Dit zoals verteld-aan-essay is gebaseerd op een gesprek met Esther Pereleen gerenommeerde relatietherapeut, bestsellerauteur en podcastpresentator. Perel woont in New York City en reist de wereld rond voor spreekbeurten. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben sinds mijn veertiende geïnteresseerd in psychologie. Ik wilde mezelf, mijn familie en mijn omgeving begrijpen. Therapeut worden was voor mij dus een voor de hand liggende keuze.
Ik begon met grote groepen te werken, verhuisde vervolgens naar gezinnen en vervolgens naar koppels. Ik was vooral geïnteresseerd in interraciale, interculturele en interreligieuze koppels en gezinnen – gezinnen in een culturele transitie. Wat is seksualiteit in de cultuur, en hoe komt het binnen in de familiecultuur en de relatie van het echtpaar?
Ik heb 35 jaar alleen in mijn therapiepraktijk doorgebracht. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat het kantoor klein werd. Therapie is niet democratisch; het is niet toegankelijk voor veel mensen die het nodig hebben.
Ik schreef “Mating in Captivity” (2006) en “The State of Affairs” (2017). Toen begon ik mensen naar de sessies te halen, en dat is de podcast. “Waar moeten we beginnen?” deed gratis live anonieme relatietherapiesessies op grote schaal, over de hele wereld.
Het is geen therapie, maar een manier om de inzichten die op kantoor gebeuren over te brengen naar het openbare plein. Toen besloot ik zelf het kantoor te verlaten en het podium op te gaan om de ervaring op grote schaal met duizenden mensen na te bootsen.
Esther Perel deelt therapie-inzichten op spreekevenementen over de hele wereld. Rick Kern/Getty Images voor Vox Media
Ik heb een gemaakt kaartspel tijdens de pandemie omdat ik mensen iets speels wilde geven dat hen helpt verbinding te maken. Ik nam cursussen op over conflicten en verlangens, omdat mensen bij elk boek dat ik schreef zeiden: ‘En wat moet ik dan doen?’
Op dit moment werk ik aan een nieuwe tour en een enkele andere projecten die ik voor mezelf houd totdat ze gebeuren. Hoewel ik voornamelijk in New York woon en een paar maanden per jaar in Europa doorbreng, reis ik in vlagen, en altijd met een familielid of vriend. Ik mix plezier en doel, werk en privé. Ik ga met iemand op avontuur.
Ik heb nog steeds een therapiepraktijk, één of twee dagen in de week. Ik ben er nooit mee gestopt omdat ik het heel belangrijk vind om dicht bij het vak te blijven, en niet alleen maar een verhalenverteller te worden.
Hier is een dag uit mijn leven.
De ochtenden beginnen met groepsyoga
Ik sta rond 7.00 tot 7.30 uur op. Zodra ik wakker word, moet ik bewegen om me rustig te voelen. Het is een beetje een paradox.
En aan yoga vier keer per week. Ik maak deel uit van een groep vrienden die tijdens de pandemie samen zijn gaan oefenen. Zes jaar lang hebben we nooit een les gemist. We doen het persoonlijk en via Zoom, dus waar je ook bent, je kunt meedoen. Het is heel aardend en versterkend.
Een aantal van ons in de groep zijn toevallig leraren. Ik ben er standaard één geworden – ik ben er nooit voor opgeleid, maar ik weet hoe ik moet herhalen wat mijn leraren tegen mij hebben gezegd.
Op andere dagen sport ik, ook met een vriendin. Het motiveert mij en maakt mij verantwoordelijk. In mijn eentje zou ik een luie zwerver zijn. Ik zou me klaarmaken, dan de hele dag rondslenteren en er nooit komen.
Terwijl ik mijn koffie drink, controleer ik internationale teksten
Ik heel zelden buiten een kopje koffie halen. Ik vind het leuk om het te maken, te gaan zitten en te kijken naar wie me midden in de nacht een sms heeft gestuurd, aangezien de mensen in mijn leven zich in verschillende tijdzones bevinden. Met wie word ik vanochtend wakker?
Perel gebruikt de ochtend om bij te praten met haar vrienden, van wie velen in verschillende tijdzones wonen. Zenith Richards
Als ontbijt eet ik grapefruit, yoghurt en bessen, en af en toe eieren.
Mijn team helpt me de balans te vinden tussen therapie-, podcast- en vergaderdagen
Ik begin niet voor 10.00 uur met werken, zodat ik ’s ochtends tijd heb om te doen wat ik graag doe. Ik werk deels thuis en deels in de podcaststudio van Magnificent Noise.
Mijn werkdagen zijn mooi gesegmenteerd:
- Maandag is voor therapiepatiënten.
- Dinsdagen zijn voor het opnemen van de podcast.
- Woensdag is voor interne vergaderingen.
Ik probeer een focus voor de dag te creëren, zodat ik geen patiënten hoef te zien en niet naar vergaderingen hoef te gaan als ik in de klinische modus ben. Toch moet ik soms zo drastisch van modus wisselen dat het een beetje schokkend is.
