Voor wie is Star Trek bedoeld? Wanneer Gen Roddenberry creëerde de serie in 1964 – die later debuteerde in 1966, zestig jaar geleden dit jaar – het antwoord op die vraag was eenvoudig: iedereen. Vanwege de impact van Star Trek op entertainment en cultuur zijn goedbedoelende fans geneigd te willen geloven dat Roddenberry een show wilde maken over een idealistische toekomst, vol verhalen waarin lastige sociale kwesties in sci-fi-gedaanten werden aangepakt. De waarheid is dat de daadwerkelijke pitch voor Star Trek helemaal niet zo was; in plaats daarvan was het doel van de serie eigenlijk veel eenvoudiger en moeilijker: een goede sciencefictionserie maken, bevolkt met legitieme sciencefictionideeën, maar wel een die de feitelijke reguliere bevolking aansprak, met name volwassenen. De visies op een betere toekomst? Dat was een bonus.
Maar interessant genoeg is er in de 21e eeuw, wanneer er iets nieuws uit Star Trek komt, altijd een spanning tussen beide doelen: is dit een publieksvriendelijke actie die Star Trek heeft ontworpen om iedereen erbij te betrekken, of is dit een contemplatieve show over sociale kwesties? Met de nieuwe serie Star Trek: Starfleet Academie (lanceert op Paramount+ met twee afleveringen op 15 januari), het antwoord is beide, en ook een vreemd derde ding: een hoopvolle show over, en mogelijk specifiek voor, jonge volwassenen. van de Starfleet Academie Het gestelde doel is heel erg om niet de Star Trek van je ouders te zijn. Dit is interessant, omdat oudere fans waarschijnlijk soms verrukt zullen zijn over alle paaseieren, en op andere momenten verbijsterd zullen zijn over waar deze kinderen allemaal voor staan.
Starfleet Academie is op zijn best als de focus op de jonge cast ligt.
John Medland/Paramount+
De eerste aflevering van Starfleet Academie heet ‘Kids These Days’, wat de toon en missie van de show bepaalt. We bevinden ons in de jaren 3190, in de tijd die is vastgesteld door Ontdekkingen laatste seizoenen, inclusief het achtergrondverhaal van de catastrofe in het hele sterrenstelsel die bekend staat als ‘the Burn’. Dit was het moment in 3069 waarop een stel warpdrives willekeurig tot ontploffing kwamen en de Federatie in chaos terechtkwam. Kapitein Nahla Ake (Holly Hunter) was er niet alleen voor het einde van de Burn, maar ook voor al die slechte jaren, dankzij het feit dat ze een langlevende Lanthanite is, een soort door mensen passerende aliens die voor het eerst werd geïntroduceerd in Vreemde nieuwe werelden Seizoen 2 in de vorm van Carol Kane’s brutale ingenieur Pelia. Blijkbaar is de nieuwe Star Trek-regel dat als je iemand een bijna onsterfelijke, wijze alien wilt laten spelen, je Hollywood-royalty’s moet casten.
Sterker nog, hoewel Starfleet Academie uiteindelijk de jongvolwassenen in de schijnwerpers zet, gaat de pilot-aflevering over de ruimteboomers Kapitein Aké en haar oude aartsvijand Nus Braka, gespeeld door Paul Giamatti. Zien als SFA is een voorstelling over een school, en over het leren van jonge mensen om zichzelf te vinden. Je zou je een spiegeluniversum kunnen voorstellen waarin deze rollen omgedraaid waren – Giamatti in zijn Overblijfselen rol, maar in de ruimte, en misschien is Hunter super kwaadaardig. Maar zoals het er nu uitziet, lijkt het alsof Giamatti altijd in de Star Trek-franchise heeft gezeten, terwijl Hunter, zo niet misplaatst, toch zeker iets nieuws lijkt. Als je het idee van Starfleet-kapiteins die op blote voeten rondlopen en zich gedragen als een kruising tussen een eigenzinnige professor op Zweinstein en, nou ja, Holly Hunter, niet leuk vindt, zullen aspecten van Kapitein Aké op zijn zachtst gezegd schokkend aanvoelen.
Paul Giamatti als Nus Braka en Holly Hunter als Captain Nahla Aké, de Boomers van een zeer Zoomer-gecodeerde Star Trek-show.
Brooke Palmer/Paramount+
Enigszins ironisch genoeg, voor een oudere millennial-fan zoals ik, die is opgegroeid met de vaderlijke, volwassen figuren van De volgende generatieIk verwachtte van mezelf dat ik van de oudere personages zou houden, inclusief Tachtig als Jett Reno (geïmporteerd uit Ontdekking en technisch gezien een tijdreiziger uit de TOS tijdperk) en ook van Robert Picardo triomfantelijke terugkeer als de kwaadaardige AI-holografische Doctor uit Star Trek: Voyager. En toch merkte ik dat ik tijdens de pilot-aflevering (die meer dan een uur duurt en speelt als een minifilm) bij de kinderen wilde blijven, niet bij de volwassenen. In één actiescène in de pilot, een personage op de brug van de USS Athene (wat technisch gezien ook de school is) zegt ‘weer een leermoment.’ Als er enige zwakte is SFA heeft, het is dit. De leraren kunnen een beetje scherpzinnig en eendimensionaal overkomen, terwijl de cadetten zich veelzijdiger voelen.
