Opeens voelt het weer als de jaren 2000, met een nieuw leven ingeblazen “Scrubs” die woensdag in première gaat op ABC en Tracy Morgan die de geest van “30 Rock” reïncarneert in NBC’s “De val en opkomst van Reggie Dinkins” – ook netwerktelevisieshows, zoals in de tijd dat streaming alleen maar iets was dat tranen en verkeer deden.
Beginnend als een verhaal over nieuwe artsen aan het werk en verliefd, kan ‘Scrubs’ ook worden gezien als een spiegel ‘Grey’s Anatomy’, hoewel ‘Scrubs’, toen hij als eerste in première ging, eerlijker is om te zeggen dat ‘Grey’s’ een ‘Scrubs’ met een strak gezicht is, waarschijnlijk niet een gedachte die ooit bij Shonda Rhimes opkwam. De show, toen en nu, combineert een sentimentele, satirische, zeepachtige, soms surrealistische komedie met een rechttoe rechtaan medische show. Sterren Zach Braff, Donald Faison en Sarah Chalke zijn weer fulltime terug, niet helemaal op hun oude plek, maar van dichtbij, met Judy Reyes en John C. McGinley vermeld als terugkerend en andere oude gezichten die naar binnen willen gluren.
De show verliet de lucht in 2016, na het negende seizoen, een virtuele spin-off die niet-canoniek is verklaard. In de finale van seizoen 8 zag hoofdpersoon, verteller en verstokte dagdromer JD (Braff), een persoon die echt mensen nodig heeft (‘Ik kan dit niet allemaal alleen doen’, luidt de titelsong van de show) – op zoek naar een gelukkige toekomst, getrouwd en met een kind met chirurg Elliot (Chalke). Maar dat was maar een droom, maar een droom. In het nieuwe seizoen zijn ze het met elkaar oneens, en hoewel er een kind wordt genoemd, blijft het ongezien, althans voor de vier afleveringen (van de negen) die ter beoordeling beschikbaar zijn.
Terwijl we opnieuw beginnen, werkt JD als conciërgearts en verzorgt hij de kleine kwalen van de rijken – gesneden teen, langdurige, chemisch geïnduceerde erectie – wanneer hij wordt teruggeroepen naar het Sacred Heart Hospital om een patiënt te controleren. Tegen het einde van de eerste aflevering zal zijn voormalige mentor, de bijtende maar vreemd sympathieke Dr. Cox (McGinley), hem een baan geven, waarvan het officieel een spoiler is om te beschrijven – ook al is dit het uitgangspunt van de show – waarbij hij zijn gave opmerkt voor het lesgeven en herenigen van JD met de bromantische beste vriend Turk (Faison), het hoofd van de afdeling chirurgie. (“Twee chefs!” is hun gezongen motto, gevolgd door een bijzondere handdruk. Het zijn mannen die jongens zullen worden.) Turk is nog steeds getrouwd met hoofdverpleegster Carla (Judy Reyes); ze hebben vier dochters, die we kort zien. (De benoeming van JD maakt Dr. Park, gespeeld door Joel Kim Booster, de door de serie aangewezen gemene persoon, in de war.)
In de ruimte die Turk, JD en Elliot 25 jaar eerder bezetten, is een nieuwe lichting stagiaires gekomen, die aantrekkingskracht en naïviteit voor jongeren met zich meebrengen (hoe beter ze kunnen instrueren). Blake (David Gridley) is een eigenwijze betweter, die een minder eigenwijze betweter zal worden; Asher (Jacob Dudman) is Brits, onzeker en voelt zich aangetrokken tot Amara (Layla Mohammadi), die homeschooling heeft (“Ik heb twee keer bijna prom queen gewonnen, maar mijn broers hebben op mijn moeder gestemd”) en een fan van Sam (Ava Bunn), een social media-ster die haar handen laat hangen zoals Alexis Rose. Dashana (Amanda Morrow), de serieuze, die Turk als een bondgenoot ziet: “Je bent zo’n beetje de enige zwarte chirurg hier; de rest heeft net Coldplay aan de lijn op de Eerste Hulp en zegt dingen als: ‘Je bent zo welbespraakt.'” (“Deze broer houdt ook van Coldplay”, zegt Turk, terwijl hij op ‘Clocks’ drukt.) Nog een les geleerd.)
Net als voorheen is de show snel, boordevol terzijdes en ironische tussendoortjes, met grappen die voortkomen uit grappen en een onverwachte slapstick (de beste soort), hoewel de show naar een lagere versnelling zal schakelen als er iets belangrijks moet worden gezegd. De wereld is in vijftien jaar veranderd (“Ik moet nu op elk woord letten dat uit mijn mond komt, omdat het blijkbaar allemaal fragiele kleine kerstversieringen zijn”, moppert Dr. Cox) en dus wordt het gewaagde materiaal overgelaten aan de oudere personages, hoewel de seksgrappen nu meestal neerkomen op grappen over seks zonder seks. (“Ze raakte er altijd opgewonden van ‘Bridgerton”, zegt Turk over Carla, “maar het nieuwe seizoen komt pas over een jaar uit.” ‘Lente 2027’, knikt JD) Het gedrag monitoren is Vanessa Bayer als Sibby, een strak gewonde administrateur met een inspannende glimlach, die Turk ‘de gevoelenspolitie’ noemt. (Bayer, al heel lang favoriet op deze afdeling, is een briljante toevoeging. Als Sibby wordt verteld dat Tarzan een fictief personage is, antwoordt hij: “Ik zou er niet zo zeker van zijn. Ze hebben wel een film over zijn leven gemaakt.”)
Ze zeggen dat je niet meer naar huis kunt, maar met een goede kaart en een goede bemanning kun je aardig dichtbij komen. Niet elke emmer die uit de put van het oude IP wordt gehaald, zal drinkbaar blijken te zijn, maar vaak is dat wel het geval: “Gearresteerde ontwikkeling,” “Veronica Mars,” “Feest neer,” “Roseanne/De Conners,” “Frasier,” zelfs “Dallas.” “Twin Peaks: de terugkeer” is uiteraard een kunstwerk. Onder het toeziend oog van maker Bill Lawrence – om later ‘Ted Lasso’ te co-creëren terugkomen voor een vierde seizoen, ook al eindigde het echt na het derde – met Aseem Batra, die voor de originele serie schreef, als showrunner, is het in hoge mate de sitcom van vroeger, ouder. (Maar iedereen ziet er nog steeds goed uit.)
Er zullen ongetwijfeld sommigen zijn die het leuk vinden om uit te kiezen, maar het is moeilijk voor te stellen dat minder dan geobsedeerde fans ontevreden zijn over deze lagniappe, afgezien van de relatieve beknoptheid ervan. En ondanks verwijzingen naar de originele serie – appletinis, “Star Wars”, een bepaalde kast – is het op zijn eigen voorwaarden begrijpelijk en grappig, en even vol liefde als altijd. ‘Als je door dit werk uit elkaar valt,’ zegt JD, ‘is er iemand om je op te lappen.’
Nieuwe kijkers worden niet buitengesloten.
