Zij zette Rachel McAdams in een vliegtuig opnieuw – maar deze keer heeft ze de middelen om voor zichzelf te zorgen.
In Stuur hulp — De langverwachte terugkeer van Sam Raimi tot een totale horrorkomedie – de Rode ogen aluin speelt heerlijk tegen type. In plaats van een zenuwachtig laatste meisje, is McAdams Linda Liddle, het ‘werkpaard’ van een Fortune 500-bedrijf en een Overlevende obsessief. Overdag doet ze veel meer werk dan nodig is, en offert ze haar lunchpauzes op om vanuit haar hokje tonijnsandwiches te eten. ’s Nachts gaat ze naar huis, naar haar vogel, verdiept zich in de overlevingshandleidingen en droomt van de promotie die op haar afkomt. Het was haar tenslotte beloofd door de voormalige president van Preston, maar met zijn overlijden komt er een nieuwe baas, de slimme nepo-baby Bradley (Dylan O’Brien), wiens eerste opdracht het vervangen van Linda is door zijn veel minder competente studentenvriend (Xavier Samuel).
Maar Linda krijgt al snel de laatste lach: wanneer Prestons privévliegtuig neerstort op weg naar een zakenreis in Thailand, zijn zij en Bradley de enige overlevenden. Op een verlaten eiland zonder hoop op redding maken Linda’s overlevingsvaardigheden haar de nieuwe baas, terwijl Bradley – toch al behoorlijk nutteloos, zelfs zonder een zware beenblessure – volledig aan haar genade is overgeleverd.
Zo begint het soort klassebewuste kat-en-muisthriller die we in talloze configuraties hebben gezien de ijzige Mis naar het nihilistische Driehoek van verdriet. Wat stelt Stuur hulp Afgezien van alle anderen is er natuurlijk de Raimi-inslag: het is zestien jaar geleden dat de regisseur een regelrechte horror heeft afgeleverd, en hij brengt het volle gewicht van zijn handelsmerk, gonzo-bloed, hier naar voren. Dat weerhoudt dit er niet helemaal van om in voorspelbare beats te leunen, maar Raimi, McAdams en O’Brien hebben zoveel plezier dat het onmogelijk is om niet met hen mee te gaan.
Het helpt dat deze eilandsetting wemelt van de onorthodoxe chemie tussen Raimi’s twee hoofdrolspelers. Als je de royale porties bloed en de handschoen van brutale momenten negeert, Stuur hulp lijkt een beetje op een komische komedie… alleen met de disfunctie op 20. McAdams wisselt moeiteloos tussen vertederend optimisme en staalharde, nogal enge competentie terwijl Linda zich oriënteert in de wildernis en haar overlevingsvaardigheden op de proef stelt. Ze gilt van verrukking als ze haar eerste vuur aansteekt, en graaft later diep voor een meer keelachtige strijdkreet bij het doden van een wild zwijn. Bradley kan intussen niet veel anders doen dan vol walging toekijken, maar O’Brien, lange tijd een van de meest onbezongen acteurs van zijn generatie, vindt talloze manieren om zijn afwijkende mening dynamischer te maken. Bradley’s pogingen om enige schijn van controle te behouden, stellen O’Brien in staat zijn komische karbonades te buigen en in te spelen op de manische energie die fans van Tienerwolf zal het gemakkelijk herkennen.
Stuur hulp is een komische komedie met gonzo-survivalhorror.
Studio’s uit de 20e eeuw
Bradley houdt vanaf het begin vast aan zijn status als tiran, wat aanleiding geeft tot een reeks hersenspelletjes die langzaam maar zeker zijn waardigheid aantasten. De seksuele spanning tussen onze hoofdrolspelers is lang niet zo uitgesproken als in bijvoorbeeld Weggevaagd – maar er valt iets te zeggen over de manier waarop Linda het steeds warmer krijgt naarmate de dagen verstrijken, en haar sjofele kantoorkleding als een oude huid afwerpt terwijl ze een nieuw zelfvertrouwen krijgt. Soms gaat dat ten koste van Bradley’s ondeugende mannelijkheid, maar op andere momenten breekt het zijn muren lang genoeg af zodat dit vreemde stel een fragiele band kan vormen. Hoe dichterbij ze echter komen, hoe vager de grenzen worden: hun wederzijds vertrouwen ebt en vloeit als het tij, waardoor er bij de ene ademhaling tedere momenten en bij de andere een snikwaardige uiting van dominantie mogelijk is.
Stuur hulp is op zijn best als alle weddenschappen zijn uitgeschakeld, als het rustige karakterwerk (hoe cruciaal het ook mag zijn) wordt losgelaten en dit nachtmerriescenario naar zijn hoogste hoogtepunt wordt gebracht. Dat zoveel ervan werkt is een bewijs van de toewijding van deze cast: McAdams heeft al lang haar aanleg voor absurditeit gedemonstreerd, en fans van haar optreden in Spelletjesavond zal genoeg – zo niet meer – vinden om van te houden in Linda. Hoewel dit personage een personage is met een veel losser moreel kompas, is ze zo gek dat je niet anders kunt dan voor haar pleiten. Hetzelfde geldt voor Bradley zodra zijn bravoure definitief gebroken is: O’Brien verkoopt elke triomf en verraad met perfecte bekwaamheid. Hun respectieve pogingen om te bewijzen wie werkelijk de baas is, doen dit verhaal steeds verder in het diepe belanden. Het komt allemaal gevaarlijk dicht bij kapseizen, maar onder Raimi’s zelfverzekerde hand… Stuur hulp zorgt voor de terugkeer naar de vorm die we zo hard nodig hebben.
