Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Oorspronkelijk was dit de preview voor de nieuwste aflevering van Starfleet Academie maakte me behoorlijk zenuwachtig omdat het duidelijk was dat het verhaal zich zou concentreren op Benjamin Sisko, de legendarische kapitein van Deep Space Nine. DS9 blijft mijn favoriete Trek, maar het schrijven van SFA was zo enorm inconsistent dat ik bang was dat de schrijvers iets zouden doen om de erfenis van deze geweldige show en de krachtigste artiest ervan: Avery Brooks, aan te tasten. Tot mijn verbazing, Starfleet Academie bood een verrassend lief eerbetoon aan Sisko, hoewel de nostalgische triomfen bijna werden ondermijnd door de geforceerde eigenzinnigheid en onhandige humor van de show.
Het inlijstapparaat hiervoor Starfleet Academie aflevering is dat het holografische personage Series Acclimation Mil (SAM) van haar mensen te horen krijgt dat ze zich moeten inschrijven voor een cursus over het begrijpen van het onbekende. Ze denken dat dit SAM zal helpen met haar missie, namelijk het begrijpen van de mensheid en uiteindelijk beslissen of ze klaar zijn om naast een heel ras van hologrammen te bestaan. Om zo lang nadat deze is begonnen aan deze cursus deel te nemen, moet SAM echter indruk maken op zijn leraar door een eeuwenoude, schijnbaar onmogelijke vraag te beantwoorden: wat is er gebeurd met Benjamin Sisko, een man die stierf in de vuurgrotten van Bajor of nog steeds buiten de lichamelijke tijd leeft met de goddelijke profeten.
Sisko deed het voor meer dan alleen het uniform
Hoewel de presentatie van SAM’s verhaal overweldigend en afleidend twee is (hierover binnenkort meer), is de centrale vraag een geweldige aanknopingspunt voor oude fans. We hebben uitgegeven decennia Ik wil meer weten over Sisko’s lot, dus het is gemakkelijk om te investeren in de Quixotic-zoektocht van dit moedige hologram om meer over hem te weten te komen. Als het gaat om het leveren van de goederen (en pas op voor enkele grote spoilers vanaf nu!), Starfleet Academie laat eindelijk zien dat het de betekenis van terughoudendheid kent.
Zie je, SAM krijgt geen enkel definitief antwoord, wat mij echt opluchtte. Ik was echt bang dat Sisko in de show zou terugkeren als een soort AI-wangedrocht, of hem misschien op onhandige wijze in de franchise zou opnemen door te zeggen dat hij de Hemelse Tempel had verlaten om de Tijdelijke Koude Oorlog te beëindigen, of iets dat even gekunsteld was. In plaats daarvan onthult het onderzoek van SAM vooral wat Star Trek-fans al wisten: dat Sisko een geweldige Starfleet-officier, vader van wereldklasse en moordende kok was, en bovendien met tegenzin ruimte-Jezus werd voor een hele planeet vol vreemde wezens. buitenaardse wezens.
Meer dan Jake
Op deze manier Starfleet Academie trekt een redelijk succesvol aas en schakelaar uit, plaagt een onderzoek naar een geliefd franchisepersonage voordat hij zich vestigt in een nostalgisch eerbetoon. Het eerbetoon gaat naar een aantal echt onverwachte plaatsen, zoals hebben Lagere dekken icon Tawny Newsome speelt het nieuwste vreemdeling gastheer van de Dax-symbiont. De echte adembenemende cameo kwam echter van Cirroc Lofton die terugkeerde als Jake Sisko, iemand die met SAM praat via een interactief hologram (of misschien een Profeet-achtig visioen) in Anslemzijn eerste roman die hij in het geheim voltooide maar nooit publiceerde.
Lofton is net zo geweldig als altijd, en zijn aanwezigheid maakte duidelijk dat dit een lief, liefdevol eerbetoon was aan een personage dat beroemd werd gemaakt door Avery Brooks, die nooit terugkomen naar de franchise. Brooks krijgt het laatste woord via een oudere opname waarop de show overgaat als verhaal van Benjamin Sisko. Hoewel dat weliswaar een beetje raar is (hey, ze hebben tenminste de toestemming van Brooks gekregen… waarschijnlijk), diende het als een sentimentele afsluiting van een verrassend behendig, vaak ontroerend eerbetoon aan de coolste kapitein ter wereld. StarTrek geschiedenis.
