Seizoen 5 van ‘For All Mankind’ bewijst dat het een van de dapperste sciencefictionshows aller tijden is

Wanneer Voor de hele mensheid gelanceerd in 2019, de show had een geweldige, zij het enigszins misleidende insteek: wat als de USSR in 1969 op de maan zou landen en daarmee feitelijk de ruimterace zou winnen? Dit zet je misschien aan het denken Voor de hele mensheid is een show van het type Sovjet versus VS, met veel intriges over de Berlijnse Muur en ruimtegeheimen. En terwijl de komende spin-off-serie Sterren stad kan precies dat blijken te zijn, het geheel Voor de hele mensheid is uitgegroeid tot iets veel groters. Seizoen 1 gaf ons een maanbasis in de jaren zeventig, en seizoen 2 introduceerde een ongelooflijke opgevoerde space shuttle en een beter dan echte jaren tachtig. Vervolgens zette seizoen 3 in de jaren negentig laarzen op Mars, en seizoen 4 vertelde het verhaal van een enorme asteroïde-overval, die een enorme wig dreef tussen de mensen op aarde en Mars. Onderweg, FamK creëerde het meest diverse en dynamische team van ruimtehelden, brak ons ​​hart, gaf ons hoop en liet zien dat sciencefiction met hoge inzet niet afhankelijk hoeft te zijn van mysterieuze dozen of onrealistische speculatieve ideeën.

Maar Voor de hele mensheid De meest gewaagde gok is nog nooit een gok geweest over een gekke alternatieve tijdlijn, of zelfs maar die voortstuwende en realistische ruimtevluchtverhaallijnen. In plaats daarvan, zoals het geval is sinds het einde van seizoen 1, Voor de hele mensheid intergenerationele reikwijdte, waarbij elk seizoen een decennium vooruit springt, is altijd het dapperste en meest risicovolle aan de show geweest. En nu, met seizoen 5, staat de serie voor de moeilijkste vraag: kan de show echt werken nu het grootste deel van de originele cast verdwenen is? Zal de volgende generatie van deze personages de serie voortzetten?

Gelukkig is het antwoord op die vraag ja, de show kan de nostalgie naar zijn eigen verleden overleven, maar hij ontdoet zich ook niet van het gewicht van de vier decennia aan fictieve geschiedenis die eraan vooraf zijn gegaan. Showrunners Matt Wolpert en Ben Nedivi vaak hebben noemde de serie een soort riff on Honderd jaar eenzaamheid voor zover de show het verhaal vertelt van verschillende generaties, inclusief de letterlijke afstammelingen van personages die we in het begin hebben ontmoet. En meer dan enig vorig seizoen laat seizoen 5 ons in die realiteit leven. Danielle Poole (Krys Marshall) verschijnt dit seizoen ergens, maar niet zoals je zou denken. Ed Baldwin (Joel Kinnaman) is terug, maar Ed is nu regelrecht bejaard, een feit waar de show helemaal niet voor terugdeinst en realistisch behandelt. Ondertussen, personages die we misschien nog steeds zien als de nieuwe kinderen, zoals Kelly Baldwin (Cynthy Wu) of Aleida Rosales (Coral Peñazijn regelrecht van middelbare leeftijd, waardoor deze vrouwen stiekem de oude garde van de serie worden en in veel opzichten de rollen vervullen die Ed en Margo (Wrenn Schmidt) in voorgaande seizoenen speelden. Als Seizoen 4 was een resetduwen Voor de hele mensheid tot aan het begin van de 21e eeuw is seizoen 5 het moment waarop die nieuwigheid simpelweg werkelijkheid wordt.

Het seizoen begint in het alternatieve 2012 en de Happy Valley Mars-basis is nu een thuis voor talloze gezinnen en werknemers. De dromen van technologiemagnaat Dev Ayesa (Edi Gathegi) om Mars onafhankelijk te maken, komen misschien uit, maar niet zonder slag of stoot. Zoals de trailers plaagden, Voor de hele mensheid Seizoen 5 gaat heel erg over Mars worstelt om zich van de aarde te verwijderenen het bloed, het zweet en de tranen die de kosten voor die onafhankelijkheid vormen. Als je dacht dat de diefstal van de Goldilocks-asteroïde aan het einde van seizoen 4 Mars een permanent onderhandelingschip zou geven om de aarde onder controle te houden, denk dan nog eens goed na. Net als bij voorgaande seizoenen van Voor de hele mensheidhebben de verrassende plotwendingen minder te maken met het gewicht van de alternatieve geschiedenis van de show en meer met unieke en onvoorspelbare keuzes gemaakt door specifieke personages. Esthetisch en tonaal is dit het eerste seizoen van de show dat nauwelijks aanvoelt als een historisch stuk, waardoor het drama een tijdlozer gevoel krijgt dan ooit tevoren. Als je de voorgaande vier seizoenen nog nooit hebt gezien, ben je in zekere zin misschien een beetje in de war, maar je zou niet verdwaald zijn. De op zijn kop staande historische basis waarop al deze verhaallijnen rusten, voelt heel dicht bij huis en heel dicht bij de echte geschiedenis. In de strijd om Mars, Voor de hele mensheid blijft vragen onderzoeken over menselijke veerkracht in extreme omstandigheden, maar schuift ook meer explosieve vragen naar voren over het concept van burgerschap en de basis voor loyaliteit.

