Generatie Z beleeft een China-moment.
De jongste generatie in de Amerikaanse beroepsbevolking heeft een groeiende belangstelling getoond voor aspecten van het Chinese cultuur- en economisch beleidschrijft BI’s Amanda Yen.
Deze nieuwe fascinatie vindt niet plaats in een vacuüm. Het gebeurt zoals sommige jonge mensen dat doen genoeg van de toestand van het kapitalisme en de kansen, of het gebrek daaraan, die het hen biedt.
Een deel van de focus ligt meer op cultureel dan op economisch vlak. Een populaire trend op TikTok draait om het onderschrift ‘Je ontmoette mij op een heel Chinese tijd in mijn leven’, waarbij gebruikers verschillende Chinese culturele praktijken laten zien.
(De zinsnede is een toneelstuk op de beroemde slotregel uit de film ‘Fight Club’ uit 1999, die, ironisch genoeg, grotendeels gaat over rebellie tegen de moderne samenleving.)
Natuurlijk heeft China zelf ook een aantal opvallende problemen, van schendingen van de mensenrechten tot een aanhoudende vastgoedcrisis. De eigen jongeren hebben ook moeite om werk te vinden stoppen met de economie.
Maar dat heeft sommige jonge mensen er niet van weerhouden zorgvuldig aspecten van de grootste economische rivaal van de VS te cureren.
De interesse van Generatie Z in China zal sommige mensen ongetwijfeld van streek maken.
Maar in plaats van boos te worden, is het de moeite waard om te vragen hoe we hier überhaupt terecht zijn gekomen. Is het echt China waarin ze geïnteresseerd zijn, of is het een reactie op een systeem dat volgens hen ongelooflijk gebrekkig is?
Als ik mijn vierjarige vertel dat ze geen tussendoortjes meer mag eten voordat ze naar bed gaat, zal ze verklaren dat we geen beste vriendinnen meer zijn en dat ze haar moeder leuker vindt. Ik neem het mijn dochter niet kwalijk. Ik denk erover na hoe ik de volgende keer een beter diner kan kiezen.
(Ja, ik ben het Amerikaanse kapitalisme, en mijn vrouw is China in deze analogie. Ga er maar mee akkoord.)
Ons Toekomst van het kapitalisme serie heeft benadrukt hoe mensen, vooral jongeren, de fundamenten van ons economisch systeem in twijfel trekken. En hoewel de leiders het niet noodzakelijkerwijs eens zijn over de manier waarop de VS moeten evolueren om hun plaats in de wereldeconomie te behouden, erkennen ze allemaal dat verandering nodig is.
Amanda’s stuk benadrukt de inzet van dat debat. Amerika’s nieuwste lichting arbeiders raakt steeds meer verliefd op zijn bittere rivalen. Dat volledig afwijzen voelt als een recept voor een ramp.
