Legendarische actrice Ursula Andress wordt vandaag 90 en om dat te vieren kijken we terug op haar ongelooflijke leven, van de James Bond-scène tot haar grootste ‘meesterwerk’.
Het was het moment waarop een filmfranchise werd gelanceerd, een wereldster ontstond – en Ursula Andress de rest van haar leven zou blijven bepalen. Nu, meer dan zestig jaar later, herinneren miljoenen mensen zich nog steeds onmiddellijk de statige 25-jarige die glinsterend uit de oceaan tevoorschijn kwam in een witte bikini, met een mes op haar heup vastgebonden, in de allereerste James Bond-film. De iconische scène uit Dr. No uit 1962 – later uitgeroepen tot de meest sexy uit de filmgeschiedenis – was zo betoverend dat hij Sean Connery’s 007 bijna overschaduwde, waardoor de onbekende Zwitserse actrice een wereldwijde sensatie werd.
Maar hoewel Ursula, die vandaag 90 wordt, altijd het buitengewone succes heeft erkend dat dat ene moment haar heeft gebracht, heeft ze ook een leven lang geprobeerd – zonder succes – eraan te ontsnappen. De ster, die ooit een relatie had met een aantal van de wereld’s meest begeerlijke mannen schuwden uiteindelijk de schijnwerpers en leefden de afgelopen dertig jaar als een virtuele kluizenaar.
LEES MEER: Hollywood-hardman Danny Trejo bedreigd met de doodstraf na gevangenisoproer
“Die bikini heeft mij tot een succes gemaakt”, zei Ursula in een zeldzaam interview uit 2001. “Het gaf me vrijheid, geld, macht.” Maar daar zat een prijs aan vast: haar voor altijd gedefinieerd door haar baanbrekende rol. Ze reflecteerde: “Ik werd nooit echt gezien. Ze zagen alleen het lichaam. Soms kwam ik op de set en wist ik: dit ging niet over het maken van een film. Het ging over het uittrekken van mijn kleren.”
Ursula, geboren in 1936 in Bern, Zwitserland, als zoon van een Zwitserse moeder en een vader van een Duitse diplomaat, begon op dramatische wijze. Toen op 17-jarige leeftijd een Franse filmploeg op haar kostschool arriveerde, begon ze een affaire met de 35-jarige hoofdrolspeler, Daniel Gélin.
Ze vluchtte met hem mee naar Parijs en vervolgens naar Rome, waarbij ze zelfs Interpol-agenten ontweek die door haar ouders waren gestuurd om haar naar huis te brengen. Nadat ze werk als model had gevonden, verscheen ze in een handvol low-budget Italiaanse films, voordat een van Gélins vrienden, Marlon Brando, haar aanspoorde haar geluk te beproeven in Hollywood.
Het succes kwam niet van de ene op de andere dag. Toen ze in 1955 aankwam, bleken rollen zeven jaar lang ongrijpbaar – deels vanwege haar onwil om Engels te leren. In plaats daarvan haalde ze de krantenkoppen voor haar persoonlijke leven, waaronder een romance met James Dean kort voor zijn dood, en haar huwelijk met acteur John Derek.
Alles veranderde in 1962, toen ze werd gecast als schelpduiker Honey Ryder in Dr No – hoewel haar sterke accent betekende dat haar dialoog werd nagesynchroniseerd door de Duitse actrice Nikki van der Zyl. In de inmiddels legendarische scène komt Ursula uit de zee tevoorschijn met een schelp in haar hand en vraagt Bond: “Wat doe jij hier? Ben je op zoek naar schelpen?” – waarop Sean Connery antwoordt: “Nee, alleen maar kijken.”
Velen verwachtten destijds dat de film zou floppen. Ursula zei: “Het was een productie met een heel klein budget en ik stemde ermee in om het te doen in de veronderstelling dat niet veel mensen het zouden zien. Ik kende Sean niet en ik dacht dat het mijn eerste film zou zijn – en misschien wel mijn laatste.”
In plaats daarvan lanceerde dat ene moment haar carrière en hielp het de film te redden. Chris Blackwell, een productieassistent bij Dr. No, herinnerde zich later hoe de film eruit had gezien als “een low-budget flop” totdat de strandbeelden binnenkwamen. Toen Ursula uit de zee zag opkomen, veranderde alles. “Het was opwindend”, zei hij. “We hadden plotseling het gevoel: ‘Goh, we hebben een film.'” Hij herinnerde zich ook hoe James Bond-maker Ian Fleming een opname van het iconische strandtafereel bijna verpestte.
