Recensie ‘The Testaments’: het vervolg op ‘The Handmaid’s Tale’ vindt nieuwe kracht in zijn YA-perspectief

Eerlijk gezegd wist ik niet zeker of we er meer van nodig hadden Het verhaal van de dienstmaagd.

Toen seizoen 1 in première ging tijdens de eerste maanden van het eerste Donald Trump presidentschap raakte het een gevoelige snaar, omdat het de zorgen uit het echte leven over de achteruitgang van de vrouwenrechten en de opkomst van autoritarisme weerspiegelde. Deze zorgen zijn relevanter dan ooit tijdens het tweede presidentschap van Trump, nu de regering vrouwen en queer-mensen systematisch blijft aanvallen op manieren die doen denken aan de christofascistische nachtmerrie van Gilead.

Maar tussen deze presidentschappen, en tussen Het verhaal van de dienstmaagd’s start en finish raakte de serie de weg kwijt. Na seizoen 1 ging het verder dan de roman van Margaret Atwood, en in zijn pogingen om onze eigen groeiende dystopie te overtreffen, veranderde het in een grimmig, genotzuchtig spektakel.

Een groot deel van die grimmigheid blijft zichtbaar in De Testamenteneen vervolgserie gebaseerd op Atwoods gelijknamige roman uit 2019. De show vindt echter ook iets nieuws – en misschien zelfs hoopvol – om te zeggen, en dat is allemaal te danken aan de focus op de jongere generaties die opgroeien in Gilead.

De Testamenten richt zich op de jeugd van Gilead.

De Testamenten laat kijkers kennismaken met een nieuw niveau van de rigide hiërarchie van Gilead: de Plums. Vernoemd naar de opvallende kleur paars die ze dragen, zijn Plums de jonge dochters van hooggeplaatste commandanten. In tegenstelling tot de leads van Het verhaal van de dienstmaagdvóór Gilead hadden ze geen zelfstandig leven. Ze weten niet wat ze verloren hebben, alleen de wereld waarin ze zijn opgegroeid.

De Plums worden opgeleid voor het huwelijk op een school gerund door Het verhaal van de dienstmaagd’s Tante Lydia (Ann Dowd), wier rol in de serie aanzienlijk is ingekort vergeleken met haar rol in de roman van Atwood. In feite is er nogal wat veranderd tussen de roman en de show, die de misselijkmakende praal van het huwelijksproces tussen Commanders en hun kindbruiden voortbouwt. Van high-stakes theekransjes tot een bal die een verontrustende draai geeft aan het schoolbal, De Testamenten loodst zijn jonge ensemble door een beladen coming-of-age-verhaal.

Onze toegangspoort tot deze wereld is Agnes MacKenzie (Chase Infiniti), de geadopteerde dochter van een machtige commandant. Geboren vóór de staatsgreep die Gilead oprichtte, maar te jong om zich er veel van te herinneren, is ze opgegroeid in een stoofpot van religieuze, patriarchale propaganda die vrouwen als verleidsters belastert. Agnes herinnert zich hoe ze, nadat ze een keer naar een jongen had geglimlacht, gedwongen werd te gaan staan ​​met haar mond afgeplakt en een bordje met de tekst ‘slet’ vast. Tijdens een excursie laat tante Lydia’s ondergeschikte tante Vidala (Mabel Li) haar studenten een groep mannen zien die zijn opgehangen wegens verkrachting. De les? Dat deze mannen iets verkeerds deden, maar dat gold ook voor hun slachtoffer, dat ‘van aandacht hield’.

Deze gruwelijke ‘lessen’ zijn bedoeld om de meisjes tot perfecte tandwielen in de machine van Gilead te vermalen. Maar het zijn nog steeds tienermeisjes, en binnen De Testamenten‘ meest verfrissende momenten zien we ze ook zo handelen. In één veelzeggende scène reciteren de Plums hun gebeden vóór de lunch, emotieloos, als één geheel. Zodra de tantes hen toestemming geven om te ‘socialiseren’, breekt de betovering van hun robotroutine af en beginnen ze een opgewonden discussie. Elders spelen ze buiten, maken zich zorgen over hun outfits en koesteren zelfs geheime verliefdheden waarvan ze weten dat Gilead dit als zondig zou beschouwen. Zelfs Gilead is niet immuun voor gemeen meisjesgedrag, aangezien een van Agnes’ vrienden Shunammite (Rowan Blanchard) regelmatig schaduw werpt op andere studenten. Haar minachtende uitspraak van ‘gekken’ is een welkome afwisseling van de ‘echte’ dialoog van de meisjes over de zegeningen van de Heer en het mooie weer. (Hoewel je je afvraagt ​​hoe dergelijk jargon door de jaren van repressie van Gilead heen is gekomen.)

