Een van de beruchtste scènes in regisseur JJ Abrams’ vaak bekritiseerde film uit 2013 “Star Trek Into Darkness” Het gaat om een nieuwsgierige Dr. McCoy (Karl Urban), het bloed van Khan Noonien Singh (Benedict Cumberbatch) en een schurkenstaat die toevallig rondslingert. Tribbles zijn, zoals Trekkies je kan vertellen, kleine, levende bolletjes bont die niets anders doen dan koeren, wiebelen, te veel eten en zich in een angstaanjagend tempo vermenigvuldigen. Ze zijn ook schattig en hun trillingen lijken een kalmerend effect te hebben op het menselijke zenuwstelsel. De originele naam voor de tribbles was ook behoorlijk schattig.
Om te zien wat er zou kunnen gebeuren, injecteert Dr. McCoy de tribble met een flesje Khan’s bloed. Khan, zie je, is een genetisch verbeterde mens die over grotere kracht, genezing en intelligentie beschikt dan de gemiddelde persoon. Genetische modificatie van mensen werd al veel eerder in de ‘Star Trek’-tijdlijn verboden, toen mensen als Khan landen op aarde overnamen en oorlogen begonnen. (De enige reden dat Khan nog leeft is omdat hij jarenlang cryogeen bevroren is geweest.) Uiteraard is Dr. McCoy geïnteresseerd in de genetische verschillen tussen Khan’s bloed en dat van een gewoon individu, dus prikt hij in het dode tribble en meet het effect.
Later in de film, nadat kapitein Kirk (Chris Pine) is overleden aan stralingsvergiftiging, zit Dr. McCoy naast het dode tribble te huilen om het overlijden van zijn vriend. Onverwachts begint het tribble te roeren. Het leeft! Iets aan Khan’s bloed kan dood weefsel doen herleven. Dus zodra hij daartoe in staat is, injecteert Dr. McCoy Kirk met een deel van Khan’s bloed. Het werkt, en Kirk wordt nieuw leven ingeblazen.
Wat betreft het kronkelige kleine tribble? In een interview uit 2013 met Schermverpletterenonthulde Urban dat Abrams zelf feitelijk als poppenspeler voor de kleine fuzzball diende.
JJ Abrams was zelf de poppenspeler voor de tribble in Star Trek Into Darkness
De interviewer was zo verstandig om Karl Urban te vragen hoe het was om met een tribble aan ‘Star Trek Into Darkness’ te werken. De aflevering van de originele serie “Star Trek” waarin ze voor het eerst verschenen, “The Trouble with Tribbles”, is tenslotte beslist beroemd. Urban was opgetogen, waarna hij de volgende trivia over JJ Abrams aanbood:
“Het was leuk om met de tribble aan de slag te gaan. Hier is wat voorkennis. Het was JJ Abrams zelf die de tribble animeerde. Hij bediende het mechanisme dat de tribble tot leven bracht. Geloof je dat? Hij was als een kind in een snoepwinkel. (…) Hij zat onder de tafel en bediende de pop.”
Abrams heeft, nogal berucht, toegegeven dat hij niet echt een Trekkie was toen hij jonger was. “‘Star Trek’ voelde altijd als een dom, campy ding. Ik herinner me dat ik het op prijs stelde, maar het gevoel had dat ik het niet snapte”, vertelde hij De Bewaker in 2009. Desondanks lijkt het erop dat de filmmaker een zwak had voor tribbles, omdat hij wist wat hun gewaardeerde status was in de grotere franchise. Hij was misschien geen Trekkie, maar hij kon de klassiekers wel waarderen.
Urban werd ook gevraagd of Abrams een monitor had zodat hij naar zijn poppenspel kon kijken, maar hij zei nee; het was maar een beetje wiebelen. Maar heeft hij gemaakt het unieke dierlijke koerende geluid van de tribble van onder het bureau? “Uhhhhhhh… nee.” antwoordde Urban. Dat zou, zo lijkt het, veel te dom zijn geweest.
Was ‘magisch wederopstandingsbloed’ een dwaas plotpunt in ‘Star Trek Into Darkness’? Dat was het zeker. Wordt de dood nu in veel gevallen genezen? Het lijkt zo. Maar er was tenminste een kleinigheidje.
