Er zijn er genoeg films waar Roger Ebert dol op was en die iedereen minstens één keer zou moeten zien. Maar hij deelde in zijn tijd ook enkele verbijsterende perfecte scores uit. De criticus leek bijvoorbeeld dol te zijn op de middelmatige thriller ‘Lakeview Terrace’ van Samuel L. Jackson, ook al wezen al zijn collega’s het af. Ebert gaf ook een perfecte score aan een uiterst raar fantasy-horrorfilm en hield zelfs van de controversiële Acid Western ‘El Topo’ uit de jaren ’70. Maar als het ging om zijn viersterrenrecensie van ‘The President’s Analyst’, waren hij en zijn collega-critici op één lijn. Het publiek leek er echter niet zo veel om te geven.
In zijn recensie, Roger Ebert prees de satire van Ted Flicker uit 1967 als ‘een van de grappigste films van het jaar’ en plaatste deze naast ‘The Graduate’ en ‘Bedazzled’, maar deze sindsdien over het hoofd geziene sciencefictionsatire is misschien wel de meest absurde van dat stel. James Coburn speelt de rol van psychiater Dr. Sidney Schaefer, die is toegewezen aan de president van de Verenigde Staten. Nadat hij naar de persoonlijke problemen van de opperbevelhebber heeft geluisterd, voelt Shaefer zich gestrest en overbelast. Hij ontsnapt al snel en begint aan een odyssee waarbij hij wordt achtervolgd door iedereen, van internationale spionagebureaus tot de telefoonmaatschappij.
Voor Ebert en zijn collega-critici zorgde het voor een levendige satire die de toenemende paranoia veroorzaakte in het hart van de Amerikaanse samenleving na de moord op John F. Kennedy en de samenzweringsthriller zelf, die het volgende decennium een veel populairder genre zou worden. In feite is “The President’s Analyst” niet gemakkelijk te categoriseren, aangezien het ongeveer 10 verschillende genres in één omvat. Het is een farce, een politieke thriller, een buddy-komedie, een duistere satire en alles daartussenin. Maar in plaats van rommelig over te komen, leverde het volgens Ebert een van de beste films van het jaar op.
Roger Ebert gaf The President’s Analyst een van zijn eerste perfecte scores
In ‘The President’s Analyst’ wordt Dr. Sidney Schaefer tijdens zijn bizarre reis door het Amerika van het midden van de jaren zestig samen met spion Don Masters (Godfrey Cambridge) ondergedompeld in de tegencultuur van die tijd. Ondertussen wordt hij achtervolgd door het filmequivalent van de FBI (The FBR) en door verschillende internationale instanties die proberen te ontdekken wat hij heeft geleerd tijdens zijn tijd bij de Amerikaanse president. Het zorgt voor een desoriënterende maar altijd amusante odyssee die ook van ‘The President’s Analyst’ een film lijkt erg op ‘One Battle After Another’.
Toen de film in december 1967 debuteerde, maakte hij echter niet veel indruk aan de kassa. De critici vonden het daarentegen erg leuk, vooral Roger Ebert, die de satire “modern en bijtend” noemde en schrijver/regisseur Ted Flicker prees voor de “vele fijne, subtiele accenten” in de film. Flicker had voor de televisie gewerkt voordat hij ‘The President’s Analyst’ schreef en meewerkte aan programma’s als ‘The Dick Van Dyke Show’ en ‘The Man from UNCLE’. Maar hij maakte indruk met zijn eerste speelfilm, die, afgezien van het demonstreren van zijn talenten als filmmaker, James Coburn de kans gaf om te schitteren na enkele twijfelachtige projecten.
Ebert was zeker blij om de acteur weer bovenaan te zien. Zoals de criticus het zag, had Coburn ‘de laatste tijd in slechte films gespeeld’, zoals ‘In Like Flint’ en ‘Waterhole No. 3’. Maar met ‘The President’s Analyst’ had de acteur, volgens Ebert’s inschatting, ‘zijn vorm als komiek herwonnen’. Dit alles resulteerde in een vroege perfecte score van de criticus, die datzelfde jaar pas was begonnen met schrijven voor de Chicago Sun-Times.
