Na bijna 50 jaar, “De Muppetshow” keert terug, “terug (zegt Kermit, jouw amfibie-compere) op het podium waar het allemaal begon en eindigde en dan misschien opnieuw begint, afhankelijk van hoe vanavond verloopt.”
Dit gaat woensdag in première op ABC en Disney+ en is blijkbaar iets zeldzaams in de dealmaking en het groene licht van de 21e eeuw, een pilot die ter goedkeuring aan u is voorgelegd. (Hoewel het ook niet echt een pilot is, aangezien het de mogelijke start is van de serie, die oorspronkelijk liep van 1976 tot 1981, of de 121e aflevering ervan.) Popzangeres-komiek Sabrina Carpenter is de gastster, een zeer geschikte keuze.
Er was in de tussentijd de vraag wat we nu moesten doen met deze personages, van wie de meesten (behalve Kermit en Rowlf, de pianospelende hond, die al beroemdheden waren) voor het eerst het leven zagen in ‘The Muppet Show’. Als een bevestigde Muppethead begroet ik elke nieuwe serie of film met een weeroog, vooral de door Henson Disney geproduceerde projecten, inclusief de 2020 “Muppets nu” en de 2023 “Muppets-chaos.” Maar afgezien van ABC’s misbaksel “De Muppets,” Tien jaar geleden – waarin werd geprobeerd de bemanning donkerder, volwassener en psychologisch complexer te maken – ben ik grotendeels tevreden en vaak opgetogen geweest. (Muppets zijn misschien genuanceerd, maar ze zijn niet complex. Ze zijn eeuwig eenvoudig zichzelf, in een minuut begrepen. De tijd verwelkt ze ook niet, omdat ze gemaakt zijn van schuim en fleece.)
Een episodische boog houdt in dat de show overboekt is (veel bekende Muppets staan backstage, inclusief de “mna mna” -monsters), en dat acts moeten worden geschrapt. (Onder hen bevindt zich Seth Rogen, die een mopperend grapje zal maken over de opname van een “gordeldier in een tutu… die kerel is niet eens een canon.”) Afgezien daarvan, en ondanks een paar cosmetische veranderingen – filmische effecten, een bredere beeldverhouding, muziekvideo-tropes in het nummer “Blinding Lights” (uitgevoerd door Rizzo en andere ratten), een (meestal) menselijk publiek, waaronder Maya Rudolph, dat een beetje doet – is het een gewone aflevering, de bekende backstage-komedie met variétéshows, met zijn sketches, muzieknummers en chaos in de coulissen, allemaal ten goede.
Miss Piggy is natuurlijk in volle diva-vlucht, terwijl ze de lof van Carpenter in haar kleedkamer opzuigt, terwijl ze dreigt haar aan te klagen omdat ze haar uiterlijk heeft gestolen; grommend ‘talent walking’ terwijl ze langs de Zweedse chef-kok op het backstage-balkon duwt; Ze eiste een Trojaans paard en honderden Spartanen voor haar “Aphrodite”-nummer. (Ik moet zeggen dat het een genot was om die set opnieuw te zien.) Ze zal de hoofdrol spelen in ‘Pigs in Wigs’, een soort ‘Bridgerton’-parodie, waarin Pepé the King Prawn-scène steelt. We krijgen een Muppet Labs-schets en de Grote Gonzo in een mislukte stunt. (Dingen die fout gaan zijn een essentieel aspect van “The Muppet Show.”) Statler en Waldorf zitten weer in hun box (misschien zijn ze nooit weggegaan) en maken flauwe grappen als beledigend commentaar. (Waldorf: “De show is niet half slecht.” Statler: “Ja, het is allemaal slecht.”)
Carpenter, die twee keer zal zeggen dat daar zijn een droom is die uitkomt, speelt haar eigen ‘Manchild’ als serveerster in een westers wegrestaurant (Sam the Eagle achter de bar), stuurt een aantal lastige monsters weg en danst met kippen, en de Dolly Parton-Kenny Rogers ‘Islands in the Stream’ in een moeras tussen optredende vissen, alligators en bloemen. Het begint als een duet met Kermit, die op zijn linkshandige banjo speelt, en eindigt met Miss Piggy, die zich een weg naar binnen baant, verlangend naar schermtijd nadat haar Aphrodite-nummer is verwijderd.
Het overboekingsraadsel bouwt voort op een sentimentele toespraak van Kermit en een feelgood-einde op Queen’s ‘Don’t Stop Me Now’. Het sentiment komt overeen met de Muppets-gestalt, maar maakt niet echt deel uit van ‘The Muppet Show’. Maar ik excuseer het en hoop dat ze met meer terugkomen.
