Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Starfleet Academie is de nieuwste Star Trek-show, en een van de grote kenmerken ervan is diversiteit. Dit omvat de presentatie van personages met zeer verschillende achtergronden (een menselijke dief, een kinderlijk hologram, een empathische prinses, een pacifistische Klingon, enz.), Compleet met een breed scala aan seksualiteiten (homo, hetero en bi? Oh my!). Er is zelfs diversiteit in leeftijd: de show richt zich op zowel jonge personages als hun oudere instructeurs, en bondskanselier Aké alleen al heeft een paar eeuwen de tijd voor haar jonge studenten.
Het is echter een leugen om zichzelf divers te noemen. Starfleet Academie is stiekem de minst diverse Star Trek-series ooit gemaakt. Dat komt omdat het één fout heeft die effectief alle diversiteit van de karakterachtergronden en seksualiteiten tenietdoet. Namelijk, dat elke vreemdeling karakter is geschreven als een saai oud mens.
De oudste trope uit Star Trek
Sinds de dagen van De originele serieheeft Star Trek een onofficiële regel gehad: elke show moet een buitenaards personage van buitenaf bevatten dat het publiek helpt meer te leren over hun eigen menselijkheid. De emotieloze Vulcan-manieren van Spock contrasteerden bijvoorbeeld met de vurige passie van McCoy Spok offerde uiteindelijk zijn leven op nadat hij de waarde van Kirk’s meedogenloze gedrevenheid had leren kennen (er bestaat niet zoiets als een scenario zonder winstoogmerk). Nadat Spock stierf terwijl hij het ultieme scenario zonder winstoogmerk verijdelde, verklaarde Kirk: “Van alle zielen die ik ben tegengekomen, was hij de meest menselijke.”
Dit was natuurlijk niet letterlijk waar: Spock bleef niet alleen volledig groenbloedig, maar zijn beslissing om het schip te redden was geworteld in zijn onberispelijke Vulcan-logica (de behoeften van velen wegen zwaarder dan die van één). Maar zijn dood hielp Kirk vreugde in het leven te vinden en zich opnieuw aan een nieuw begin te wijden. Op deze manier begon Spock aan de oudste trope in Star Trek: de buitenaardse alien die anderen helpt meer over hun eigen menselijkheid te leren.
Trek Trope: de volgende generatie
Latere Star Trek-shows omarmden deze trope met groot succes: aan De volgende generatiedroomde de Android Data ervan om menselijker te worden, en zijn zoektocht hielp iedereen meer te leren over de kracht en belofte van hun eigen menselijke reis. Op Diepe ruimte negenOdo was een vormverwisselaar die er nooit onder de knie kon krijgen om er als een solide uit te zien, maar zijn pogingen om alle anderen te begrijpen hielpen iedereen nieuwe perspectieven te krijgen op wat zij als vanzelfsprekend beschouwden. Neelix hielp de menselijke bemanning van Voyager vreugde in de kleine dingen te ontdekken, terwijl T’Pol de mensen van de Enterprise-bemanning hielp leren van de fouten van hun soort toen ze voor het eerst vreemde, nieuwe werelden begonnen te verkennen.
NuTrek heeft zich met deze trope beziggehouden: aan OntdekkingSaru leert de bemanning hoe ze zich aan elke situatie moet aanpassen, en de Vulcan-opvoeding van Michael Burnham heeft haar geholpen het belang van haar emoties te ontdekken (ten goede of ten kwade). Picard hield zich ook bezig met verschillende buitenaardse buitenstaanders, variërend van de androïde Soji tot haar positronische papa, Data. De terugkeer van Data luidde de terugkeer in van TNG’s geliefde buitenaardse buitenaards wezen Vreemde nieuwe werelden maakte de cirkel rond door Spock vooraan en in het midden te plaatsen.
