Romeo Is a Dead Man is het spel waarin Hof51 omarmt volledig de absurditeit waar hij bekend om staat: een geliefde, rebelse schepper die volledig het diepe in gaat, op de best mogelijke manier. Als je een van de spellen van Goichi Suda hebt gespeeld (Geen helden meer, Schaduwen van de verdoemden, Moordenaar7), je weet dat zijn werken een aparte, vaak antagonistische stijl hebben, en dat beschrijft jongen ook Romeo is een dode man. Dit voelt als het spel waarin Suda volledig en volledig voorover leunt: je bent in voor de rit met zijn stijl, of je bent het niet. En voor mijn geld, Romeo is een dode man is nu al een van de meest fascinerende games van het jaar. Het is een gewelddadige Technicolor-koortsdroom van een game die je bij elke beurt probeert te verrassen en te verrassen, terwijl je tegelijkertijd de absurditeit van onze obsessie met het multiversum aanpakt. En jongen, ik wil absoluut het hele ding spelen.
Ik wil volledig toegeven dat ik niet helemaal zeker weet hoe ik de speelervaring op de juiste manier moet overbrengen Romeo is een dode man. Dat komt omdat dit spel echt anders is dan al het andere dat ik ooit in mijn leven heb gespeeld – het bevat dingen als No More Heroes en Killer7, maar staat volkomen verschillend. Maar wat ik wel weet, is dat het spel me na ongeveer vier uur speeltijd venijnig verslaafd maakte – zo erg zelfs dat ik terecht goed geld zou betalen om het nu gewoon te spelen. Het is gedeeltelijk een actie-vechtspel met lichte Souls-achtige elementen, het is gedeeltelijk een platformgame-collectathon en het is gedeeltelijk een 2D-minigamefestijn. Romeo is een dode man zijn een heleboel dingen.
In de eerste tien minuten maak je kennis met een stortvloed aan plotpunten Romeo is een dode mandie allemaal opzettelijk overweldigend en verstrooid aanvoelen. Een bepaalde gebeurtenis heeft ruimte en tijd uiteengereten, en het kleine Noordwestelijke stadje waar Romeo Stargazer toevallig als hulpsheriff werkt, is toevallig het middelpunt van dit alles. Nadat Romeo’s briljante wetenschapper-oom is verscheurd door een gruwelijk monster, gebruikt hij zijn tijdmachine om precies op het juiste moment te arriveren en een apparaat te gebruiken om Romeo in ‘Deadman’ te veranderen, een soort ondode superheld.
Het blijkt echter dat Romeo enkele dagen daarvoor een vrouw had gevonden die ingestort op de weg lag, Juliet genaamd, en verliefd op haar was geworden. Maar zou je het niet weten, Juliet blijkt een kwaadaardige multiversale slechterik te zijn die de ineenstorting van de ruimtetijd bedreigt, en dus wordt Romeo met zijn nieuwe Deadman-kracht gerekruteerd door de ruimtetijdpolitie van de FBI om, nou ja, het hele bestaan te redden.
Ik beloof dat ik de opzet van het verhaal zo beknopt mogelijk heb beschreven, maar zoals je misschien hebt begrepen, waren de eerste paar uur van Romeo is een dode man zijn een complete koortsdroom. Maar hoewel het steeds meer bizarre dingen naar je toe gooit, legt het spel zijn formule al vrij vroeg vast.
Romeo is een dode man schuwt de gore zeker niet.
Sprinkhaan vervaardiging
Romeo is een dode man is in wezen een ‘episodisch’ spel, waarbij je in elke aflevering in verschillende tijdsperioden duikt om een ruimte-tijd-schurk uit te schakelen. Deze afleveringen lijken veel op missies uit No More Heroes, waarin je als Romeo een gebied verkent en een stel zombie-achtige vijanden uit elkaar hakt in actiegevechten. Romeo heeft een verscheidenheid aan verschillende melee- en afstandswapens die je kunt ontgrendelen, en de gevechten zijn sterk gericht op combo’s en het ontwijken van vijandelijke aanvallen – met een hoop visuele flair en bloedspatten die bijna overweldigend kunnen zijn. Maar terwijl je aanvalt, vult een bloedmeter zich, waardoor Romeo een ‘Bloody Summer’-aanval kan gebruiken, een variant op je slag- of afstandswapen die enorme schade aanricht en een slechte situatie snel kan veranderen.
