Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
1995 is opmerkelijk omdat het het jaar daarvoor is Speelgoedverhaal geherdefinieerde animatie, Apollo 13 heeft de geschiedenis opnieuw vormgegeven, en, nou ja, Waterwereld bestond. Het is ook het jaar waarin twee van de meest sexy sterren van Hollywood doorbraken, maar niet in een van de blockbusters. van Roberto Rodriguez Wanhopigdie terugkeerde naar Netflix na jaren weg te zijn geweest van de streamingdienst, veranderde de regisseur in een van de populairste talenten van Hollywood, terwijl zijn twee hoofdrolspelers, Antonio Banderas en Selma Hayek, al meer dan 30 jaar schermen in vuur en vlam zetten.
De bloedige wraak van Antonio Banderas Pad
Wanhopig is het vervolg op Rodriguez’ debuut, het extreem low-budget De Mariachi (slechts twee jaar eerder opgenomen voor $ 7.500), waarbij Banderas de rol overnam van de rondzwervende Mexicaan die op wraak uit was. El Mariachi geeft de drugsbaron Bucho de schuld van de dood van zijn geliefde, vermoordt een hele bar criminele ondergeschikten in een klein, onopvallend grensstadje en zoekt toevlucht bij de plaatselijke boekwinkeleigenaar, Carolina, gespeeld door Salma Hayek. De combinatie werpt onmiddellijk vruchten af doordat hun chemie het scherm laat smelten tussen vuurgevechten door die zo bloedig en gruwelijk zijn dat de originele versie NC-17 was.
Het plot is simpel, maar dat is niet erg. Desperado’s Tale of Revenge is een eerbetoon aan klassieke spaghettiwesterns met de kenmerkende stilistische flair van Rodriguez. Tegen de tijd dat El Mariachi weer met zijn gitaarkoffer vol wapens over de weg dwaalt, kan het je niet schelen dat er geen echte wendingen in het verhaal zitten. Het is leuk, het is bloederig, en het ziet eruit en voelt aan als niets anders uit 1995.
De wereld was niet klaar voor Banderas en Hayek
Met een klein deel van het budget van Waterwereld ($7 miljoen versus $175 miljoen) weet Rodriguez zijn sterren van het scherm te laten knallen. De openingsscène bevat zelfs Antonio Banderas zijn eigen gitaar spelen, zingen en een overvaller op zijn hoofd slaan met de beste el-kabong sinds Quick Draw McGraw. Banderas was al te zien in Philadelphia En Interview met de vampier, maar Desperado was zijn grote doorbraak als actiester en sekssymbool.
Salma Hayek won al aan populariteit in Mexico toen ze zich aanmeldde als Carolina. Wanhopig was haar Engelstalige doorbraak, een jaar later gevolgd door een memorabele danssequentie in Rodriguez’ vervolg, Van zonsondergang tot zonsopgang. Het komt tegenwoordig zelden voor dat een low-budgetfilm een carrière begint. Wanhopig deed het nog beter en veranderde zowel de hoofdrolspelers als de regisseur in sterren.
Niemand dacht dat de Mexico-trilogie tot spionagekinderen zou leiden
Het probleem met Wanhopig is dat het zo overdreven, zo bloederig en zo gewelddadig is dat het moeilijk kan zijn om naar te kijken. Als je van T. hieldhij is van Kingsman kerkgevecht, ben je het aan jezelf verplicht om te zien hoe El Mariachi een hele groep kartelleden neerhaalt. Je moet ook op zoek gaan naar de derde film in de Mexico-trilogie, Er was eens in Mexicodie zelfs nog groter is, hoewel het de charme ervan mist Wanhopig. Onthoud dat terwijl je kijkt hoe Mariachi zijn gitaarkoffer voor de eerste keer opende, Rodriguez zijn hoofdrol zou spelen als de vader in Spionagekinderenwaar ook een terugkerende Danny Trejo in zit (die twee verschillende personages speelt in de Mexico-trilogie).
Wanhopig is een actieklassieker die in de jaren 90 zijn eigen golf van low-budget imitators lanceerde. Andere filmmakers zouden het bloed en het lef kunnen dupliceren, maar niemand zou het ooit kunnen vervangen Antonio Banderas en Salma Hayek. Nu kun je de breakout-optredens van beide sterren bekijken Netflix en herinner je toen je voor $ 7 miljoen een actieklassieker kreeg en niet een derde van een aflevering ervan Vreemdere dingen.
