De Olympische Spelen zijn terug, in hun warme Winterspelen-uitrusting. Hoewel er nog een paar weken aan sportcompetities zullen plaatsvinden, is deze niet mogelijk zonder een openingsceremonie, een combinatie van een plechtig officieel protocol met een fantastische weergave van de cultuur en het karakter van het gastland, waardoor de Olympische geest zelf wordt opgeroepen. Er zijn weinig mogelijkheden om entertainment van deze omvang op te zetten, zelfs niet een Halverwege de Super Bowl-show kan vergelijken.
Dit jaar zijn we in Italië voor de bi-grootstedelijke spelen Milaan-Cortina, gehouden in het San Siro-stadion van de stad en in het noorden, waar de bergen liggen. Ook de ceremonies waren geografisch opgesplitst, met Olympische ketels in beide steden, terwijl de parade van de atleten verder werd gedeeld met Livigno en Predazzo, terwijl de nationale delegaties werden verdeeld op basis van waar hun evenementen zouden worden gehouden.
1. Menselijke bobbleheads van de Italiaanse componisten Rossini, links, Puccini en Verdi. (Robert Gauthier/Los Angeles Times) 2. Dansers op het podium in het San Siro-stadion. (Robert Gauthier/Los Angeles Times)
De hoofdactiviteit vond plaats in de arena. Geregisseerd door Marco Balich, gespecialiseerd in grote shows, was het elegant, op een strakke, strakke Italiaanse manier, en overdreven, ook op een Italiaanse manier. Kleur speelde een grote rol; het programma begon in het wit (een balletachtige interpretatie van Antonio Canova’s sculptuur “Psyche Revived by Cupid’s Kiss”) en ging over in zwart-wit (een knipoog naar Fellini’s “La Dolce Vita” en zijn paparazzi), en vervolgens tot een rel van kleur, terwijl gigantische zwevende verfbuizen stromen gekleurde stof naar het podium stuurden.) Er waren dansende menselijke bobbleheads van operacomponisten Verdi, Puccini en Rossini, alsof ze mascottes waren voor Team Rigoletto, Team Tosca en Team William Tell. Er waren dansende gladiatoren en moka-potten, een falanx van catwalkmodellen gekleed (in Armani) in groen, wit en rood, om de Italiaanse vlag te vertegenwoordigen.
In wit en glanzend zilver, met een boa van struisvogelveren en naar verluidt $ 15 miljoen aan diamanten sieraden, was er een statige, standbeeld-stille Mariah Carey, die geen Italiaanse is, maar in het Italiaans het standaard ‘Nel blu, dipinto di blu’ zong, hier bekend als ‘Volare’, dat opging in haar eigen ‘Nothing Is Impossible’. (Ze moet inmiddels als een wereldburger worden beschouwd.) Waarom vond ik dit zo ontroerend? Normaal gesproken ben ik niet iemand die iets om Carey geeft, maar in deze context was ze geweldig.
Mariah Carey zong het Italiaanse deuntje ‘Volare’ voordat ze naar ‘Nothing Is Impossible’ leidde.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
De parade der naties is ook een modeshow; om welke reden dan ook, de uitrusting voor koud weer ziet er over het algemeen beter uit dan de zomerkleding. (Zoals gewoonlijk ontwierp Ralph Lauren de Amerikaanse outfits: een wit gezwollen jasje met gebreide mutsen met een Scandinavisch patroon.) Zoals altijd kwamen de landen alfabetisch aan (behalve Griekenland, dat altijd als eerste mag marcheren; Italië, dat als gastland als laatste binnenkomt; Frankrijk, op de voorlaatste plaats als gastheer van de volgende Winterspelen; en de VS, op de derde plaats als gastheer van de spelen.z 2034daarna). Het maakt de buurlanden van Libanon, Liechtenstein en Litouwen, enzovoort, qua status, zo niet qua omvang, gelijk. (Ik heb een bijzondere voorliefde voor de kleine delegaties uit de minder imposante landen.) Er was een bijzonder grote hand voor het Oekraïense team, gekleed in hun nationale kleuren.
De tweede helft opende met een tekenfilm waarin een geanimeerde Sabrina Impacciatore (van “De Witte Lotus” En, “Het papier“, die NBC gelukkig niet cross-promote), reisde terug door eerdere Winterspelen voordat hij tot leven kwam om een energiek productienummer te leiden dat terugreisde naar nu. (Ze zou een soort atletische medaille moeten krijgen voor deze uitvoering.) De Chinese pianist Lang Lang vergezelde Cecilia Bartoli terwijl ze het Olympische volkslied zong, en de grote Andrea Bocelli, geflankeerd door strijkers, bood een spannende lezing van Puccini’s “Nessun Dorma.” Omringd door dansers las de Italiaanse rapper Ghali een anti-oorlogsgedicht voor van Gianni Rodari.
Sabrina Impacciatore leidt een groep dansers tijdens de ceremonie.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
Het thema van de avond, en van de komende avonden, was hopelijk ‘Armonia’, of harmonie, niet alleen tussen de stad en het land (symbolisch uitgedrukt door middel van dans), maar, zoals een reeks toespraken duidelijk maakte, onder iedereen, overal.
“In een tijd waarin een groot deel van de wereld verdeeld is door conflicten, toont juist jouw aanwezigheid aan dat een andere wereld mogelijk is. Een wereld van eenheid, respect en harmonie”, zei Giovanni Malagò, voorzitter van het organisatiecomité, in een toespraak tot de atleten. Kirsty Coventry, de eerste vrouwelijke president van het IOC, merkte op dat hoewel Olympische atleten felle concurrenten zijn, ze “elkaar ook respecteren, ondersteunen en inspireren. Ze herinneren ons eraan dat we allemaal verbonden zijn, dat onze kracht voortkomt uit de manier waarop we met elkaar omgaan, en dat het beste van de mensheid te vinden is in moed, mededogen en vriendelijkheid.”
En dan was er nog Charlize Theron, die haar landgenoot Nelson Mandela citeerde: ‘Vrede is niet alleen de afwezigheid van conflict; vrede is het creëren van een omgeving waarin iedereen kan floreren, ongeacht ras, huidskleur, geloof, religie, geslacht, klasse, kaste of enig ander sociaal kenmerk van verschil.’ bericht afgeleverd bij het Witte Huis.
Charlize Theron citeerde in haar toespraak haar landgenoot Nelson Mandela.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
Ten slotte werden twee Olympische fakkels aangestoken, twee Olympische ketels, in Milaan en Cortina, met hun vlammen in het centrum van vormveranderende bollen. Het was bijna onvermijdelijk dat de ceremonies soms met oubolligheid flirtten of omarmden, maar zelfs (of vooral) als het oubollig was, had het een enorme impact. Tijdens de procedure heb ik een zestal zakdoeken doorgenomen. Toegegeven, ik ben misschien buitengewoon gevoelig voor deze dingen, maar ik betwijfel of ik de enige ben.
Laat de spellen beginnen.
