Houd je van eng spoilers? Dit artikel bevat er veel, dus ga terug als je ‘Scream 7’ nog niet hebt gezien.
Laten we een stap verder gaan en dat voorstellen misschien het was niet de bedoeling dat de ‘Scream’-films drie volledige decennia besloegen. Er valt iets te zeggen voor franchises die inherent zijn gebouwd om lang mee te gaan. Ondanks dat ‘Star Wars’ in 1977 prima werkte als een op zichzelf staande film, bracht het een heel universum voort dat zich op natuurlijke wijze leent voor uitgebreide verhalen, meerdere generaties fans en geen tekort aan hoekjes om te verkennen. Relevanter is dat ‘Halloween’ bewijst dat slim schrijven veel kan opleveren – met of zonder Jamie Lee Curtis’ franchise-icoon Laurie Strode. Of ‘Scream’ hetzelfde soort sap heeft om eeuwig door te gaan, blijft een open vraag, hoewel het wel een vraag is die “Scream 7” lijkt definitief ontkennend te antwoorden.
Het vraagt veel van een franchise met zeven volledige films die net zo fris en nieuw aanvoelt als voorheen. Misschien is dat ronduit onmogelijk. Maar meer dan de meeste vereist een serie als “Scream” vrijwel originaliteit en creativiteit om te slagen. De klassieker van regisseur Wes Craven uit 1996 hielp het genre op zijn kop zetten en ontleedde precies wat de aantrekkingskracht achter slashers werkelijk is. Zijn daaropvolgende sequels onderzochten verder onze maatschappelijke obsessie met het kijken naar bloeddorstige moordenaars die op de laatste meisjes jagen. Tegen de tijd dat ‘Scream’ uit 2022 en ‘Scream 6’ uit 2023 arriveerden, was de enige plek om naartoe te gaan verder het meta-konijnenhol in, naar oudere sequels en navelstarende fixaties op overlevering.
Dat verklaart waarschijnlijk waarom ‘Scream 7’ worstelt waar de franchise altijd het meest heeft geteld: de onthulling van de Ghostface-moordenaar. Zelfs de meest teleurstellende inzendingen hebben een maaltijd gemaakt van het “Scooby Doo”-achtige moment waarop onze helden eindelijk ontdekken wie hen de hele tijd heeft gekweld. Deze keer valt het absurd plat.
De identiteit van de Ghostfaces van Scream 7 is ingewikkeld… en de onthulling is zelfs nog erger
Weet je nog die terugkerende ‘Arrested Development’-grap wanneer Michael Bluth van Jason Bateman harteloos blijft verwijzen naar de vriendin van zijn zoon Ann (Mae Whitman) als ‘Her?’ Dat soort van komt dicht bij de benadering van de ervaring van het kijken “Scream 7” onthult eindelijk de identiteit van de belangrijkste Ghostface-moordenaar(s) met een poging tot bloei. Na een buitensporige hoeveelheid tijd te hebben besteed aan het overtuigen van het publiek dat de hoofdschurk op de een of andere manier Stu Macher (Matthew Lillard) op miraculeuze wijze uit de dood is opgestaan, laat het script eindelijk de pretentie achter deze AI-deepfake-video’s vallen en geeft toe dat Ghostface (tenminste één van hen) niemand minder is dan Jessica Bowden van Anna Camp – de buurvrouw die slechts aan de rand van het verhaal is verschenen voor een totaal van, wat, twee of drie korte scènes?
Het moment zelf voelt nogal anticlimax, maar dat wordt nog verergerd door het feit dat het ook nauwelijks zo schokkend overkomt. Net als elke andere film in de franchise vult “Scream 7” zijn cast aan met een assortiment rode haringen … maar zijn ze ook daadwerkelijk overtuigend? De constante argwaan gericht tegen Tatum’s (Isabel May) vriend Ben Brown (Sam Rechner) sluit hem in feite vanaf het begin uit. (Ja, zelfs ondanks dat bizarre fake-out-moment waarop hij de AI-deepfake-video zonder specifieke reden op zijn laptop heeft staan.) Andere verdachten, zoals Chloe van Celeste O’Connor en Lucas van Asa Germann, zijn er niet genoeg om indruk te maken. En laten we ons niet eens druk maken over de theaterprofessor George Willis van Tim Simons, wiens hele vermoeden vooral voortkomt uit het feit dat hij vroeg in de film een beetje onbeleefd tegen Tatum was.
Maar Ghostface werkt zelden alleen, en de anderen zijn net zo ongeïnspireerd.
Het script van Scream 7 schrijft cheques uit die de slotact niet kan verzilveren
Ken je dat oude scenario dat zegt dat problemen in het derde bedrijf eigenlijk problemen in het eerste bedrijf zijn? Dat geldt hier en het ultieme einde van “Scream 7” is een perfecte demonstratie van waarom. Het is hun verdienste dat schrijver/regisseur Kevin Williamson en co-schrijver Guy Busick (uit een verhaal van Busick en James Vanderbilt) in ieder geval de zaken omdraaien door de eerste Ghostface relatief vroeg in de film te laten doden en ontmaskeren. Dit blijkt een onrustige psychiatrische patiënt te zijn genaamd Karl Gibbs (Kraig Drake), met wie geen van onze personages eigenlijk bekend is. Dat betekent natuurlijk dat er nog minstens een of twee Ghostfaces rondlopen, en het duurt niet lang voordat we weer een minder belangrijk personage hebben dat meteen allerlei twijfels oproept.
Deze nieuwste verdachte duikt op wanneer Sidney (Neve Campbell) en Gale Weathers (Courteney Cox) de broodkruimels volgen terug naar het psychiatrische instituut waaruit Karl ontsnapte, onder toezicht van Marco van Ethan Embry. Hij laat onze hoofdpersonen geloven dat Stu eigenlijk nog leeft en al een tijdje in die faciliteit verblijft, met Karl omgaat en zijn hoofd vult met ideeën over de Woodsboro-moorden. Dit is de eerste en enige keer dat we hem vóór de climax zien, en de onthulling dat Marco een Ghostface is, roept alleen maar meer vragen op. Waarom wil hij zich überhaupt bij Karl en Jessica aansluiten? Waarom kibbelt hij met Jessica alsof ze een oud getrouwd stel zijn? Voegt zijn aanwezigheid überhaupt iets toe aan het verhaal?
Hoe het ook zij, het is de moeite waard om de feiten onder ogen te zien: als de onthulling van Ghostface niet genoeg is om deze film überhaupt enige kracht te geven, welke hoop heeft een ander vervolg dan nog? “Scream 7” speelt nu in de bioscoop.
