Onderzoekers van de Leonardo da Vinci DNA Project (LDVP) dat door het analyseren van de tekening van Heilig Kind en andere artefacten uit de Renaissance, zoals brieven geschreven door een familielid van Da Vinci, hebben ze een deel van het Y-chromosoom teruggevonden DNA reeksen die lijken te behoren tot a genetisch groep mensen met gemeenschappelijke voorouders in Toscane, waar het genie en de meester uit de Renaissance in 1452 werd geboren. De bevindingen, voor het eerst gerapporteerd in Wetenschapzou de eerste keer kunnen zijn dat wetenschappers DNA van Da Vinci zelf hebben geïdentificeerd.
Het DNA
Historische artefacten kunnen DNA uit de omgeving verzamelen en mogelijk nuttige informatie bieden over de mensen die ze hebben gemaakt en gebruikt. Het verzamelen van dat materiaal op zulke kostbare voorwerpen zonder ze te beschadigen of te besmetten, is echter een complexe uitdaging. Tegenwoordig zijn beslissingen over het auteurschap van een werk afhankelijk van de mening van deskundigen, bijvoorbeeld van de manier waarop een penseelstreek tot stand is gekomen.
De LDVP-onderzoekers gebruikten daarom een uiterst zachte uitstrijkmethode om te proberen biologisch materiaal te verzamelen. Vervolgens haalden ze kleine hoeveelheden DNA eruit, wat nuttige informatie opleverde. “We hebben heterogene mengsels van niet-menselijk DNA teruggevonden,“ stelt de studie gepubliceerd in het preprint tijdschrift bioRxiv, “en, in een subset van monsters, schaarse mannelijk-specifieke menselijke DNA-signalen.”
De da Vinci-aanwijzing
Uit de analyse concludeerden de onderzoekers dat ze de beste match vonden binnen de brede E1b1b-lijn op het Y-chromosoom (waarvan de secties vrijwel onveranderd worden doorgegeven van vader op zoon) die nu algemeen wordt aangetroffen in Zuid-Europa, Afrika en delen van het Midden-Oosten. Een deel van het DNA zou volgens hen afkomstig kunnen zijn van Leonardo da Vinci zelf.
“Over meerdere onafhankelijke uitstrijkjes van met Leonardo da Vinci geassocieerde items suggereerden de verkregen Y-chromosoommarkergegevens toewijzingen binnen de bredere E1b1/E1b1b-clade”, luidt de studie. De resultaten duiden ook op gemengde DNA-bijdragen die verband houden met het bronmateriaal, echter in overeenstemming met de moderne omgang ermee.
“Samen tonen deze gegevens de haalbaarheid en beperkingen aan van het combineren van metagenomica en analyse van menselijke DNA-markers voor de wetenschap van cultureel erfgoed,” zo luidt het artikel.
Verder onderzoek
Hoewel de onderzoeken een innovatieve aanpak hebben aangetoond, erkennen ze dat ze niet met sluitend bewijs zijn teruggekomen. Hoewel de gegevens suggereren dat het DNA van Leonardo da Vinci zou kunnen zijn, is het erg ingewikkeld om te beweren dat elk spoor van DNA in de artefacten daadwerkelijk van hem is. “Het vaststellen van een ondubbelzinnige identiteit … is uiterst complex”, vertelde David Caramelli, antropoloog aan de Universiteit van Florence en lid van de LDVP. Wetenschap.
Dit komt omdat wetenschappers de genetische sequenties van de artefacten niet kunnen verifiëren door ze te vergelijken met DNA waarvan bekend is dat het afkomstig is van Leonardo da Vinci zelf; er zijn nog steeds geen bevestigde monsters. Bovendien had Da Vinci geen directe nakomelingen gekend, en zijn begraafplaats werd in het begin van de 19e eeuw doorbroken. Aangemoedigd door de eerste aanwijzing over het DNA van Da Vinci hopen LDVP-wetenschappers nu de bewaarders van Leonardo’s werken en notitieboekjes te overtuigen om hen verdere monsters toe te staan die de zaak zouden kunnen oplossen.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in BEDRAAD Italië en is vertaald uit het Italiaans.
