Recensie ‘Project Hail Mary’: Ryan Gosling Space Epic is een instant sciencefictionklassieker

Project Wees gegroet Maria is de nieuwste Andy Weir gezamenlijk om het grote scherm te bereiken. De film, die is gebaseerd op de gelijknamige roman van Weir uit 2022, is geschreven door Drew Goddard (Daredevil, The Martian) en geregisseerd door Spider-Man: In het Spider-Vers’s Phil Lord en Chris Miller en zal op 20 maart overal in de bioscoop te zien zijn. Ryan Gosling schittert als een schoolleraar die in een onmogelijk scenario terechtkomt. Hij wordt de ruimte in geschoten om een ​​mysterieuze anomalie op te lossen die de toekomst van het bestaan ​​van de aarde bedreigt.

Als het idee dat het lot van de mensheid in handen ligt van een slecht uitgeruste underdog die naar de ruimte moet om het onmogelijke te verwezenlijken vertrouwd aanvoelt, zou dat ook zo moeten zijn. Je hebt een soortgelijke verhaallijn in een handvol gezien sciencefictionfilmszoals Armageddon, Deep Impact en Moonfall.

Het is een filmische trope waar ik behoorlijk moe van ben geworden. Maar tot mijn vreugde slaagt Project Weesgegroet erin.

Voordat ik verder ga, let alstublieft op: die zijn er Belangrijke verhaalspoilers hieronder.

Lezen meer: Prime Video: 24 sciencefiction-tv-programma’s die u absoluut nu moet streamen

Project Hail Mary is een verzameling bewegende delen die, als ze slecht in balans zijn, gemakkelijk in de goedkope ruimte-avonturenarena kunnen duiken waar de bovenstaande voorbeelden zich bevinden. Het werkt echter allemaal, en op briljante wijze. En het succes van dit hilarische en oprechte verhaal met hoge inzet hangt voor een groot deel af van de prestaties van Ryan Gosling als wetenschapsleraar Ryland Grace.

Het meeste werk dat Gosling in deze film doet, doet hij alleen, wat doet denken aan Matt Damon in The Martian en Sam Rockwell in Moon. Gosling draagt ​​Project Hail Mary om de simpele reden dat hij de hele film grotendeels solo vliegt. Dat kan een lastige aangelegenheid zijn voor een acteur, gezien de beperkingen van de set en het ontbreken van een betrouwbare scènepartner, maar Gosling aarzelt niet als Grace.

In zijn eenzaamheid wordt de emotionele basis van de film gelegd. Afgezien van het feit dat er een ramp dreigt waarbij een steretende amoebe betrokken is, is het de vertederend onhandige aard van Gosling’s Grace die ervoor zorgt dat Project Weesgegroet volkomen plausibel aanvoelt. Toch wel? Vraag het mij niet. Dat is niet belangrijk.

Via flashbacks krijgen we een aantal noodzakelijke achtergrondverhalen over waarom Grace alleen in het ruimtevaartuig zit, zijn kwalificaties als moleculair bioloog en de eenzame aard van zijn bestaan ​​buiten zijn werk om junior middelbare scholieren te onderwijzen.

Ik moet waarschijnlijk vermelden dat Project Hail Mary ook een film is over het eerste contact. Dit werd geschreven als een belangrijke plotwending in het boek en werd onthuld in de trailer, wat veel lezers van streek maakte. Dat gezegd hebbende, de wetenschap dat er een buitenaards wezen in de film zou zijn, verminderde mijn kijkervaring helemaal niet. Sterker nog: het verhoogde het.

Het enige wat u hoeft te doen is een korte zoekopdracht op internet om te zien hoe critici de film vergelijken met ET the Extra-Terrestrial. Deze vergelijkingen zijn niet verkeerd. Project Hail Mary wordt gevoed door een Amblin-achtige verwondering die ervoor zorgt dat het verhaal vooruit schiet.

Het is belangrijk op te merken dat de relatiecomponent die in de ruimte tot bloei komt, de katalysator is die Grace ertoe aanzet te evolueren van een excentrieke underdog naar een gefocuste held.

Het duurt een tijdje voordat je bij het buitenaardse meet-cute komt en het vriendschapsverhaal dat het wordt, en in een poging om op zijn minst een deel van dit verhaalaspect een verrassing te houden, zal ik zeggen dat er echt talent voor nodig is om een ​​ogenschijnlijk levenloos object te doordrenken met humanistische emoties en empathie.

In gerelateerd nieuws: Project Weesgegroet is erin geslaagd mij te laten huilen over een rots.

Gosling mag dan wel het zware werk doen in deze film, maar een ondersteunende cast van personages speelt een rol in de achtergrondverhaalclips, die kleur en context aan het verhaal toevoegen. Eva Stratt van Sandra Hüller, de plechtige wetenschapper die Grace inschakelt voor het uiterst geheime project, is de perfecte tegenhanger van Goslings onverzorgde moppen vertellen.

Lionel Boyce van de beer is ook een genot. Hij geeft Grace een soort maatje waarmee ze een band kan opbouwen in de regeringsscènes. Laten we James Ortiz niet vergeten, de poppenspeler en stem van de bovengenoemde alien, die absoluut presteert als Grace’s beste buitenaardse vriend.

Ik heb veel gesproken over karakter en prestaties, wat nodig is voor deze recensie, gezien hoe belangrijk de emotionele inzet hier is. Deze twee componenten maken het galactische avontuur en de potentiële mondiale ramp tot welverdiende verhaaldetails. Aangezien dit een film is die zich in de ruimte afspeelt, heb ik de uitstekende visuele effecten nog niet eens genoemd.

Op dat front presenteert Project Hail Mary enkele spectaculaire sequenties. Ik zag de film op een gigantisch IMAX-scherm en daarom vond ik de scènes die zich buiten het schip afspeelden wellicht zo fascinerend. Gosling verlaat het schip niet zo vaak, maar wanneer zijn personage een ruimtewandeling maakt of probeert de sterrenetende wezens te verzamelen die ik eerder noemde, springt de film op een heel ander niveau.

Als het gaat om ruimteavonturen waarbij buitenaardse wezens betrokken zijn, voelt het gevaar meestal voelbaar en bedreigend. Project Hail Mary neigt niet die kant op, wat een opwindend genre-vertrek is. Ja, dit is een sciencefictionverhaal met een hoge inzet, maar het druist in tegen de stroom door de magie en het wonder van de wetenschap op de voorgrond te houden.

Bovenal gaat Project Weesgegroet over de kracht van liefde en vriendschap – en ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik denk dat we daar nu veel meer van nodig hebben.