Centraal in dit alles staat de slimste zet van de show: het centreren van de jonge Alex Baldwin (Sean Kaufman), een man die aan het einde van seizoen 3 in een baan om Mars werd geboren en in seizoen 4 een kind was dat op Mars woonde. Dit is de kleinzoon van Ed, die in sommige opzichten een vergelijkbare rol vervult als Jack Crusher deed erin Picard Seizoen 3, voor zover er veel afhangt van de vraag of het publiek wel of niet accepteert dat Alex de nieuwe heethoofdige Baldwin is, het cijfer voor de beste en slechtste hoop, angsten en moed van de mensheid. Kauffman, nu vooral bekend van De zomer waarin ik mooi werd, bewijst dat hij de uitdaging meer dan aankan en een ondankbare en complexe rol op zich neemt door deze met volledig realisme te spelen. Als Voor de hele mensheid heeft ons in voorgaande seizoenen in de steek gelaten met enkele van de jongere mannelijke personages (zoals de gebroeders Stevens), Alex Baldwin is het tegengif; een man waar je voor kunt rooten, zoals de beste FamK personages, lijkt geen plottrope. Dit wil niet zeggen dat Alex een duidelijk afgebakend pad heeft, of dat hij op de een of andere manier precies op zijn moeder of grootvader lijkt. In plaats daarvan is hij een nieuw soort personage, FamK’s Gen-Z stand-in, die samen met Lily Dale (Ruby Cruz) en Avery Jarrett (Ines Asserson) de echte volgende generatie van Voor de hele mensheid. (Slimme fans zullen waarschijnlijk ook al de connectie van Avery met de erfenis van de voorgaande seizoenen hebben ontdekt. ​​Ja, haar voornaam zou moeten komt je heel bekend voor.)

Maar Mars is niet de enige bron van belangstelling en actie Voor de hele mensheid Seizoen 5. Zoals de show altijd heeft gedaan, is op de achtergrond ook de drang om verder het zonnestelsel in te gaan een belangrijk onderdeel van het grotere verhaal. En de manier waarop dat uitpakt, zal helemaal niet zijn wat fans verwachten. We krijgen dit seizoen wat nieuwe ruimtevaartuigen en nieuwe technologie, maar er is ook een slimme meditatie over waarom oude technologie, goed onderhouden, ook de sleutel tot de toekomst kan zijn. Ondanks de geavanceerde technische sprongen die we gedurende vijf seizoenen hebben gezien Voor de hele mensheidgaat deze serie niet specifiek over innovatie; het gaat om doorzettingsvermogen en vindingrijkheid.

Omdat dit een show is die in eerste instantie voortkwam uit een idee van Ronald D. Moorehet is verleidelijk om het mee te vergelijken Diepe ruimte negen of Battlestar Galactica. En meer dan enig vorig seizoen, Voor de hele mensheid voelt heel erg aan Battlestar Galactica; er zijn Er is strijd op het oppervlak van een andere planeet, er is strijd in de ruimte, en jouw ideeën over wie de goede en wie de slechte is, worden voortdurend omgekeerd.

En toch, door dit alles heen, Voor de hele mensheid is nog steeds een vrolijke, optimistische serie. Seizoen 5 confronteert ons met een aantal lelijke waarheden over hoe moeilijk sociale verandering kan zijn, en geeft ons ook niet altijd alles wat we willen als het gaat om het soort sci-fi slam-dunks die bepaalde kijkers zouden verwachten. Maar de show levert waar hij het beste in is: onverschrokken realisme in een sci-fi-setting die reëler lijkt dan welke sci-fi-show dan ook ooit gemaakt.

Voor de hele mensheid Seizoen 5 debuteert op 27 maart op Apple TV.