De school is begonnen, en dat geldt ook spoilers. Dit artikel bespreekt belangrijke plotdetails tot aflevering 3 van “Star Trek: Starfleet Academy.”
Een diepgaande, hartstochtelijke weerlegging van de nieuwste ‘Star Trek’-controverse die eraan komt… zodra we enkele relevante plantenwoordspelingen kunnen bedenken. Aan de oppervlakte, “Starfleet Academy” kan waarschijnlijk als een grote uitwijking worden beschouwd van wat fans gewend zijn van deze franchise. Het opzetten van de actie op school en het concentreren op een klasse van beïnvloedbare cadetten is iets dat we nog nooit eerder hebben gezien, althans in deze mate. De attributen van het jongvolwassenengenre zijn misschien ook nieuw, net als de nadruk op emotioneel onontwikkelde tieners en alle rommelige complicaties die daarmee gepaard gaan. Maar in de basis (snap je het? Net als een plant? Laat maar) is het misschien niet helemaal zo radicaal zoals sommige tegenstanders je willen doen denken. Het is in ieder geval het naleven van een van de meest fundamentele, aloude ‘Trek’-tradities van allemaal.
Dat is waarschijnlijk de reden waarom aflevering 3 bijna voelt als een directe reactie op de groeiende ontevredenheid – tenminste, onder bepaalde voorspelbare kringen van de “Star Trek”-fanbase. Veel komischer dan de eerste twee afleveringen, pakt “Vitus Reflux” het klassieke idee aan van rivaliserende studenten die betrokken zijn bij een grapoorlog. In plaats van simpelweg de chaos te omarmen omwille van de chaos, ligt het echte hart en de ziel van de aflevering echter ergens anders. Het heeft minder te maken met welke competitieve overachiever als beste uit de bus zal komen tussen klasgenoten/aankomende teamcaptains Genesis Lythe (Bella Shepard) en Darem Reymi (George Hawkins) en meer met Holly Hunter’s bondskanselier Nahla Aké die cruciale, plantaardige lessen over empathie, leiderschap en strategisch denken meegeeft.
Voor sommigen bewijst dit dat “Starfleet Academy” te “prekerig” en “lezingen” is voor zijn kijkers. Voor de rest van ons: dit is waar ‘Trek’ altijd over ging.
Starfleet Academy is niet de eerste keer dat Star Trek ons naar school brengt – en het zal ook niet de laatste keer zijn
‘Man, waarom moet alles hier een echte les zijn?’ moppert Caleb Mir (Sandro Rosta) in het kantoor van Nahla Ake tegen het einde van aflevering 3. “Omdat het een schoolCaleb,’ schiet ze lachend terug. In het meest veelzeggende gesprek van de hele serie leggen co-showrunners Noga Landau en Alex Kurtzman in essentie hun missie neer voor ‘Starfleet Academy’. of de scherpste “Star Trek”-productie ooit gemaakt (dat is wat de inmiddels ter ziele gegane Kelvin-versfilms waren voor), maar dat maakt dit niet minder “Trek” dan de originele shows en films.
Het is de moeite waard om van de geschiedenis van de Trek te leren, zodat we die niet vergeten. Ondanks wat enkele van de luidste stemmen online proberen te zeggen, is dit waar Gene Roddenberry’s idealistische visie op de toekomst altijd over ging. Al in ‘The Original Series’ begonnen klassieke afleveringen zoals de op Gorn gerichte ‘Arena’ of ‘Errand of Mercy’, waarin de angstaanjagende Klingons voor het eerst werden geïntroduceerd, met het impliciete doel een didactische morele les te dienen. (Hoewel een goedbedoelde swing en een misser, #NeverForget de controversiële raciale allegorie van ‘Let That Be Your Last Battlefield.’) ‘The Next Generation’ hield deze vlam levend met onsubtiele uren als ‘The Drumhead’, ‘Darmok’ en nog veel meer. Zelfs ‘Deep Space Nine’, een van de donkerdere en meer transgressieve shows in de hele canon, ging keer op keer terug naar deze bron.
“Starfleet Academy” is in dit opzicht nauwelijks uniek.
Starfleet Academy is op zijn best als de hoofdpersonen gebrekkig zijn
Dus als het hier niet om een ’Star Trek’-serie gaat die een beetje prekerig is, wat is dan die kritiek? Echt over? Dit botst tegenwoordig met de eenvoudigste en meest voorkomende denkwijze onder kijkers. Als er één voorbeeld is van wijdverbreid media-alfabetisme dat we kunnen aanwijzen, dan is het dit: het moderne publiek heeft een groot probleem met gebrekkige karakters die zich gebrekkig gedragen. (Deze tweet (door cabaretier Avery Edison belicht de verschijnselen met lasergerichte, satirische precisie.) En telkens wanneer “Starfleet Academy” het lef heeft om ons eraan te herinneren dat jonge hoofdrolspelers als Caleb, Genesis en Darem nog veel te leren hebben (vooral in vergelijking met wijzere en meer gevestigde veteranen als Nahla, Tig Notaro’s Jett Reno en Gina Yashere’s Lura), nou, dan wordt het veel gemakkelijker om de schrijvers van de show de schuld te geven. Ik weet het niet, de heiligheid van “Star Trek” of wat dan ook verpesten, in plaats van te worstelen met het ongemak van onvolmaakte karakters.
En, manheeft het ensemble van “Starfleet Academy” voldoende ruimte om te groeien. De verschillende cadetten lijken niet veel op de Vitus Reflux-plant waaraan deze aflevering zijn naam dankt, maar hebben allemaal het potentieel in zich om op de meest oncontroleerbare manieren te bewegen en uit te halen. Vooral zoals belichaamd door de heethoofd Caleb, zijn deze kinderen niets anders dan ongebreidelde mogelijkheden, geboren in een gebroken wereld en met alleen de kleinste overblijfselen van Starfleet om hen te helpen vormen en begeleiden naar de beste versies van zichzelf. Is het een beetje cheesy en oubollig? Reken maar. Kunnen de toonschommelingen tot nu toe soms een beetje uit balans raken? Zeker, dat is eerlijk. Maar is dit ook maar enigszins in strijd met de geest en idealen van wat ‘Trek’ altijd heeft vertegenwoordigd? Absoluut niet.
“Starfleet Academy” wordt gestreamd op Paramount+.