Terwijl hij twee vrienden leidde tijdens een wandeling langs de kust, dwaalde Fleming bijna recht in beeld – totdat regisseur Terence Young tegen hen brulde: “Ga liggen!” Het drietal werd prompt achter een zandduin gejaagd, waar ze bijna een uur lang – vergeten – bleven, voordat iemand op het idee kwam hen terug te roepen.
Ursula won in 1964 de Golden Globe voor Nieuwe Ster van het Jaar voor haar optreden van Dr.
Het jaar daarop speelde ze de tegenoverliggende rol Elvis Presley in Fun in Acapulco, en naast Frank Sinatra, Dean Martin en Anita Ekberg in 4 voor Texas. Ze zou later de hoofdrol spelen in films als She uit 1965, The Fifth Musketeer uit 1979 en Clash of the Titans uit 1981.
Maar, naar eigen zeggen, werd Ursula minder gezien als actrice en meer als schermsirene, waarbij regisseurs zich concentreerden op haar uiterlijk en critici over haar lichaam schreven in plaats van over haar optredens. Aanvankelijk omarmde ze het en werd ze een van de meest gedurfde sterren van de jaren zestig, onbeschaamd sensueel en fel onafhankelijk.
Op de vraag waarom ze zeven keer naakt poseerde voor Playboy, terwijl andere actrices dat vermeden, antwoordde ze eenvoudigweg: “Omdat ik mooi ben.” Haar persoonlijke leven haalde evenzeer de krantenkoppen. Nadat haar huwelijk met John Derek op een schandaal uitliep, werd ze in verband gebracht met sterren als Ryan O’Neal, Jean-Paul Belmondo en Franco Nero – relaties die intens en vaak turbulent waren.
Ze gaf toe: “Ik werd vaak verliefd, maar nooit op een dwaze manier. Ik wist altijd de prijs.” Maar de rollen droogden op toen ze het beu was om gecast te worden vanwege haar uiterlijk in plaats van vanwege haar talent. Ze wees televisiewerk af, sloeg lucratieve deals af en ondernam zelfs juridische stappen tegen een studio omdat deze haar imago zonder toestemming had gebruikt.
Eind jaren zeventig had Hollywood haar grotendeels de rug toegekeerd. Toen ze in 1980 op 44-jarige leeftijd moeder werd van zoon Dimitri met acteur Harry Hamlin, verliet ze de schijnwerpers en koos ervoor hem ver weg van de glans van roem op te voeden. Ze zei: “Dimitri is het enige dat ik heb gedaan dat lang heeft geduurd. Hij is mijn meesterwerk.”
Interviews werden zeldzaam en publieke optredens nog zeldzamer. In 2001 verkocht ze de beroemde bikini op een Christie’s-veiling in Londen voor £ 93.000, waarmee ze onthulde dat ze hem sinds de iconische 007-scène nooit meer had gedragen – en hem had gevonden op de zolder van een vriendin in Virginia.
Haar gemengde gevoelens over de film die haar alles gaf waren duidelijk. Ze zei: “Ze verdienden honderden miljoenen aan mijn lichaam, mijn imago, mijn naam. En ik? Tienduizend dollar. Geen royalty’s. Niets.”
Het verhaal van Ursula heeft de afgelopen maanden opnieuw een pijnlijke wending genomen. Eerder dit jaar werd gemeld dat de actrice een strafrechtelijke klacht had ingediend tegen haar overleden vermogensbeheerder Eric Freymond, waarbij ze beweerde dat ongeveer £ 17 miljoen van haar fortuin was verdwenen door dubieuze transacties die zonder haar medeweten waren uitgevoerd.
Nu ze 90 wordt, zeggen vrienden dat de vrouw die ooit werd gezien als de mooiste ter wereld zelden haar huis verlaat en haar tijd verdeelt tussen haar villa in Rome en een chalet in de Zwitserse Alpen. Bij haar is osteoporose vastgesteld en ze beweegt moeilijk. Ze zei naar verluidt: “Ik wil niet dat mensen me zo zien. Ik wil dat ze zich herinneren wie ik was.”