Het is veel om mee te jongleren. Ik heb een geweldig team van mensen waarmee ik werk, die zeer goed geïnformeerd zijn over de verschillende dingen die ik doe. Ik kan dit allemaal niet alleen.
Toen ik exclusief was werkzaam als artszei ik vaak: ‘Ik mis het samenwerken met anderen.’ Nu doe ik nooit maar één ding. Het is een hele rijke dag, die ik toen erg gemist heb.
Ik neem een aantal therapiepatiënten mee op wandelingen
Er is veel veranderd na de pandemie. Ik heb geen praktijkkantoor meer. Ik oefen vanuit mijn huis of ga naar de kantoren van anderen.
Soms ontmoeten we elkaar buiten en gaan we wandelen.
Perel zei dat looptherapiesessies hun eigen voordelen hebben. Zenith Richards
Het is fantastisch. Als je in beweging bent, beleef je je gedachten anders en reageer je anders op de persoon die tegen je praat. Je staat niet oog in oog; jullie staan naast elkaar, dus de parallelle positie geeft je een heel andere interactie.
Soms stoppen we, gaan we zitten. We vervolgen de sessie bij de rivier. Er drijft water voorbij. Ook dat werkt heel rustgevend. Er is een kruispunt tussen schoonheid en kalmte en beweging en tegelijkertijd de diepte van waar je over nadenkt.
Wat ik leuk vind aan klinisch werk is dat ieder mens een heel universum is dat voor je opengaat. Het is een eindeloze verkenning. De psyche, de geest, het lichaam, het pijnlijke en het vreugdevolle, de breuken en de verbinding, de mensen die last hadden van te veel aandacht, en de mensen die last hadden van te weinig aandacht. Ik kan geen onderwerp bedenken dat meer divers zou zijn qua interesses.
Ik geef geen prioriteit aan lunchpauzes
Ik neem niet altijd een lunchpauze. Over het algemeen eindig ik de dag het liefst eerder.
Ik heb heel weinig routines als het om eten gaat. De meeste van mijn maaltijden zijn huisgemaakt. Ik eet veel noten en fruit. Ik ben een groot brood-en-kaas-mens, en soms is een stukje van beide ook een goede lunch.
Vandaag heb ik een heleboel verschillende groenten gekookt. Ik heb wat kip gemaakt, zodat het twee of drie dagen houdbaar is. In de winter ben ik een grote soepmaker en in de zomer houd ik van salades.
Ik stop om vijf uur met werken om naar het theater te gaan
Meestal stop ik rond 17.00 uur met werken
Ik hou van films. Ik hou van theater. Ik ga met vrienden de wereld in om kunst te zien: schilderijen en optredens. Waarschijnlijk ben ik twee of drie keer per week in een theater. Ik heb de Broadway-productie van “Oedipus” twee keer gezien. Ik vond het gewoon relevant, actueel, buitengewoon goed geacteerd en prachtig geschreven.
Ik socialiseer ook. Mensen ontmoeten voor een etentje, ze uitnodigen. Als ik zoveel tijd op een scherm doorbreng, zie ik mensen graag in het echt.
Boeken- en filmclubs bezuinigen op sociale planning
HEEFT EEN ONDERSCHRIFT NODIG. HEEFT EEN ONDERSCHRIFT NODIG. HEEFT EEN ONDERSCHRIFT NODIG. Zenith Richards
Ik zit in een film en boekenclub ook.
We lazen onlangs ‘Train Dreams’ van Denis Johnson. We hebben Roberto Bolaño en Rachel Cusk gelezen. We lezen Muriel Spark voor volgende maand.
Voor de filmclub bespraken we zojuist ‘De slechtste persoon ter wereld’. Ik had zojuist ‘Sentimental Value’ gezien van dezelfde regisseur, Joachim Trier. We hebben de afgelopen zes jaar elke drie weken de filmclub bezocht – dat zijn veel films met een geweldige groep mensen die veel te zeggen hebben.
Bovendien heb je je huiswerk en ga je niet alleen maar artikelen en sociale dingen lezen. Deze kleine gestructureerde stukjes van mijn leven die eigenlijk uitnodigen tot echte verkenning en verbinding.
Ik eindig de avond met mijn man – en bijna geen sociale media
’s Avonds praat ik met mijn man. Ik ga ook kijken naar de berichten die ik die dag niet heb ontvangen. Het laatste halfuur of uur breng ik vaak door op mijn telefoon. Het is niet de beste. Ik zit op de bank en kijk naar mijn agenda voor morgen en met wie ik contact moet maken.
Ik zelden scroll door sociale media. Ik zit in een paar verschillende WhatsApp-groepen, dus ik zie wat er in mijn sociale wereld gebeurt. Zo kom ik tot rust.
Ik ben behoorlijk relationeel. Als ik iets wil doen, denk ik in principe meteen: “Met wie wil ik dit doen?” Vervolgens organiseer ik de activiteit met die gezelligheid. Ze zijn volledig met elkaar verweven.
