Recensie ‘Sweeney Todd’: Jason Alexander regisseert Sondheim in La Mirada

Musicals als “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street” maken ze niet meer.

De getoonde ambitie is ontzagwekkend in bijna alarmerende mate. Denk eens aan de lyrische en orkestrale complexiteit van Stephen Sondheims partituur, de manier waarop Hugh Wheelers boek (naar een bewerking van Christopher Bond) horror en komedie combineert alsof de twee natuurlijke bedgenoten zijn, en een productieconcept dat het materiaal van een duivelse cent vreselijk bekijkt door een Brechtiaanse lens.

Zou het Amerikaanse theater ooit nog zo’n waanzinnig briljant muzikaal experiment kunnen realiseren? De Broadway-première van Harold Prince uit 1979, met Len Cariou en Angela Lansbury in de hoofdrollen, lijkt eeuwen geleden qua creatieve mogelijkheden.

Dit is de reden dat opwekkingen, zoals de solide die zaterdag opende in het La Mirada Theatre for the Performing Arts onder leiding van Jason Alexander, zo belangrijk zijn. Ze herinneren ons niet alleen aan de rijkdom van ons theatrale verleden, maar dagen onze artiesten en producers ook uit om groter te dromen in de toekomst.

Alexander, de geliefde ‘Seinfeld’-ster die zijn Broadway-debuut maakte in Sondheim en die van George Furth “Vrolijk rollen we mee” weet in 1981 het een en ander over Amerikaanse musicals, nadat hij een tijdlang artistiek directeur was geweest van LA’s vroegere Reprise Theatre Company. Zijn regie is in verfijning en gemak gegroeid sinds hij die van Sondheim en James Lapine op de planken bracht “Zondag in het park met George” voor Reprise in 2007.

Alexanders productie van “Sweeney Todd” heeft breedte en kracht, maar ook intimiteit en lichtheid. Het schilderachtige ontwerp van Paul Tate dePOO III proeft de Grand Guignol-smaken van de show en laat tegelijkertijd voldoende flexibiliteit over voor antieke komedie.

De kappersstoel, de plaats van Sweeneys wraak op de harteloze wreedheid van een Victoriaans Londen dat zijn leven verwoestte, is niet het ingewikkelde apparaat van andere producties. Zijn moordslachtoffers vallen niet in een stortkoker nadat hun keel is doorgesneden tijdens het scheren en knippen. Ze moeten in een afvalcontainer worden gekanteld die in positie wordt gebracht, maar Alexander maakt het stripverhaal optimaal van deze onhandigere toneelmechanismen.

Will Swenson, de ervaren Broadway-acteur, biedt een ongewoon sympathieke maar nooit sentimentele Sweeney. Hij begrijpt dat Sweeney in de eerste plaats een slachtoffer is. De wraaklust krijgt uiteindelijk de overhand, maar Swenson leidt ons stap voor stap naar verdorvenheid door verdriet, onrechtvaardigheid en vernedering.

Andrew Polec, rechts, met het gezelschap van “Sweeney Todd” in het La Mirada Theatre for the Performing Arts.

(Jason Niedle/TETHOS)

Hij is eerder door de mens gemaakt dan een natuurlijk monster. Hetzelfde zou kunnen worden gezegd van mevrouw Lovett van Lesli Margherita, de eigenaresse van een smerige en falende taartenwinkel in Fleet Street, maar het is een wankel geval. Zij is degene die op het lumineuze idee komt om al die lijken die Sweeney wil opstapelen, voor culinair gebruik te gebruiken. Er is een tekort aan vlees, en het taboe op kannibalisme schrikt een vrouw niet af die de junglewet van de 19e-eeuwse Britse samenleving ter harte heeft genomen: eten of gegeten worden.

