De poster voor “Send Help” maakt reclame voor de film van de regisseur van “The Evil Dead” en “Sleep mij naar de hel” – en met name niet de grotere hit “Spider-Man” van Sam Raimi (of de twee vervolgfilms ervan). Nee, het soort Raimi-film dat je hier krijgt is oneerbiedig, dwaas en erg bloederig: een karakterstudie die ook ongelooflijk gekke angsten bevat. “Send Help”, geschreven door Damian Shannon en Mark Swift, is een gonzo-survivalistische riff die net zo goed werkt als hij doet, omdat hij twee ongelooflijke game-acteurs bevat die op de golf van Raimi’s tonale waanzin surfen met een mix van absolute vrolijkheid en zorgvuldig aangescherpte vaardigheden.
En als die poster de ster van “Send Help” op dezelfde manier zou presenteren als Raimi, zou de slogan luiden “van de ster van ‘Red Eye’ en ‘Mean Girls’”, omdat Rachel McAdams er volledig in zit haar horror-komedie-modus hier. Het is een uitstekende herinnering aan haar bereik. Co-ster Dylan O’Brien bewijst ook opnieuw dat hij een van de beste acteurs van zijn generatie is: een voormalig tienerhartbreker die nu meer opereert als een kameleonistische karakteracteur. Zowel McAdams als O’Brien overtreffen de verwachtingen en leveren zeer expressieve, bijna clowneske uitvoeringen – op de beste manier.
McAdams is verbazingwekkend slordig als het belegerde bedrijfswerkpaard Linda Liddle, een door ‘Survivor’ geobsedeerde verliezer die wordt gepasseerd voor een promotie door haar gelikte nieuwe baas, Bradley Preston (O’Brien), een nepo-baby. In een poging het good ol’ boys-spel te spelen, stapt ze met het team op een privévlucht naar Bangkok, waarop ze memo’s uitdeelt terwijl ze lachen om haar ‘Survivor’-auditieband. Eén vliegtuigongeluk later zijn de rollen omgedraaid en is de gewonde Bradley nu overgeleverd aan Linda en haar overlevingsvaardigheden op een tropisch eiland.
De wisselwerking tussen de krachtdynamiek maakt Linda enthousiast en doet denken aan die van Ruben Östlund “Driehoek van verdriet”, specifiek de relatie tussen Dolly de León En Harris Dickinson. Maar ‘Send Help’ is meer een psychologische verkenning dan openlijke klassensatire, hoewel het wel het belachelijke idee onderzoekt van hoe het zou zijn om met je baas op een eiland te stranden.
McAdams en O’Brien acteren bijna uit het stomme-filmtijdperk met hun gezichten (er is één bravoure lange shot van O’Brien die een insect eet dat absoluut virtuoos is) en Raimi’s camera duwt het publiek op speelse wijze rond, met overdreven kantelingen en close-ups, terwijl ze schreeuwen: Kijk hier eens naar. Er is geen subtiliteit, maar zou je dat verwachten van de regisseur van de “Evil Dead”-films? Je wacht gewoon tot de geesten en bloedgeisers eruit springen. We komen niet naar een Raimi-film vanwege het natuurlijke realisme.
Als er één minpunt is aan ‘Send Help’, dan is het wel dat het zo’n nuance en empathie genereert voor zowel Linda als Bradley, zelfs binnen zulke bizarre omstandigheden en stijl, dat het onmogelijk lijkt om voor slechts één van hen de beste uit de bus te komen. De film schildert zichzelf in zo’n hoek als het gaat om hun conflict dat elk einde te schoon, te netjes zou aanvoelen. Zoals het er nu uitziet, is het einde precies dat. Maar het is de verdienste van Raimi en de acteurs dat ze erin slagen een zo verfoeilijk personage als Bradley daadwerkelijk sympathiek te maken – en een heldin als Linda zo complex en netelig te maken. Niets is perfect, maar “Hulp verzenden” is toch geweldig.
‘Hulp verzenden’
Beoordeeld: R, voor krachtig/bloederig geweld en taalgebruik
Looptijd: 1 uur, 53 minuten
Spelen: In brede release op vrijdag 30 januari
