Sara’s vermogen om zulke specifieke, ongefilterde emoties vast te leggen (vaak de emoties die we volgens ons alleen uiten in ons eigen gezelschap, buiten de potentieel oordelende blik van anderen) maakt haar werk eindeloos herkenbaar. Bezoek het commentaargedeelte op de Instagram-pagina van de illustrator en je zult veel reacties tegenkomen waarin simpelweg ‘ik’ staat. Sara’s kijk op deze receptie is interessant: “Ik denk dat herkenbaarheid een bijproduct kan zijn van het maken van werk dat gebaseerd is op de menselijke ervaring”, zegt ze, “maar ik denk dat het gevaarlijk is als het einddoel herkenbaarheid is.” Dus in plaats van voorop te lopen met de missie om iets ‘herkenbaars’ te creëren, blijft Sara gewoon trouw aan het nauwkeurig vastleggen van haar eigen persoonlijke ervaring van de wereld.
Het kleine terugkerende personage is in wezen een afbeelding van Sara. “Ze is mij”, zegt de illustrator, “maar ze staat ook los van mij – zoals deze gecomprimeerde, extreem gedistilleerde versie.” Om situaties, expressie en emoties te peilen die ze in haar werken kan gebruiken, neemt Sara de tijd om haar reacties te analyseren, maar daar is geen spiegel of brutale iPhone-selfies voor nodig, maar alleen een onderbuikgevoel. “Ik heb geen idee hoe ik er eigenlijk uitzie als ik reageer, maar ik weet wel hoe ik me voel”, zegt Sara. Volgens Sara is dit proces de echte reden achter de reactie van mensen op haar werk: “Ik denk dat de herkenbaarheid van mijn werk het resultaat is van mijn trouw aan mezelf”, zegt Sara.
Soms volstaan humanoïde figuren echter gewoon niet, en neemt Sarah haar toevlucht tot dieren om haar scènes duidelijker te realiseren, van vissen en vogels tot insecten en muizen. Wat Sara zo goed doet, is het vastleggen van de kleine alledaagse momenten die zoveel kunnen betekenen. Een werk waar de illustrator bijzonder dol op is Bug bespaart je een stoel, een komische scène van een auditorium met insecten die op stoelen zitten, schijnbaar wachtend op het begin van een show, film of lezing, waarbij iemand terugkijkt naar de kijker en wijst naar de stoel die hij voor hen heeft bewaard. “Er is iets heel hartverwarmends aan het feit dat iemand je een stoel reserveert”, zegt Sara. “Toen besloot ik om steeds meer stoelen met insecten toe te voegen, waardoor de bewaarde stoel nog specialer werd. Ik hou van het idee dat de kijker wordt uitgenodigd voor een stuk.”
Net als dit stuk, waarin een personage je letterlijk wenkt om mee te doen, voelt Sara’s hele oeuvre als een uitnodiging om te lachen, medelijden te hebben of zich te verhouden. Ondanks dat ze uit zo’n persoonlijke bron komt, betekent de vastberadenheid van de illustrator om iets zo aangeboren menselijks vast te leggen dat haar werk aanvoelt als iets speciaals en iets om te delen.