De bemanning wordt geleid door Caleb Mir (Sandro Rosta), een rebel zonder oorzaak, die een moeilijk verleden heeft met kapitein Aké. Caleb is alsof Han Solo en Kirk’s zoon, David Marcus, dezelfde persoon waren, met een flinke dosis Dal van Star Trek: Wonderkind. Voor iedereen die een boek heeft gelezen waarin iemand op een kostschool wordt gedumpt en haat iedereen, maar uiteindelijk komt het zover Liefde Iedereen, Calebs reis zal een bekende zijn. Dit wil niet zeggen dat het niet werkt, maar gewoon om te zeggen dat het niet voor iedereen zal werken. Hij wordt vergezeld door Genesis Lythe (Bella Shepard), een nepo-baby die iets te bewijzen heeft; Kragg (Karim Diane), een vredelievende Klingon die elke scène steelt waarin hij zich bevindt; Kerrice Brooks als Sam, een bewust hologram; Darem Reym (George Hawkins), een arrogante heethoofd met een geheim; en, in de tweede aflevering, Tarima Sadal (Zoë Steiner), een Betazoid met krachten die haar doen lijken op die van Star Trek Jean Grijs.
Zoë Steiner als Tarima Sadal en Sandro Rosta als Caleb Mir zorgen voor de spanning Starfleet Academie.
Grootste+
Voor wie wil weten wat Starfleet Academie Het is echt zo dat de pilot-aflevering je vreemd genoeg niet echt klaarstoomt voor de daadwerkelijke show. In feite ligt de tweede aflevering, waarin Tamira wordt geïntroduceerd en haar mogelijke romance met Caleb begint te gebeuren, echt dichter bij het format en de toon van de rest van de show. Terwijl de piloot je misschien suggereert dat er een grote gaat komen Ontdekking-stijl seizoenslange boog, wordt de volgende reeks afleveringen (de pers heeft er in totaal zes ontvangen) uiteindelijk meer op zichzelf staand, en meer in de geest van de klassieke Star Trek: hier is een vreemd, nieuw dilemma: kunnen deze gekke kinderen een oplossing bedenken?
Als je niets weet over Star Trek, Starfleet Academie is redelijk toegankelijk, maar zit ook boordevol paaseieren en wat erg onverwachte cameo’s naarmate de show vordert. Het is nog te vroeg om te zeggen of deze fanservice de algehele aantrekkingskracht van de show zal helpen of belemmeren, maar het volstaat te zeggen dat de serie een sterk verlangen heeft om de Star Trek-puzzel te begrijpen tijdens dit historische 60-jarig jubileumjaar. En één manier SFA behandelt de vraag “Voor wie is Star Trek?” De vraag is om in te zoomen op een andere vraag: “Is Starfleet goed?”
Gedurende de inmiddels 60-jarige geschiedenis van Star Trek heeft de franchise een bijna ingebouwd zelfkritisch verhalend plotapparaat gehad, omdat alles aan Starfleet paradoxaal is. In de reboot-film uit 2009, mede geschreven door de huidige Trek-baas Alex Kurtzman, noemde Captain Pike (Bruce Greenwood) Starfleet “een vredesarmada”, die per ongeluk alles vreemd aan Starfleet beschrijft. Het is de bedoeling dat ze moedig gaan waar nog nooit iemand is geweest, maar vergeet niet heel voorzichtig te zijn en je niet te bemoeien met planeten die geen warp-drive hebben. De missie van Starfleet is er altijd een van vrede geweest, maar elk ruimteschip is tot de tanden bewapend, en één hand-phaser zou van iemand van de ene op de andere dag een krijgsheer maken op een planeet met 21e-eeuwse technologie. De Federatie, het bestuursorgaan dat Starfleet bedient, wil inclusief zijn, maar alleen voor planeten die zich aan haar culturele regels houden.
Dit alles is al eerder uitgepakt, met name in Star Trek VI: Het onontdekte land en bijna allemaal Star Trek: Deep Space Negen. En toch, Starfleet Academie zoomt steeds dichterbij in. Wanneer TNG of Vreemde nieuwe werelden stelde deze moeilijke vragen, het was niet nodig om een duidelijk antwoord te geven op de paradox van Starfleet, omdat er belangrijkere dingen in de ruimte te doen waren. Omdat Starfleet Academie speelt zich grotendeels af op aarde en gaat over een versie van Starfleet die al een eeuw worstelt, er is minder ruimte voor de show om zich te verbergen voor deze lastige onderwerpen.
De oude generatie ontmoet de volgende generatie: Robert Picardo als The Doctor, Kerrice Brooks als Sam en Bella Shepard als Genesis in Starfleet Academie.
Grootste+
Decennia lang hebben we ons afgevraagd of het daadwerkelijk naar de Starfleet Academie gaan meer op een militaire school of een liberale kunstacademie leek. SFA neigt veel dichter naar het laatste, maar creëert een interessant schisma om het eerste te verklaren. Sommige van deze ideologische mijnenvelden worden rond getapdanst, andere worden regelrecht geconfronteerd. Maar de show is over het algemeen beter als je je afvraagt of je eigenlijk naar de Starfleet Academie zou willen gaan, in plaats van de liefdesfeesten die suggereren dat Starfleet het beste ooit is.
Opzettelijke tweedeling wel van de Starfleet Academie zegen en vloek. Samen met Kurtzman hebben showrunner Noga Landau en maker Gaia Violo een leuk YA-ruimteavontuur afgeleverd, vol sympathieke cadetten, die hun bedompte Starfleet-volwassenen verdragen. Maar dat Starfleet-gedoe klopt in de titel, en als SFA inderdaad lang en voorspoedig zal leven, kan het ertoe leiden dat de moedige ruimteavonturiers meer onder de loep worden genomen dan welke andere serie in de franchise dan ook. Dit feit betekent dat hoewel SFA Het is misschien niet de show die hardcore Trekkies verwachtten, maar dat is het zeker en onmiskenbaar nieuw.
