden verdreven. Om welke reden dan ook dacht het netwerk niet dat fans van shows leuk vonden TNG en DS9 zouden komen opdagen Starfleet Academiedus besloten ze dat de eerste helft van seizoen 1 een zo breed mogelijk publiek zou aanspreken (hoe jonger, hoe beter). Daarom waren alle domme grappen en jeugdige bro-humor een poging om de spin-off meer mainstream aantrekkingskracht te geven. Het voelde niet als Star Trek omdat het was niet Star Trek: het was, simpel gezegd, een tienerkomedie in de ruimte.
Het plan van Paramount ontplofte in hun gezicht
Als dit het plan van Paramount was, mislukte het spectaculair. Zoals gewoonlijk stroomden jongere kijkers niet massaal naar de nieuwste show van een franchise die debuteerde toen hun grootouders jong waren. Ondertussen slaagden de pogingen om iedereen, behalve de oudere fans, toe te geven (shocking hier) de oudere fans weg te jagen. Dit is waarom Starfleet Academie werd geannuleerd: het netwerk verdreef het kernpubliek terwijl het er niet in slaagde een nieuw publiek te bemachtigen, waardoor een serie achterbleef met slechts een handvol diehards die elke week afstemden.
Nu SFA dood is, het contract van Alex Kurtzman afloopt en Paramount op het punt staat Warner Bros te kopen, is één ding duidelijk: de toekomst van Star Trek zal heel anders zijn dan die van het NuTrek-tijdperk. Hoe de toekomst van de franchise er ook uitziet, we kunnen alleen maar hopen dat de schrijvers stoppen met proberen iedereen aan te spreken, behalve de fans. Laat de aantrekkingskracht op de massamarkt varen, laat de ineenkrimpende karakters vallen en huur in godsnaam enkele schrijvers in die er iets van weten. sciencefiction. Door zich te concentreren op goed geschreven sciencefictiondrama en kleurrijke personages kan Paramount eindelijk heroveren wat het heeft gemaakt De originele serie En De volgende generatie zo geweldig in de eerste plaats.
