“Ik voel me nog steeds dat meisje dat rocknummers schrijft in mijn slaapkamer in Barranquilla”, zegt de Colombiaanse superster Shakira, nu genomineerd voor de Rock & Roll Hall of Fame
Voor veel Latinas die na 1995 volwassen werden, leerde Shakira ons precies hoe we een gitaar moesten hanteren. Ze heeft ons geleerd hoe we een machtspositie kunnen aannemen. En toen ik haar voor het eerst zag in de video voor ‘Inevitable’ op televisie in 1998 – zo gelukzalig headbangend dat haar lange lokken als een blauwzwarte supernova over het scherm verspreidden – leerde Shakira me dat ik, zelfs als ik geen man was, ook de vrijheid had om steen.
Voor de rest van de wereld werd de in Colombia geboren superster de fakkeldrager van een mondiaal gerichte groove, die natie en taal overstijgt in nummers als ‘Whenever, Wherever’ en ‘Hips Don’t Lie’. Dus toen de Rock & Roll Hall of Fame vorige maand aankondigde dat Shakira was genomineerd voor de klasse van inductees van 2026, voelde het alleen maar goed dat een dergelijke veranderingsagent erkenning verdiende in de annalen van de populaire muziekgeschiedenis.
Shakira zal ermee kampen 17 andere handelingenwaaronder Phil Collins, Melissa Etheridge, Mariah Carey, Lauryn Hill en Wu-Tang Clan. Hoewel ze voor sommigen misschien een wilde kaart lijkt, is ze al een zeer onderscheiden muzikant; ze heeft in de loop van haar carrière ongeveer 455 prijzen gewonnen, waaronder vier Grammy’s, 15 Latin Grammy’s (waaronder Persoon van het Jaar in 2009) en de MTV Video Vanguard-prijs in 2023.
“Wauw, heb je geteld?” zei ze tegen De Los aan de telefoon. “Ik had geen idee!”
Maar lang voordat ze al deze lofbetuigingen verdiende, was Shakira een tienermeisje in Baranquilla, Colombia, dat in de rij stond te wachten bij haar plaatselijke platenwinkel op een exemplaar van Nirvana’s grunge magnum opus uit 1991, ‘Nevermind’. Het was het eerste rockalbum dat ze ooit kocht; datzelfde jaar sloot ze een deal met Sony Music Colombia en bracht ze een debuutalbum uit met Latin-popsongs getiteld ‘Magia’.
Ondanks dat ze klaar was om popprinses te worden, krabbelde Shakira gedichten in haar notitieboekje en bestudeerde ze de werken van Led Zeppelin, de Rolling Stones, Depeche Mode en Tom Petty – wiens muziek ze nog steeds graag meerijdt, voegt ze eraan toe.
“In Latijns-Amerika waren er niet veel vrouwen in de rock”, zei ze over haar jaren ’90-ervaring. “Toen ik voor het eerst begon, was de muziekscene zo anders dan nu; er waren veel vooroordelen. Er waren niet veel mensen die aan pop- of rockmuziek deden in Colombia, het was vooral tropische muziek.”
Shakira doorbrak barrières voor vrouwen op het gebied van rock en español met de onstuimige gitaarbiechtstoelen van haar LP ‘Pies Descalzos’ uit 1995 en haar vervolg uit 1998, ‘Dónde Están los Ladrones?’ waarin ze het volume harder zette en zich verdiepte in de rijke muzikale traditie van haar Libanese afkomst met het Spaans-Arabische lied ‘Ojos Así’.
Ze leerde zelfs Engels van Gloria Estefan om haar Amerikaanse doorbraakalbum uit 2001, ‘Laundry Service’, te schrijven, dat vervolgens het best verkochte album van een vrouwelijke Latin-artiest werd – en een bredere nieuwe weg voor haar opende om een internationale popsensatie te worden. Shakira leidde Spaans zachtjes de Amerikaanse radiogolven in met het gigantische ‘Hips Don’t Lie’ uit 2005, en vervolgens vol gas met Alejandro Sanz in hun reggaetonhit ‘La Tortura’.
“Het was niet gemakkelijk voor mij om liedjes in het Spaans op de Amerikaanse radio te laten spelen”, herinnert Shakira zich. “Ik denk dat de dingen enorm zijn veranderd en ten goede voor ons allemaal in de Latijns-Amerikaanse industrie. Dertig jaar geleden, twintig jaar geleden, zelfs tien jaar geleden… hadden artiesten zoals ik moeite om gehoord en gerespecteerd te worden.”
Het was bij de gratie van haar academische geest dat haar oeuvre zich uitbreidde naar andere talen, genres en instrumenten; in “She Wolf” hield ze zich bezig met dance-pop. Ze adopteerde de African Fang-taal voor het FIFA Wereldbeker-thema, een vrolijk champeta-meets-soca-feest met de titel ‘Waka Waka (This Time for Africa)’. Tijdens haar liveshows zijn onder meer haar sensationele Halftime-show van de Super Bowl 2020 met J.Lodomineert ze de drums en Afro-Caribische percussie.
Als Shakira wordt opgenomen in de Rock Hall, zou zij de eerste vrouw uit Latijns-Amerika zijn die zich bij de Rock Hall voegt. (Inductees Joan Baez en Linda Ronstadt, beiden Mexicaans-Amerikaans, zijn geboren in de VS)
“Ik ben zo nederig om deel uit te maken van zo’n geweldige groep legendarische en baanbrekende artiesten die mijn eigen carrière op zoveel manieren hebben geïnspireerd… en nu al het gevoel hebben dat dit een geweldig hoogtepunt in mijn leven is geweest”, zei ze.
Jaarlijks kunnen maximaal zeven acts worden opgenomen in de Rock Hall, en deze komen pas 25 jaar na het uitbrengen van hun eerste commerciële opname in aanmerking voor nominatie. Ze worden geselecteerd via een stemproces waarbij meer dan 1.200 experts uit de muziekindustrie betrokken zijn, waaronder collega-muzikanten, critici en andere professionals. Fans krijgen daar ook de kans toe stem op potentiële kandidaten dagelijks online – en de top vijf tot zeven winnaars van de online Fan Vote vormen elk één stembiljet.
De genomineerden voor 2026 worden in april bekendgemaakt, samen met degenen die de Musical Influence Award, Musical Excellence Award en de Ahmet Ertegun Non Performer Award ontvangen.
“Ik voel me nog steeds als dat meisje dat gitaar speelt en rocknummers schrijft in mijn slaapkamer in Barranquilla”, zei Shakira.
“Ik heb nog steeds het gevoel dat ik op de drempel van een nieuw begin sta. Ook al heb ik verschillende genres in mijn muziek gestopt en speel ik graag met fusion, ik zal altijd rocknummers schrijven. Het is gewoon een deel van wie ik ben als artiest.”