Tussen de verprutste huwelijksmarkt en de verontrustende schoolomgeving, De Testamenten blijkt net zo huiveringwekkend als Het verhaal van de dienstmaagdmaar veel gereserveerder in de weergave van wreedheden. Er is af en toe een scène met zware straffen, maar geen expliciete afbeeldingen van seksueel geweld. De terughoudendheid is een welkome afwijking van de originele serie, en het is er ook een van De Testamenten‘ grootste sterke punten: het bewijs dat het zien van een sinistere ideologie wortel schieten effectiever kan zijn dan een gewelddadige scène gespeeld voor shockwaarde.

De testamenten jong ensemble is opmerkelijk.

Het ensemble van “The Testaments.”
Krediet: Disney/Russ Martin

Nog eentje van De Testamenten‘grootste kracht is de cast, geleid door De ene strijd na de andere uitbraak Infiniti. Haar Agnes is een bundel repressie, gemaakt om haar grootste angsten en verlangens te maskeren onder een vredige buitenkant. Naarmate de serie vordert, spant ze zich keer op keer in tegen deze gedwongen plezierigheid, waarbij ze kleine daden van rebellie begaat die loutering en verdere problemen met zich meebrengen. Het is opmerkelijk om te zien hoe Infiniti die groei in kaart brengt, vooral omdat de afgematte voice-over van Agnes verdere rebellie suggereert.

Co-leider van de serie is Lucy Halliday als Daisy, een Pearl Girl. Dit zijn jonge vrouwen van buiten Gilead die zich bij het land hebben aangesloten en zich tot het land hebben bekeerd. Daisy komt oorspronkelijk uit Toronto, en, zoals de trailer laat zienheeft ze misschien nog steeds connecties met Canada die bewijzen dat ze niet de perfecte parel is die Gilead wil dat ze is. Ze is een knaller wiens rebellie moet worden getemperd als ze wil overleven, en Halliday speelt dat contrast met precies de juiste hoeveelheid angst en zelfs een vleugje duistere komedie.

Mis onze nieuwste verhalen niet: Voeg Mashable toe als vertrouwde nieuwsbron in Google.

De Testamenten‘ Andere pruimen vallen ook op. Blanchards brutale Shunammite brengt een welkome dosis komische verlichting in de serie, maar naarmate het seizoen vordert, resulteren haar onzekerheden in een aantal pijnlijk kwetsbare momenten. Elders zal Mattea Conforti harten breken als Becka. Ze is onlangs ongesteld geworden en is begonnen met het matchmakingproces, maar ze is minder opgetogen en meer bang om opgesloten te worden. Wie kan het haar kwalijk nemen? Terwijl De Testamenten vermijdt veel van de claustrofobische close-ups die gedefinieerd zijn Het verhaal van de dienstmaagdhet roept nog steeds een gevoel van gevangenschap op. De serie keert regelmatig terug naar het grote poppenhuis van Agnes, een replica van haar eigen aanzienlijke landhuis. Net als haar poppen worden zij en de andere Plums beschouwd als speelgoed, gemaakt om te handelen zoals Gilead dat wenst. Het effect is verstikkend.

Soms, De Testamenten‘mix van Het verhaal van de dienstmaagd’s somberheid en coming-of-age-verhaal werkt niet helemaal, zoals de opname van een liefdesdriehoek die in het melodramagebied valt. De serie vindt echter nieuwe kracht in het perspectief van jonge volwassenen, waarbij de nadruk ligt op mensen die nooit iets anders hebben gekend dan autoritarisme, maar die langzaamaan de vastberadenheid krijgen om er iets aan te doen. Misschien is die berichtgeving, gecombineerd met een deel van De Testamenten‘ gebruik van YA-stijlen, zal een publiek van Agnes en Daisy’s leeftijd aanspreken op een manier die de somberheid van Het verhaal van de dienstmaagd zou dat misschien niet kunnen.

De eerste drie afleveringen van De Testamenten première op 8 april op Hulu, met elke week een nieuwe aflevering.