Eén stuk is de eindbaas van tv-kijken. De llanglopende anime-serie is nu al meer dan 1000 afleveringen sterk aan de gang, en dat was het ook technisch gezien gewoon seizoen 1. Dus toen Netflix begon met het aanpassen van de serie voor live-actie, was het vanzelfsprekend dat niet alles zou worden opgenomen. Seizoen 1 introduceerde de onberispelijk gecast Monkey D. Luffy (Iñaki Godoy) als de rubberachtige jongen die King of the Pirates wil zijn, maar de meeste van de acht afleveringen werden besteed aan het vaststellen van het uitgangspunt, met de nadruk op de achtergrondverhalen van personages en het verenigen van de bemanning van de Vrolijk gaanLuffy’s schip.
In seizoen 2, nu te streamen op Netflix, Eén stuk kan eindelijk voorbij de gedekte tafel gaan en daadwerkelijk ontdekken wat ervoor heeft gezorgd dat kijkers jaar na jaar en boog na boog terugkomen: eilandhoppende avonturen, enge maar toch campy schurken, en verhalen die je aan het huilen maken zonder het te beseffen.
Terug bij Luffy en de bende.
Netflix
De laatste keer dat we Luffy verlieten, was hij eindelijk kapitein geworden van een volledige bemanning: navigator Nami (Emily Rudd), deskundige zwaardvechter Roronoa Zoro (Mackenyu), krijger en verhalenverteller Usopp (Jacob Romero) en scheepskok Sanji (Taz Skyler). Nu zetten ze koers naar de Grand Line, de grote eilandengroep die de aardbol omspant.
Wat de zaken een beetje ingewikkelder maakt, is Barok Works, een groep huurmoordenaars die Luffy tegen elke prijs wil uitschakelen – zelfs een korte trip om wat boodschappen te doen verandert dankzij hen in een levensbedreigende ontsnapping. Dat geldt vooral voor barokke werken Eén stuk kan pronken met zijn beste element: interessante schurken met interessante Devil Fruit-krachten.
Er is meneer 3 (David Dalmastian), die kaarsvet kan manipuleren, juffrouw Valentine (Jazzara Jaslyn), die haar lichaamsgewicht naar believen kan veranderen, en meneer 5 (Camrus Johnson), die explosieve lichaamsvloeistoffen heeft. Dit zijn volle, campy, met snorren ronddraaiende schurken, elk met hun specifieke esthetiek en vechtstijl. Is het realistisch? Absoluut niet. Maar dit is het Eén stukwaar de opschorting van ongeloof ongeveer zo groot is als een hangbrug. Het maakt niet echt uit.
De schurken uit de Barok Works voegen een campy randje toe aan het eerste uitstapje van de Straw Hats naar de Grand Line.
Netflix
Zodra de bemanning de Grand Line bereikt, Eén stuk vestigt zich in bijna een Star Trek-achtig formaat: het schip bereikt een vreemd en mysterieus eiland met een vreemde gimmick (geregeerd door een tiranniek regime! Bewoond door reuzen! Reuzenwalvis!). Meestal splitst de crew zich op, en langzaam leert elk personage over de nieuwe setting – en de dreiging die hen onvermijdelijk treft.
Zoals elke goede episodische serie StarTrek, Eén stuk is perfect op tempo. Wat normaal gesproken een handvol anime-afleveringen van 22 minuten zou vergen, kan naadloos worden aangepast tot een live-action-aflevering van een uur, met een paar tweedelige delen tegen het einde.
De live-action vertolking van Tony Tony Chopper zal zeker een favoriet bij fans worden, net als zijn geanimeerde tegenhanger.
Netflix
Ik ga het toegeven: ik ben niet de grootste fan van de animatiefilm Eén stuk. Ik hou van de personages en de verhalen, maar soms kunnen de stilering en het format in de weg zitten. Het is moeilijk om enthousiast te worden over een gevecht als het elke 20 minuten wordt onderbroken door een aftiteling. Deze live-action-versie neemt in wezen elke boog uit de originele anime en vertaalt deze zowel in het Engels als in een beter verteerbaar product. Het lijkt bijna op een aflevering van Kwijt: een actueel obstakel, afgewisseld met flashbacks die ons nieuwe personages nog beter laten leren kennen.
En die karakters zijn hier in schoppen. Elke moordenaar van Barok Works is meer over-the-top dan de vorige (ik bedoel, ze heten niet Minimalist Works), en elk gonzo-moment uit de anime wordt getrouw en met de perfecte hoeveelheid ernst vertaald. Dus als je Tony Tony Chopper (Mikaela Hoover) in de laatste drie afleveringen ontmoet, is je eerste gedachte niet “een pratend rendier? Dat is een beetje veel.” In plaats daarvan is het: “Ik ken dit pratende rendier al vijf minuten en ik zou alles voor hem doen.”
Dat is de magie van Eén stuk. Dankzij Luffy’s onophoudelijk optimistische perspectief functioneert de show zelf als een empathiefabriek, die sympathieke karakter na sympathieke karakter genereert; zelfs de schurken zijn misschien lafhartig, maar je houdt er nog steeds van om ze te haten. In seizoen 2 is de verhaalengine volledig op gang en klaar voor gebruik. Er zijn misschien geen 1000 afleveringen in de toekomst van deze show – het is tenslotte nog steeds Netflix – maar deze formule zal niet snel oud worden.