Starfleet Academy is te menselijk voor zijn eigen bestwil
Starfleet Academie wordt vaak geprezen om zijn diversiteit, en de cast van personages is echt anders dan alles wat we eerder in andere Star Trek-series hebben gezien. Acht van de twaalf hoofdpersonages van de show zijn dat wel buitenaardse wezensen ruim de helft daarvan zijn vrouwen. De show plaatst ook gekleurde mannen en vrouwen centraal: holografisch SAM is de grootste schakel tussen beide Reiziger En Diepe ruimte negenen Jay-Den Kraag laat ons een vreemde nieuwe wereld van de Klingon-cultuur zien. Caleb is ondertussen de facto de hoofdpersoon van de show, en hij overbrugt vaak de kloof tussen de meer dramatische en komische elementen van de show.
Als je echter eenmaal voorbij de diverse karakterarchetypen en af en toe een voorhoofdbrood bent, komt er een verrassende waarheid naar voren: vrijwel alle buitenaardse karakters zijn geschreven als mensen. Darem is bedoeld als een exotisch buitenaards wezen (hij is Khionian, b * tch!), Maar hij wordt eenvoudigweg geschreven als een eigenwijs mens, en daarom zijn hij en potentiële Alpha Caleb voortdurend met elkaar in gevecht. SAM is een afgezant van een holografisch ras dat niets over de mensheid weet, maar ze wordt voortdurend en op onverklaarbare wijze geschreven als een tienermens.
Hetzelfde geldt voor Genesis, een buitenaards wezen dat zo menselijk is dat ze graag op kauwgom kauwt en filosofeert over papa-problemen. Kanselier Aké is een Lanthaan van bijna een half millennium oud, maar ze is vrijwel niet te onderscheiden van een eigenzinnige wijnmoeder. Op papier zou de Klingon Jay-Den de meest buitenaardse van allemaal zijn, omdat hij uit een krijgersras komt, maar door van hem een zachtaardige, grappige pacifist te maken die maanachtige ogen naar zijn geliefde trekt, Starfleet Academie heeft hem tot de meest menselijke Klingon gemaakt die we ooit hebben gezien (ja, zelfs meer dan Alexander).
Ze zijn alleen maar mensen
Het effectief menselijk maken van al deze buitenaardse wezens is natuurlijk een ontwerp: Starfleet Academie is ontworpen om een jong publiek aan te spreken, dus dit is een manier om ervoor te zorgen dat deze jonge personages herkenbaar zijn, ondanks hun buitenaardse afkomst. Het maakt niet uit van welke exotische planeet ze afkomstig zijn, al deze 32e-eeuwse cadetten gebruiken straattaal en verwijzingen die zeer bekend zijn bij jongeren uit de 21e eeuw. Op deze manier hoopt Paramount de oude garde van Star Trek-fans te behouden en tegelijkertijd een beroep te doen op Zoomers en zelfs Generation Alpha.
De tijd zal leren of Starfleet Academie slaagt erin de (ahem) “volgende generatie” Star Trek-fans veilig te stellen, maar ze vervreemden oudere fans al van elkaar door (ironisch genoeg) het gebrek aan echt buitenaardse karakters. Er is geen buitenaardse buitenstaander die personages en kijkers helpt hun eigen menselijkheid te waarderen; in plaats daarvan wordt elke alien geschreven als een mens met een chip op zijn schouder en een mond als een zeeman. Natuurlijk zorgt dit ervoor dat de nieuwste Star Trek-serie aanvoelt als andere populaire dramaseries, maar het verwatert ook de nieuwe show door een van de meest onderscheidende films uit de franchise te verwijderen. sciencefiction elementen.
Wanneer is een Star Trek-show eigenlijk geen Star Trek-show?
Dat leidt tot enkele regelrechte filosofische vragen, zoals ‘Wanneer is een Star Trek-show niet echt een Star Trek-show? Paramount gokt erop dat het ontdoen van de franchise van al het bekende in naam van de massale aantrekkingskracht de enige weg vooruit is, maar het is een aanpak die oudere fans massaal heeft verdreven. Nu staat de studio op het punt het antwoord te leren op “wanneer is een Star Trek-fan niet langer een Star Trek-fan?”
Simpel: wanneer ze zich afmelden voor Paramount+, het slechtste streamingplatform dat de Melkweg ooit heeft gekend.
