Vroeger vond ik het heerlijk om thuis te komen van vakantie.
De manier waarop het vliegtuig over de wolkenkrabbers van Londen en de rivier de Theems zou vliegen voordat het op Heathrow zou landen. Terugkeren naar mijn favoriete plekken, mensen en mijn werk. Tot ik op een dag in tranen uitbarstte tijdens een vlucht vanuit Italië naar huis.
Toen ik dertig werd, dacht ik dat ik het allemaal gehad had met een geweldige carrière in Londen, waar ik de communicatie voor tv-netwerken beheerde. Dan mijn langdurige relatie beëindigd. Plotseling moest ik een andere plek zoeken om te wonen en opnieuw leren alleen te zijn.
Ondertussen werd de baan waar ik van hield steeds veeleisender. Het heeft allemaal zijn tol geëist van mijn gezondheid. Ik voelde me elke dag ziek: ik moest laat werken, sporadisch eten en ’s nachts in paniek wakker worden. Niets leek een verschil te maken – geen therapie, nieuwe hobby’s of gezondere gewoonten.
Op een dag nodigden vrienden mij uit om te gaan backpacken door Italië. Het was de kans om aan mijn routine te ontsnappen en het frisse perspectief te krijgen dat ik nodig had, dus ging ik met hen mee naar Milaan. Samen verkenden we het land per trein: slapen in hostels, pasta slurpen en dansen de nacht in.
De reis wakkerde een vonk aan die ik al jaren niet meer had gevoeld
In het vliegtuig naar huis, terwijl ik de roodbruine daken van Milaan onder de wolken zag verdwijnen, kon ik de tranen niet tegenhouden. Ik wilde, als deze versie van mij, iemand blijven die me aan mijn jongere zelf deed denken. Toen ik student was, liep ik langs een reisbureau in de buurt van mijn universiteit. Ik beloofde mezelf dat ik op een dag een groot avontuur zou plannen. Maar dat heb ik nooit gehad.
Deze vonk deed een lang sluimerende droom ontbranden de wereld rondreizen. Ik maakte me zorgen over het opgeven van de carrière waarvoor ik zo hard had gewerkt. Maar ik kon het leven waar ik niet meer van hield, niet langer vasthouden.
Ik nam ontslag en boekte een route rond de wereld door negen landen op drie continenten.
Toen ik alleen aan boord van het vliegtuig ging naar mijn eerste stop in India, vroeg ik me af of ik eindelijk gek geworden was.
De eerste stop tijdens haar tussenjaar was Goa, India. Geleverd door Claire Drinkwater
Elk land had een les voor mij
Op mijn eerste ochtend werd ik wakker in een yogaresort aan het strand Goa, India naar het geluid van de golven. Zelfs daar, zo ver van huis, had mijn angst mijn slaap verstoord, alsof ik die in mijn rugzak had gestopt.
Maar de daaropvolgende weken kalmeerde het beoefenen van yoga en meditatie mijn lichaam en geest. Ik leerde spontaan te zijn, ja te zeggen tegen uitnodigingen en te genieten van het moment. Toen ik een maand later vertrok, had ik het gevoel dat ik een stukje van mijn hart achterliet.
Mijn volgende stop was Maleisië, waar ik duiklessen volgde. Ik had moeite om onder water te ademen, raakte in paniek en gaf het bijna op. Uiteindelijk kreeg ik het onder de knie en slaagde ik zelfs voor mijn duikbrevet. Op mijn 33e verjaardag heb ik aangekomen op Bali, waar ik leerde rusten en ontspannen.
Mijn jarenlange reis bracht me onder meer naar Nieuw-Zeeland, waar ik een tijdelijke baan kreeg in de communicatie, vulkanen beklom en met nieuwe vrienden genoot van barbecues op het strand. In Chili zag ik vallende sterren boven de Atacama-woestijn, terwijl het uitgestrekte universum neerkeek op onze kleine planeet.
Ze zag vallende sterren boven de Atacama-woestijn in Chili. Geleverd door Claire Drinkwater
Toen ik terugkeerde naar Groot-Brittannië, cirkelde mijn vliegtuig boven Londen. De stad zag er hetzelfde uit, maar ik was anders. Tegen het einde van mijn reis had ik een man uit België ontmoet; hij was net aan zijn reis begonnen.
We konden het zo goed met elkaar vinden dat we uiteindelijk samen op reis gingen en elkaar zelfs bezochten in ons thuisland.
Toen hij zijn oude baan terugkreeg en naar huis verhuisde, besefte ik hoeveel ik hem zou missen. Ik stond dus voor een keuze. Zet mijn roots weer neer in Groot-Brittannië en probeer een lange afstandsrelatieof waag een kans. Ik besloot mezelf nog een keer te vertrouwen.
Opnieuw pakte ik mijn koffers, dit keer voor België, een land waar ik nooit aan had gedacht om in te wonen.
Het was moeilijk om je te vestigen
Ik sprak de talen niet en er was zoveel anders dan ik gewend was. Maar ik heb vrienden gemaakt en mijn communicatiecarrière opnieuw opgebouwd in Brussel.
Het is meer dan 10 jaar geleden, en we zijn nog steeds samen, woonachtig in België. Nu struin ik graag over de wekelijkse markten of zit ik op een terras en kijk ik naar de wereld die voorbijgaat – zelfs de trage bediening in restaurants waar ik vroeger gek van werd. Ik hou nog steeds van reizen, en nu heb ik iemand met wie ik de zonsondergang kan delen en waarmee ik kan lachen als er iets misgaat.
Ik krijg nog steeds een vrolijke tinteling in mijn maag als ik terugreis naar Londen voor een bezoek, en dat zal nooit veranderen.
Dat jaar heeft me geleerd dat thuis niet alleen gaat over waar je geboren bent. Het gaat erom waar jij je op je gemak voelt, door de mensen en ervaringen die er toe doen.
Je kunt een huis meer dan één keer creëren, op meer dan één plek.
Heeft u een verhaal over het nemen van een tussenjaar dat u wilt delen? Neem contact op met de redacteur: akarplus@businessinsider.com.