Maar de gebieden die je verkent zijn ook bezaaid met verzamelobjecten en items die je kunt gebruiken om gerechten op je basis te bereiden, Romeo te verbeteren en meer. Het eerste level dat ik speelde was een duister moeras gevuld met explosieve vaten, terwijl het tweede een met neon doordrenkt winkelcentrum uit de jaren 80 was (dat veel op Dead Rising leek). Deze gebieden zijn gevuld met visuele flair, maar ook boordevol kleine puzzels en dingen om de stroom te doorbreken.
Je thuisbasis is allemaal uitgevoerd in een buitengewoon charmante, op 2D-sprite gebaseerde stijl.
Sprinkhaan vervaardiging
In het eerste level stuitte ik op een tv waarop een soort schijnbaar paranormale entiteit was gehuisvest. Via de tv reikte de entiteit me naar het ‘einde der tijden’ om de stukjes van een sleutel te verzamelen die ik nodig had, die vervolgens de weg vrijmaakte naar een baas – wat toevallig een monsterlijke ‘variant’ van Julia was die veranderde in een gruwelijk wezen dat letterlijk ‘Elke dag is een maandag’ heette.
De actie en verkenning in Romeo is een dode man voelt geweldig, het meest vergelijkbaar met Suda’s Geen helden meer spel, op een goede manier, maar de grootste verrassing is je thuisbasis tussen schepen. Het FBI-schip heeft als thema een retro-2D-game en herbergt al je upgradefaciliteiten, en het is ook een van de meest fascinerende experimenten die ik heb gezien op het gebied van videogamemenu’s en UI-ontwerp.
Romeo Is a Dead Man is een constante stroom van bizarre verrassingen.
Sprinkhaan vervaardiging
Elk facet van het schip heeft een uniek menu. De kookminigame is letterlijk levensechte beelden waarin je dingen in een frituurpan dompelt. Het upgraden van wapens is als het tunen van een boombox uit de jaren 90. En je kunt zaden planten om zombiewezens te laten groeien die ‘klootzakken’ worden genoemd, die je vervolgens in de strijd kunt inzetten als kleine Pokémon-helpers. En zoveel van Romeo is een dode man gamificeert kleine menu-elementen. Mijn favoriet is dat als je een belangrijke hulpbron verzamelt, je deze in een raket kunt pompen waarmee je door een klein Pac-Man-doolhof kunt vliegen, waarbij je knooppunten verzamelt die de statistieken van Romeo verhogen. En het doolhof is hardnekkig, wat betekent dat je er weer in duikt en verdergaat waar je was gebleven.
Ik kan gewoon niet genoeg benadrukken hoe eclectisch de visuele stijl van dit spel is, maar hoeveel het allemaal gewoon samenwerkt. Het is anders dan alles wat ik ooit heb gezien, en net als bij de kookminigame worden er op schokkende wijze een handvol praktische effecten uit het echte leven toegevoegd, waaronder een van de meest gruwelijke doodsschermen die ik ooit in een game heb gezien.
Het menuontwerp in Romeo is een dode man is fascinerend, met een mengelmoes van stijlen die allemaal op de een of andere manier werken.
Sprinkhaan vervaardiging
In sommige opzichten spelen Romeo is een dode man het voelt alsof je een moderne kunsttentoonstelling binnenstapt, wachtend om te zien wat het volgende wilde ontwerp is, en of het je te boven gaat of niet. En het past allemaal precies bij de stijl van Suda en Grasshopper Manufacture: het is raar, wild, verwarrend en bedwelmend tegelijk.
Net als arthousefilms Romeo is een dode man voelt als een spel dat absoluut niet iedereen zal aanspreken, en de onorthodoxe opzet en energie ervan kunnen sommige spelers gemakkelijk afschrikken. Maar dat is precies het punt. Dit is een Suda-spel, en Suda wil alleen maar de mensen tevreden stellen die de formule, de Kool-Aid, al hebben gekocht, als je wilt.
Naast het ontgrendelen van nieuwe wapens en wapens, kun je ze allemaal afzonderlijk upgraden.
Sprinkhaan vervaardiging
Maar te midden van alle schokfactoren en schokken, voelt het alsof er echt commentaar plaatsvindt Romeo is een dode manover de absurditeit van onze obsessie met multiversums en tijdlijnen – en zelfs hoe we kunst consumeren en verteren.
Dit is een visionaire studio en maker op zijn meest experimentele manier, en ik hoop nu al dat er iets generaties uit voortkomt.