Wanneer Star Trek met zijn publiek praat
Terwijl het Sisko-eerbetoon precies goed is, al het andere hierover Starfleet Academie aflevering blijft een hete puinhoop. De aflevering gaat helemaal over SAM, en ze leunen hierop aan met een langere opening waarin ze tegen de camera praat, terwijl cartoonachtige pop-ups dingen behulpzaam labelen (zoals ‘ik’ en ‘mijn makers’) voor kijkers. Dat was misschien schattig op papier, maar tegen de tijd dat de show ‘afgezant’ monosyllabisch definieerde als ‘grote klus’, besefte ik dat dit het definitieve bewijs was (definitief = big deal!) Dat de schrijvers denken dat iedereen die kijkt een volslagen idioot is.
Over complete idiotie gesproken, dit Starfleet Academie De aflevering wordt tegengehouden door een vreselijk subplot waarin bondskanselier Aké commandant Kelrec helpt bij de voorbereiding op het ontvangen van een bezoekende hoogwaardigheidsbekleder. Ze krijgen uiteindelijk een repetitiediner bijgewoond door de dokter en Jett Reno, maar zo onmiddellijk ontspoort, met karakters die gekke grappen maken en tafelgerei gebruiken als ersatz-luidsprekers. De 800-jarige dokter geeft op onverklaarbare wijze iedereen lepels met gaten erin, en dit alles bouwt voort op iedereen behalve Kelrec die lacht om een leeglopende vis die schetengeluiden maakt (nee, echt waar).
Open wijd, hier komen de “grappen”
Dit maakt deel uit van Starfleet Academie’s overdreven brede humor die nooit echt landt. Het is niet zoals de show kan niet doe komisch schrijven: Calebs oneliners zijn vaak grappig, en als je alle vulgariteit en het jargon van de 21e eeuw kunt overwinnen, zal het voortdurende plagen van de cadetten je vaker wel dan niet aan het lachen maken. Maar de show probeert het vaak manier te hard in komedie, zoals blijkt uit het feit dat de digitale decaan van de show (ingesproken door Stephen Colbert) de term ‘ochtendhout’ gebruikte voordat hij verrukt lachte om zijn eigen stijve grap.
De brede humor deed me denken aan een grimmige ironie: ruim tien jaar geleden, de Star Trek-podcast De grootste generatie werd een succes omdat de presentatoren (Ben Harrison en Adam Pranica) laagdrempelige humor omarmden om te praten over een franchise die andere podcasters dodelijk serieus namen. In hun eigen woorden waren ze de ‘d*ck and fart joke’-podcast van Trek, gemaakt voor fans die gewoon een paar keer wilden lachen in plaats van een diepgaande discussie. Voor franchisefans die op zoek zijn naar een consistente grinnik, blijft dit de beste podcast in het hele kwadrant.
Maar nu dit laatste Starfleet Academie aflevering heeft bewezen dat dit de d*ck en fart Star Trek is showmaar deze schrijvers kunnen nooit echt lowbrow-humor op de markt brengen zoals Ben en Adam dat doen. Bovendien maakt de constante toestroom van vuile grappen en grof taalgebruik voortdurend de pogingen van de show om iets ernstigers te bespreken goedkoper. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: is dit een Sisko-aflevering? sterker of zwakker voor het hebben van een ongemakkelijke stijve grap rechtstreeks uit een Judd Apatow film?
Ga naar huis, Star Trek, je bent dronken
Dat helpt niet Starfleet Academie probeert nog steeds de grens te overschrijden tussen een show die zich bezighoudt met de nalatenschap van Trek (kijk, ze hebben net een hele aflevering van The Sisko gedaan!) en een show die elke tienerfilm wil kanaliseren die ooit is gemaakt. SAM’s onthullingen over Sisko vinden bijvoorbeeld gedeeltelijk plaats terwijl ze dronken is in een bar, en haar capriolen leiden tot een bargevecht tussen de Academie-types en hun rivaliserende cadetten op het War College. Dit brengt het verhaal niet echt vooruit (met uitzondering van het versnellen van de onvermijdelijke relatie tussen Caleb en Tarima), en het voelde alsof de schrijvers gewoon nog een paar stijlfiguren van een lijst wilden afvinken.
Over het algemeen is deze nieuwste aflevering van Starfleet Academie is goed, maar niet geweldig: het landt bijna schokkend goed als eerbetoon aan Sisko, en als een levenslange Diepe ruimte negen superfan, ik vond veel hiervan (vooral de cameo van Cirroc Lofton) echt ontroerend. De aflevering werkt ook goed als een uitgebreide introductie tot SAM, maar haar karakterontwikkeling wordt tegengehouden door schrijvers die van haar een fotonisch pixie-droommeisje proberen te maken met de persoonlijke log-esthetiek van een direct-to-video-film. Nickelodeon film. Gooi de d*ck- en scheet-grappen erin, en je houdt a Star Trek-show dat nog steeds niet kan achterhalen of zijn kernpubliek bestaat uit old-schoolfans of moderne tieners die op onverklaarbare wijze alleen maar naar stijve komedies uit de jaren 80 kijken.
