Smackdown van het geweldige tv-personage: Santana Lopez uit ‘Glee’ versus Miranda Hobbes uit ‘Sex and the City’

Het grote Queer TV-personage Smackdown is een groots toernooi waarin 16 iconen van het kleine scherm het tegen elkaar opnemen. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechters” (schrijvers). Volg de concurrentie hier.

Voordat ik iets anders zeg, laat de plaat maar zien: ik ben, als ik moet kiezen, meer een Samantha. En toen ik op de middelbare school zat, was ik in feite een L-op-het-voorhoofd, kaartdragende, gLeek.

Het spreekt voor zich dat Santana Miranda absoluut zou verslaan als het op een fysiek gevecht aankwam. Dat geldt ook voor Santana als dit een gevecht van acteerprestaties zou zijn. Naya Rivera’s optreden als Santana behoort tot het beste werk dat ooit op netwerktelevisie is gedaan. De specificiteit die Rivera aan dat personage gaf, zat niet in het schrijven. Ryan Murphy’s schrijven gaf haar een cheerleader met een gemene inslag en een geheim. Maar Rivera bezorgde haar katholieke schuldgevoelens, angst voor generatietrauma’s en een bijzondere vorm van wreedheid die altijd, onmiskenbaar, een dragende muur was die iets daaronder beschermde dat kwetsbaar was. Wanneer Santana’s grootmoeder haar wegstuurt, speelt Rivera de scène met zo’n precieze, stille verwoesting die het kortstondig aanrichtte vrolijkheid een geweldig televisieprogramma. Even kort. Maar toch.

vrolijkheid was op zijn best een show over erbij horen. Het vertelde je dat het oké was om een ​​gek te zijn, dat verliezers die elkaar vonden sterker waren dan alleen. Voor de vreemde kinderen die toekeken, zei Santana nog iets specifiekers: je zult jezelf kennen, en het zal je iets kosten, maar je zult de kosten overleven, en er zal van je gehouden worden.

Santana was zo zeker van zichzelf. Hoewel haar koppigheid vaak haar grootste zwakte was, was het deze zekerheid die haar grootste kracht was. Er is iets zo ambitieus aan hoe goed Santana zichzelf kent. Ze weet wie ze is, en ze is pas 16. Ze wordt verliefd op haar beste vriendin van de middelbare school en ze trouwen letterlijk. Nog lang en gelukkig. Het was niet alleen hartverwarmend, maar ook werkelijk radicaal toen het op tv werd uitgezonden.

Maar Miranda Hobbes van Sex and The City vertelt een heel ander verhaal. Het is de vraag of Miranda zelfs maar zou moeten meetellen in deze competitie, aangezien ze pas op het moment van de show canoniek homoseksueel was. En zomaar… tientallen jaren later opnieuw opstarten.

Ik zal echter betogen dat dit het geval is revisionistische geschiedenisals je wilt, bevordert feitelijk perfect de bi-agenda.