Iedereen weet dat Stan Lee dol was op een cameo, maar niet veel mensen weten dat deze liefde voor live-action-optredens zich uitstrekte tot Marvel’s belangrijkste rivaal, DC Comics. Volgens een voormalige DC-uitgever kwam Lee naar de première van “Batman” uit 1989 en vroeg om een cameo in het vervolg. Het is er nooit van gekomen, maar dat is waarschijnlijk het beste.
Geloof het of niet, er was een tijd dat Marvel TV- en filmprojecten geen cameo’s van Stan Lee bevatten. De wereld maakte pas persoonlijk kennis met de voormalige hoofdredacteur van Marvel Comics toen hij begon met het vertellen van de animatieserie “Spider-Man and his Amazing Friends” in 1981 en “The Incredible Hulk” in 1982. Bij laatstgenoemde zou Lee’s stem bovenaan elke aflevering te horen zijn, waarmee hij het verhaal introduceert en de verwachting opwekt met zijn aanstekelijke enthousiasme. Pas in 1989 maakte Lee zijn eerste live-action cameo in een Marvel-project. “The Trial of the Incredible Hulk” was een tv-film gebaseerd op de door Lou Ferrigno geleide serie en zag Lee verschijnen als jurylid.
Datzelfde jaar herdefinieerde Tim Burton Batman in het publieke bewustzijn. ‘Batman’ uit 1989 was niet alleen een baanbrekend moment voor de Dark Knight, maar ook voor superheldenfilms in het algemeen. Als Richard Donner zette de fundamentele superhelden-kaskraker op met ‘Superman’ uit 1978. Burton heeft het ontwikkeld tot iets dat nog krachtiger en effectiever is. In de zomer van ’89, “Batman” werd een kaskraker (hoewel het waarschijnlijk nooit winst heeft gemaakt). dankzij een deal die werd gesloten door de Joker zelf, Jack Nicholson). ‘Bat-mania’, zoals het bekend werd, veroverde de wereld en ondanks het feit dat hij niets te maken had met de creatie van Batman en het gezicht was van DC’s rivaal, wilde Lee een deel van de actie hebben.
Stan Lee kwam opdagen bij de Batman-première en vroeg om een cameo in het vervolg
Als je zou kijken elke cameo van Stan Lee back-to-back zou je waarschijnlijk lange beelden in handen hebben. Deze man liet nooit een kans voorbijgaan om zijn gezicht op het grote scherm te krijgen, en zijn bereidheid om de rol van Marvel-ambassadeur te omarmen was voor sommigen controversieel. Het was bekend dat Lee de eer opeiste voor werk geproduceerd door legendarische Marvel-artiesten als Steve Ditko en Jack Kirby, waarbij laatstgenoemde veelzeggend was. Het stripblad in een interview uit 1990: “Er was een man die nog nooit in zijn leven een regel schreef – hij kon nauwelijks spellen – weet je, en hij nam de eer voor het schrijven.”
Ondanks deze controverses bleef Lee grotendeels een geliefd figuur onder het grote publiek, en zijn cameo’s in films hielpen alleen maar om zijn imago als de altijd vrolijke Marvel-mascotte te versterken, in zijn boosterisme voortgestuwd door een pure liefde voor de magie van stripboeken. Het vragen om een cameo in een Tim Burton Batman-film draagt echter niet echt bij aan het versterken van dat beeld.
In een Facebook post herinnerde voormalig DC Comics executive vice-president en uitgever Paul Levitz zich dat Lee de première van “Batman” uit 1989 bijwoonde als gast van Batman-mede-maker Bob Kane. Volgens Levitz vroeg de Marvel-legende “of we hem een cameo konden geven in de volgende”, waar niemand bij DC gevolg aan gaf. Zoals de voormalige vice-president van DC opmerkte: “Dat is nooit gebeurd, maar hij kreeg zijn deel van de filmglorie, nietwaar?”
Stan Lee heeft zijn Batman Returns-camee nooit gekregen en dat is maar goed ook
Stan Lee kreeg uiteindelijk een cameo in een DC-filmmaar het was niet het vervolg op ‘Batman’. In 1992, Tim Burton luidde het franchisetijdperk in door zijn bizarre vlag te laten wapperen met ‘Batman Returns’. Het vervolg op “Batman” was zelfs nog donkerder, verontrustender en over het algemeen Burtoniaanser dan zijn voorganger, tot grote tevredenheid van Warner Bros.’ verslagenheid. De studio liet hun regisseur los voor ‘Returns’, waardoor hij volledige creatieve controle kreeg en in ruil daarvoor een verwrongen expressionistisch nachtmerrie-sprookje kreeg. De film is wat deze schrijver betreft een van de beste films ooit gemaakt, laat staan de beste Batman-film. Maar er is geen twijfel dat het erg donker was.
Dit alles wil zeggen dat het op zijn zachtst gezegd schokkend zou zijn geweest als Stan Lee ergens in Burtons wonderbaarlijk eigenzinnige symfonie van buitenbeentjes en grotesken zou opduiken. Deze film was ongeveer net zo ver verwijderd van het soort knipogende, zelfreferentiële toon van het Marvel Cinematic Universe als je je kunt voorstellen, en was door zijn toewijding aan zijn eigen artistieke idealen bijna anti-commercieel. Een leuke kleine cameo van Lee zou gewoon niet hebben gewerkt.
Het zou kunnen zijn dat de Marvel-impresario slechts een grapje maakte tijdens de première van ‘Batman’. Misschien probeerde hij te lachen door te suggereren dat hij in het vervolg zou verschijnen. Maar gezien zijn liefde voor zichzelf in live-action stripboekaanpassingen, lijkt het niet zo ongelooflijk dat hij echt in de film wilde verschijnen die uiteindelijk ‘Batman Returns’ zou worden. Dat is nogal gek als je bedenkt dat zelfs ‘Batman’ zelf een tamelijk onbeschaamde realisatie was van Burtons artistieke visie. Waar dacht Lee dat hij zou passen in deze donkere, onheilspellende, industriële vervalversie van Gotham?
