Recensie ‘The Love That Remains’: IJslands huiselijk drama vindt de vorm opnieuw uit

Het prachtige, eigenzinnige en melancholische ‘The Love That Remains’ van de IJslandse filmmaker Hylnur Pálmason (“Godland”), begint met een opwindend schot vanuit een lang, leeg gebouw aan de kust, vanwaar we kunnen zien hoe het dak plotseling wordt losgerukt door een kracht van buitenaf. Terwijl het in de lucht boven ons zweeft, kunnen we de twee delen van dit eenmalige geheel bekijken en zien hoe het licht verandert in deze gedeconstrueerde ruimte.

In één opzicht is dat de hele film samengevat, waarin we een gezin van vijf tegenkomen dat leeft in de nasleep van een scheiding. Beeldend kunstenaar Anna (Saga Garðarsdóttir) wil voor zichzelf opkomen terwijl ze nog steeds in het landelijke huis woont dat ze deelde met haar tienerliefde. Door de toenemende vervreemding leeft visser Magnús (Sverrir Guðnason) voor de kust op een grote trawler terwijl zijn greep op de binnenlandse veiligheid afneemt. Hun kinderen – tiener Ída en tweelingjongens Grímur en Þorgils (het trio gespeeld door de kinderen van regisseur Pálmason) – vertonen een gezonde absorptie van de omstandigheden en ontmoeten momenten van samenzijn met veel humor en pit.

Wat we uit het verleden verzamelen, komt uit het gefragmenteerde heden, alsof we door het voortreffelijk samengestelde album van een vreemde bladeren (er is alleen de pianopartituur van Harry Hunt voor droevig commentaar). Elders zien we dat huisgemaakte maaltijden, klusjes en foerageerexcursies dit gebroken gezin af en toe weer bij elkaar brengen. Maar wanneer Magnus aandringt om een ​​tijdje te blijven, claimt Anna resoluut haar onafhankelijkheid.

Hoewel ze gescheiden zijn, spreken hun werkende levens – die van hem op zee, die van haar op het land – van een samenloop van het elementaire en het door de mens gemaakte. Pálmason, die als zijn eigen cameraman fungeert (en een geweldige met de 4:3-framing), geniet van de omvang en het gewicht van de diepzeevisserij, een seizoenshandel die zin geeft aan de dagen en nachten van Magnus, maar ook een steeds ongewenstere eenzaamheid bevordert. Anna wijdt zich ondertussen aan aardekunst en verandert machinaal gelaserde ijzeren uitsnijdingen die in de open lucht op witte lakens zijn gelegd in grootschalige stukken met roestpatronen. Haar werk gewaardeerd krijgen is echter een andere zaak. In een pijnlijk grappige reeks lijkt een bezoekende galeriehouder (en gaszak) nauwelijks om haar kunst te geven, en toont ze meer interesse in een ganzennest dat in een omheining is ontstaan.

Is liefde een ander natuurlijk element dat onderhevig is aan veroudering en slijtage? In een speelduur die verbonden is met de wisselende seizoenen en wordt gekenmerkt door beelden van adembenemende schoonheid, is Pálmason op zoek naar een gevoel dat alleen geduldige observatie oplevert: een blijvende realiteit over het verstrijken van relaties. Een van de frequente visuele uitsneden van de regisseur is een pop in ridderuitrusting die de kinderen op een schilderachtige plek bouwen, vastgebonden aan een paal. Het is een onuitwisbaar amusante en hartverscheurende totem, die spel en lijden suggereert, en uiteindelijk wonden manifesteert die zowel reëel als geïnternaliseerd zijn. (De korte film ‘Nest’ uit 2022 van de regisseur, waarin de bouw van een boomhut gedurende een jaar wordt vastgelegd, is een voorloper van zijn tijdelijke benadering van deze speelfilm.)

Na Pálmasons meesterlijke ‘Godland’, een 19e-eeuws kolonisten-epos over geloof en verovering dat niet anders had kunnen zijn, positioneert ‘The Love That Remains’ deze filmmaker niettemin als een begaafd vakman van verhalenboeken voor volwassenen, ongeacht het tijdperk of de reikwijdte. Dit is een delicate, zelfverzekerde fictie, gemaakt met de ogen van een natuuronderzoeker, het hart van een gelovige in familie, en een gevoeligheid met ruimte voor zowel het Pythoneske als het Lynchiaanse.