Recensie ‘The Adding Machine’: het toneelstuk van Elmer Rice krijgt een trage heropleving

Het is een goede tijd voor ‘The Adding Machine’ van Elmer Rice, wat alleen maar kan betekenen dat het opnieuw een slechte tijd is voor de werknemers.

Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst het expressionistische drama uit 1923 zag over een accountantsdrone, toepasselijk genaamd Mr. Zero, die, nadat hij zijn baan is kwijtgeraakt door een rekenmachine, zijn baas vermoordt en ter dood wordt veroordeeld, om vervolgens een hiernamaals binnen te gaan dat hem zo in verwarring brengt dat hij zich terugtrekt in zijn afstompende kantoorroutine.

Het blijkt dat ik het stuk in 2007 twee keer heb gezien, één keer Speelhuis La Jolla in een avontuurlijke distillatie geregisseerd door Daniel Aukin en eenmaal in Los Angeles in een eenvoudiger weergave bij Circus Theatraal Studio Theater bij de Hayworth.

Deze producties vonden plaats net op het moment dat de Grote Recessie op het punt stond de levens en middelen van bestaan ​​van toegewijde arbeiders weg te maaien, van wie velen meer dan hun huis verloren toen banken ondanks hun roofzuchtige streken werden gered.

Ik moet helaas denken aan collega’s die nooit zijn hersteld, een ontnuchterende gedachte als we in de loop van de zoveelste werkgelegenheidscrisis staren. AI komt voor ons allemaal.

Automatisering is niets nieuws, zoals het drama van Rice ons herinnert. Werknemers moeten zich voortdurend aanpassen aan de veranderende technologie. Maar er wordt voorspeld dat de omvang van de ontwrichting vandaag de dag groter zal zijn dan alles wat er sinds de industriële revolutie is gebeurd. En alleen de goedgelovigen kunnen geloven dat goedhartige oligarchen ons zullen redden.

Vanuit een schilderachtig perspectief vernieuwt de nieuwe productie van “The Adding Machine” van de Actors’ Gang in het Ivy Substation in Culver City de demi-klassieker met grimmige schoonheid. De revival, geregisseerd door Cihan Sahin, aan wie ook het productie- en projectieontwerp wordt toegeschreven, zorgt voor visuele poëzie op het verduisterde podium.

Onder leiding van Sahin harmoniseert de mise-en-scène de decors van Chris Bell, de verlichting van Bosco Flanagan, de projectie-illustraties van Patrick O’Connor en de kostuums van Rynn Vogel met het geluids- en muziekontwerp van David Robbins. Er is zoveel dat om je aandacht strijdt, waaronder een Sisyphus-figuur op de achtergrond die zijn eindeloze last een helling op en neer rolt, dat het maskerwerk dat daarbij in het spel komt, als Brechtiaanse overkill kan gaan aanvoelen.

Megan Stogner, van links, Brent Hinkley, Mariana Jaccazio en Chad Reinhart in ‘The Adding Machine’.

(Bob Turton-fotografie)

De productie werkt het beste wanneer de expressionistische bloei van het stuk theaterbezoekers uitnodigt om dieper na te denken over de subjectieve ervaringen en maatschappelijke subteksten die worden geëxternaliseerd. Soms wordt het waanzinnige acteerwerk van het gezelschap theatraal vervreemdend.

We zouden de openingsmonoloog van mevrouw Zero (Zoe Molina) naar haar lankmoedige en onuitstaanbare echtgenoot, meneer Zero (Pierre Adeli), onaangenaam vinden. Maar Molina’s totale aanval kan ervoor zorgen dat jij je ontsnapping uit het theater beraamt.

Ja, ze is een termagant, harridan en feeks – woorden die we al lang geleden uit ons vocabulaire hadden moeten schrappen. Rice, geen protofeminist, was een misantroop die gelijke kansen bood in ‘The Adding Machine’. Maar de toneelschrijver die ook ‘Street Scene’ schreef, wilde niet dat de gedurfde effecten van zijn drama het menselijke verhaal zouden overschaduwen.

Het grotere probleem met de productie is er echter een van ritme. Het tempo is laag, vooral in de uitgesponnen tweede helft. Sahins oog is zo afgestemd op de mise-en-scène dat hij de acteurs in hun eigen tempo laat bewegen.

Zoe Molina, links, en Pierre Adeli spelen respectievelijk mevrouw en meneer Zero.

(Bob Turton-fotografie)

Het resultaat is niet alleen traag, maar ook overdreven toegeeflijk. Gelukkig legt Mr. Zero van Adeli het noodzakelijke zwaartepunt vast. Vooral zijn scènes met Daisy van Mariana Jaccazio, zijn collega met wie hij een lust-haatrelatie heeft, zijn bijzonder meeslepend en ademen tegenstrijdige gevoelens uit die Rice dapper weigerde te homogeniseren.

Meneer Zero is niet zomaar een slachtoffer. Hij is ook een passief-agressieve engerd die verandert in een moordenaar. Hij is van binnenuit gecorrumpeerd door een systeem dat geen rekening houdt met zijn menselijkheid. Net als Willy Loman is hij woedend omdat zijn baas het gevoel heeft dat hij de sinaasappel kan opeten en dan de schil gewoon kan weggooien – ongestraft.

Maar Mr. Zero heeft net zo luidruchtig meegedaan aan het spel als Willy. De waarden die hij heeft aangenomen zijn giftig vanwege hun verdeeldheid. Hij is een MAGA-pestkop met een slavenmentaliteit. Ontucht brengt hem afleiding, maar weinig vreugde. Zowel in de dood als in het leven is de enige verlichting die hij kan vinden de boekhoudkundige rompslomp die niet alleen zijn identiteit is geworden, maar ook zijn ziel.

“The Adding Machine” wordt vaak ingekort om aan de hedendaagse smaak te voldoen. Het stuk mag niet afmattend zijn voor het publiek. Maar deze visueel opvallende revival van de Actors’ Gang maakt duidelijk dat Rice nog steeds ons nummer heeft.