Een vrouw die in een jaloerse woede de vierjarige dochter van haar vriend verkrachtte en vermoordde, heeft de rechtbank om genade gesmeekt.
In 2025, Amber Lee Hughes werd veroordeeld voor de gruwelijke moord op Nada-Jane Challita in Johannesburg, Zuid-Afrika.
In een verachtelijke bekentenis voorafgaand aan haar veroordeling zei ze: “Ik dacht dat het beter zou zijn geweest als Nada dood was dan alleen maar bij haar vader te zijn.”
Ze voegde eraan toe dat ze destijds geloofde dat het vermoorden van Nada-Jane “haar beste optie” was.
In een poging haar straf te verminderen, vertelde Hughes de rechtbank hoe haar geestelijke gezondheid haar daden dramatisch heeft beïnvloed.
De verdorven moordenaar beweerde dat ze vanaf jonge leeftijd begeleiding had gekregen nadat ze moeite had zich aan te passen aan de nieuwe school.
Vervolgens vertelde ze de rechtbank dat bij haar PTSD, bipolaire stoornis en depressie waren vastgesteld.
De 26-jarige onderwijsassistente beweerde dat ze sinds haar dertiende antidepressiva en stemmingsstabilisatoren gebruikte.
Vervolgens vertelde ze de rechtbank hoe haar financiële situatie haar ervan weerhield regelmatig toegang te hebben tot de broodnodige zorg en medicijnen.
Naar verluidt stopte ze ongeveer twee maanden voordat ze Nada-Jane vermoordde met het innemen van haar medicijnen, omdat ze het niet langer kon betalen.
Nadat hij was opgesloten en in afwachting van zijn proces, kreeg Hughes een inzinking terwijl hij in 2024 opgesloten zat.
Ze vertelde de rechtbank dat ze een mes had gebruikt om haar armen en polsen door te snijden, en werd vervolgens in een ziekenhuis opgenomen.
Eerder hoorde de rechtbank hoe Hughes sinds 2021 een romantische relatie had met de vader van het kind, Elie Challita.
Nadat ze gingen samenwonen, werd hun relatie gekenmerkt door veelvuldige ruzies waarin ze hem herhaaldelijk beschuldigde van bedrog en dreigde zijn dierbare dochter pijn te doen.
De spanningen liepen hoog op in januari 2023, toen Nada-Jane en Hughes samen alleen werden gelaten toen Elie op sollicitatiegesprek ging.
Nadat hij het huis had verlaten, was Hughes naar verluidt boos dat hij haar geen afscheidskus had gegeven en verdacht hij hem van bedrog.
Ze stuurde hem een huiveringwekkend sms-bericht met de mededeling: “Je hebt mijn hart gebroken; ik ga de jouwe verbranden. Hoe kon je mij dat aandoen?”
Op dit punt zette Hughes een bad voor Nada-Jane, dwong haar onder water te gaan en ging op haar hoofd zitten totdat ze stopte met ademen.
Het levenloze lichaam van Nada-Jane werd gevonden in de badkuip, en uit een autopsie bleek dat ze twee keer was verkracht voordat ze verdronk.
Hughes heeft de verkrachting altijd ontkend, maar rechter Richard Mkhabela zei dat uit het bewijsmateriaal bleek dat ze het kind minstens één keer seksueel had misbruikt binnen twaalf uur na haar dood.
Tijdens het proces maakte Hughes een schokkende ommekeer nadat hij aanvankelijk onschuldig had gepleit.
In de hoop een mildere straf te krijgen, besloot ze haar pleidooi te wijzigen.
Ze bekende voor de rechtbank en zei: ‘Ik geef toe dat ik ten tijde van het incident aan een borderline-persoonlijkheidsstoornis leed, maar dat ik me bewust was van wat ik die dag deed.
“De gebeurtenis werd veroorzaakt door de ruzie die ik had met de vader van de overledene over zijn ontrouw, en de laatste trigger was toen hij me vertelde dat ik moest stoppen met hem te bombarderen.
“Ik geef toe dat ik, nadat de overledene niet meer reageerde, haar in de badkuip liet liggen terwijl de koudwaterkraan nog liep.”
Ze vertelde de aanklagers nadat ze zich realiseerde dat Nada-Jane was overleden dat ze probeerde zelfmoord te plegen, maar stopte nadat ze zichzelf had verwond met een glazen fles.
Nadat het schuldige vonnis was uitgesproken, zei Elie: “Dat brengt mijn kind niet terug. Niets zal haar terugbrengen. Het is dus een gevoel gemengd van woede en opluchting. Het zijn gewoon gemengde emoties.”
Op de vraag of hij verwachtte dat Hughes een leven achter de tralies tegemoet zou zien, antwoordde Challita dat geen enkele straf het verlies ooit zou kunnen goedmaken.
“Het is duidelijk dat ik de ouder van het kind ben. De gerechtigheid die ik zoek bestaat niet in deze wereld of in dit leven.”
“We zijn hier allemaal mensen. De rechter is een mens. Niemand kan terugbrengen wat verloren is gegaan.”
“Dus mijn echte gerechtigheid zal niet in dit leven of op deze aarde plaatsvinden, maar het begint hier, en het begint officieel vandaag doordat de rechter haar schuldig heeft bevonden.”
De strafprocedure loopt nog.