Swenson en Margherita zingen wonderen, maar de nummers van Sweeney en mevrouw Lovett zorgen voor Olympische uitdagingen, zowel vocaal als tekstueel. Hun komisch macabere showstopper uit Act 1, ‘A Little Priest’, waarin ze vrolijk de verscheidenheid aan menselijke taarten voorstellen, heeft wat meer tijd nodig in de oven. Margherita, die mevrouw Wormwood speelde in ‘Matilda the Musical’ op Broadway, is een behendige clown. Swenson is in dit opzicht misschien een stap langzamer, maar hij speelt het perfect door de vreugde te accentueren die Sweeney ervaart in de vrolijkheid van het perverse rijmspel van mevrouw Lovett.

Swenson, die speelde in de Broadway-première van ‘A Beautiful Noise, the Neil Diamond Musical’, heeft een weelderige bariton. Maar de afdaling van Sweeney naar een nog lager bereik produceert een geluid dat uit onvoorstelbare diepten tevoorschijn komt. De schoonheid vinden in dat helse kwaken – iets dat Josh Groban in staat was te doen tijdens de laatste Broadway-revival – kan uitzonderlijk moeilijk blijken te zijn. Het zijn Swensons gedetailleerde karakterwerk als zanger dat de meeste indruk maakt. Zijn omgang met ‘By the Sea’, het duet uit Act 2 met Margherita, geeft op forensische wijze de groeiende afkeer van Sweeney weer voor de echtelijke fantasieën van zijn partner in crime.

Allison Sheppard en Chris Hunter spelen de hoofdrol in “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street” in het La Mirada Theatre for the Performing Arts.

(Jason Niedle/TETHOS)

Het romantische element van Sondheims partituur komt het beste tot uiting in de prachtige zang van Anthony Hope van Chris Hunter, wiens crooning van “Johanna” een epidemie van kippenvel veroorzaakt in het La Mirada Theater. Johanna van Allison Sheppard, de dochter van Sweeney achter het slot en de sleutel van de slechte rechter Turpin (Norman Large), kwettert net zo melodieus als de gekooide vogels die haar benarde situatie weerspiegelen.

Pedel Bamford van Nicholas Mongiardo-Cooper, de handlanger van de rechter, heeft een geheel eigen kwaadaardige uitbundigheid. Hij is niet zo onbeschaamd hammy als Pirelli van Andrew Polec, de tonsorial oplichter die een nepsnorretje en een nog nepper Italiaans accent aanneemt, maar hij geeft de musical een satirische vrolijkheid.

Beggar Woman van Meghan Andrews en Tobias van Austyn Myers, die stem geven aan de onderdrukte Dickensiaanse massa, doordrenken de productie met de charme van hun zang. Myers haalt het beste uit een van de meest geliefde nummers uit de musical, ‘Not While I’m Around’, het duet van Tobias met mevrouw Lovett dat beide artiesten tot een aangrijpend, krankzinnig leven brengen.

Austyn Myers, midden, met het gezelschap van “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street” in het La Mirada Theatre for the Performing Arts.

(Jason Niedle/TETHOS)

Alexanders enscenering overdrijft af en toe de komische uitbundigheid. Het ensemble annex refrein, beladen met overdreven asielbeelden, wordt soms opgeroepen om een ​​circusachtige sfeer te creëren, compleet met acrobatiek. De choreografie van Lee Martino is, net als de productie als geheel, op zijn best als er sprake is van decoratieve beperkingen.

Als enkele van de meer verleidelijke kleuren van Sondheims partituur verloren gaan in de akoestische shuffle, heeft dit wellicht meer te maken met het geluidssysteem dan met de muziekrichting van Darryl Archibald. Helaas wordt de verpletterende schoonheid van de muziek soms verzwolgen door het duivelse kabaal.

De grimmige visuele zwier van de productie is echter een indrukwekkend gezicht om te zien. De schemerige verlichting van Jared A. Sayeg en de humaniserende kostuums van Kate Bergh geven contrast en textuur aan het wereldopbouwende scenische ontwerp.

Petje af voor deze Zuid-Californische “Sweeney Todd” en voor het La Mirada Theater voor het ondernemen van deze enorme prestatie. Het spookachtige meesterwerk van Sondheim en Wheeler heeft geen perfectie nodig om weer tot leven te komen.