De nieuwe trailer voor Gloednieuwe dag begint met een stem die de drie fasen van het leven van een spin beschrijft en wat er in de ruimtes daartussen gebeurt. De wetenschap, zo blijkt, is vreemder dan de fictie.Toen de eerste trailer voor Spider-Man: Brand New Day deze week uitkwam, Peter Parker is gedesoriënteerd, wordt wakker in wat een cocon lijkt te zijn en worstelt met het beheersen van de banden die nu uit zijn lichaam lijken te komen in plaats van de mechanische webschieters die hij tijdens zijn MCU-run heeft gebruikt. De verschuiving naar organische banden is niet geheel nieuw terrein voor de franchise; Tobey Maguire’s Spider-Man produceerde op biologische wijze webben in de film van Sam Raimi uit 2004, en het concept werd kort erkend in No Way Home. Hier suggereert het iets dat nog onzekerder is, een fysieke evolutie die mogelijk verband houdt met DNA-mutatie of de cumulatieve spanning van het Spider-Man-zijn, waardoor Parker wordt blootgesteld op manieren die hij nog niet eerder heeft gezien. In de strips hebben dergelijke biologische veranderingen af en toe een veel duisterder wending genomen, waarbij Parker extra ledematen heeft laten groeien, een meer roofzuchtige fysiologie heeft ontwikkeld en daarbij stukjes van zijn menselijkheid heeft verloren.
Gedesoriënteerd Peter Parker wordt wakker in een enorme webcocon nadat deze is ingestort, wat een mysterieuze en verontrustende transformatie in het vooruitzicht stelt
De trailer suggereert dergelijke uiteinden niet, maar de rijrichting is onmiskenbaar. Over de beelden heen geeft de stem van acteur Keith David, wiens rol onbekend blijft, het verhaal dat de trailer zijn ruggengraat geeft: “Spinnen hebben drie levenscycli. Als ze zich tussen cycli bevinden, kan dit de spin kwetsbaar maken voor bedreigingen. En voor de spinnen die het overleven, komt het neer op een soort wedergeboorte.” Het is een keurig stuk script dat een echte boog voor Holland’s Parker aangeeft. Het is ook, in grote lijnen, accuraat, en de realiteit van wat spinnen feitelijk door deze drie stadia heen gaan, is de moeite waard om op zijn eigen voorwaarden te begrijpen.
Wat de drie fasen eigenlijk zijn
Elke spin die ooit heeft bestaan, van de kleinste springspin tot een tarantula ter grootte van een bord, doorloopt dezelfde drie fasen: ei, spin en volwassen spin. Er is geen larven- of popstadium zoals een vlinder dat heeft. Spinnen veranderen niet. Wat ze in plaats daarvan doen, is vreemder op zijn eigen, stillere manier.
Een vrouwelijke kraamwebspin, Pisaura mirabilis, met haar eierzak / Youtube Steve Downer – Wildlife + Macro Cinematography
Het begint in een eierzak, een structuur die de moeder van zijde maakt voordat ze zelfs maar haar eieren heeft gelegd. De zijde is sterk genoeg om te beschermen tegen de elementen, en een enkele zak kan een handvol tot enkele duizenden eieren bevatten, afhankelijk van de soort. Sommige moeders bewaken de zak totdat de eieren uitkomen. Moeders van wolvenspinnen dragen het geheel met zich mee, en als de eieren klaar zijn, bijten ze de zak zelf open om de jongen te bevrijden. Andere soorten deponeren de zak op een veilige plek en laten hun nakomelingen volledig aan het toeval over. Het duurt doorgaans een paar weken voordat de eieren uitkomen, hoewel sommige in koudere klimaten in de zak zullen overwinteren en pas in de lente tevoorschijn komen.
De gevaarlijkste fase
Wanneer de spinnetjes uitkomen, zijn het geen larven of larven. Ze zijn volledig gevormd, miniatuurspinnen, acht poten, meerdere ogen, de complete architectuur van een volwassene, samengeperst tot iets bijna onzichtbaar klein. Wat ze missen is grootte, en om groter te worden, moet het exoskelet dat hen beperkt, worden afgestoten, een proces dat rui wordt genoemd. De meeste soorten ruien tussen de vijf en tien keer voordat ze volwassen zijn, en tijdens de rui, wanneer het oude exoskelet is afgeworpen en het nieuwe nog niet is uitgehard, is een spin het meest blootgesteld. Het kan niet goed bewegen. Het kan zichzelf niet verdedigen. De zin in de trailer over de kwetsbaarheid tussen cycli is, in biologische termen, een redelijk getrouwe beschrijving van dit venster.
Een springspin maakt de balans op van haar spinnetjes/ Instagram Sanctaury Asia
Verspreiding in dit stadium is een van de stiller buitengewone dingen die spinnen doen. Sommige spinnetjes lopen gewoon weg van de eierzak. Anderen ballonvaren, klimmen naar een verhoogd punt, heffen hun buik op en laten fijne zijden draden los die de wind opvangen en hen de lucht in tillen, soms honderden meters dragend, soms veel verder. De zijde vormt een driehoekige vorm die in wezen als vlieger functioneert. Het is de manier waarop spinnen nieuwe omgevingen koloniseren, en het betekent dat een wezen dat op de ene plek uit het ei komt, op een andere plek helemaal volwassen kan worden.
Spin test de wind met ballonvarende zijde / Image Credit: Steve Creek Wildlife Photography
Volwassenheid, en wat het kost
Zodra een spin volwassen is, kan hij zich voortplanten, en voor mannelijke spinnen is dat vaak het einde van het verhaal. Een mannetje spint eerst een klein web, legt er sperma op en trekt dat sperma vervolgens in gespecialiseerde aanhangsels, de pedipalpen, voordat hij op zoek gaat naar een vrouwtje. De aanpak vereist zorg; vrouwtjes zijn groter, vaak sterker, en een mannetje dat de ontmoeting verkeerd inschat, kan voor een prooi worden aangezien. Veel mannetjes sterven kort na de paring, bij sommige soorten eerder als gevolg van biologische onvermijdelijkheid dan als gevolg van vrouwelijke agressie, ondanks wat vaak wordt aangenomen. Vrouwelijke spinnen leven aanzienlijk langer. De meeste spinnensoorten overleven in totaal één tot twee jaar, maar vrouwelijke vogelspinnen zijn een uitschieter die de spot drijft met het gemiddelde; sommige leven ouder dan twintig jaar. Ze gaan ook door met ruien tot in de volwassenheid, wat een bijzonderheid creëert: als een vrouwelijke tarantula na de paring ruit, werpt ze de structuur af waarin ze het sperma heeft opgeslagen, en moet ze opnieuw paren. In Gloednieuwe daghebben de filmmakers dit biologische raamwerk gebruikt als metafoor voor waar Peter Parker zichzelf bevindt, gevangen tussen de ene versie van hemzelf en wat er daarna komt, tijdelijk zonder houvast. Of de film die metafoor verdient, valt nog te bezien wanneer hij op 31 juli in première gaat. De spin waarvan hij leent, heeft tenminste de biologie aan zijn kant
