Recensie ‘Natchez’: Documentaire over de stad Mississippi onthult oude kloven

In de jaren dertig waren de blanke matriarchen van Tiny Natchez, mevrouw. – een van de rijkste Amerikaanse steden van de 19e eeuw dankzij de door slavernij gedreven katoenhandel – openden hun statige vooroorlogse herenhuizen om zichzelf te redden van een economische ondergang. De toeristendollars stroomden binnen, ook al negeerde de opgeschoonde zuidelijke geschiedenis die verkocht werd de immorele plaag die zijn rijkdom in de eerste plaats opbouwde.

De uitstekende documentaire ‘Natchez’ van Suzannah Herbert is afwisselend brutaal en verontrustend, bot en genuanceerd en biedt zijn eigen rondleiding door een gemeenschap met geheugenproblemen (14.000 inwoners) die worstelt om haar voortreffelijke, zorgvuldig geschrobde façade te verzoenen met de ongemakkelijke waarheden die sommigen graag beter vertegenwoordigd zouden zien in het verhaal.

Die al lang bestaande verwijdering heeft Natchez tot een minder commercieel vriendelijk vooruitzicht gemaakt voor jongere generaties bezoekers. En zinvolle vooruitgang blijkt veel moeilijker dan simpelweg het opnieuw vormgeven van een tentoonstelling of een verhaal van een docent.

Kan een plaats als Natchez – de thuisbasis van zowel een geliefd toeristisch spektakel genaamd de Pilgrimage als de slavenmarkt genaamd Forks of the Road – een harmonieus bestaan ​​vinden tussen zijn groene en serene bezienswaardigheden en zijn verschrikkelijke verleden? De optimistische burgemeester lijkt dat ook te denken, als de eerste scène daar al een indicatie voor is, waarin hij een ‘nieuwe Natchez’ verheerlijkt tijdens een pittige dameslunch gehouden door de Tour-parapluvereniging, de Garden Club, en met het eerste zwarte lid van die groep, Deborah Cosey.

Cosey, zo vernemen we, runt Concord Quarters, het laatst overgebleven gebouw van een afgebrande plantage, waar ooit slaven woonden. (Ze woont daar ook.) Het centreren van het werk en de levens van deze vergeten zielen is een missie die volgens haar ‘de rest van het verhaal’ vertelt. In een gespannen scène met haar blanke collega’s huivert Cosey bij hun versie van historische verlichting: het landwinningsproject beweegt zich met het tempo van een paardenkoets voort.

Het grote huis is nog steeds het belangrijkste spektakel, verouderde gebruiken en bewaard gebleven opsmuk zijn nog steeds het complot, zelfs nu sommige van deze gastgezinnen, geconfronteerd met dalende inkomsten, begrijpen dat er steeds meer onhandigheid schuilt in de ‘Gone With the Wind’-mythe die ze uitbuiten. Ondertussen biedt de charmante en goed geïnformeerde zwarte pastoor Tracy ‘Rev’ Collins een levendige bustour aan (“See the echt Mississippi”), een educatieve realitycheck over de erfenis van de slavernij, doorspekt met grappige terzijdes.

De kloof wordt ingewikkelder wanneer de documentaire openlijk homo-veteraan Garden Club-lid David Garner volgt, wiens liefdadigheidswerk ten behoeve van de LGBTQ+-gemeenschap lijkt te wijzen op de veranderende tolerantie van een oude wereld. Maar wanneer het intens zuidelijk gefrituurde tourgeklets van deze uitschieter een huiveringwekkend diepgeworteld racisme onthult, wordt je meteen weer nuchter over de wortels van Natchez – een neoconfederale mentaliteit die het niet uitmaakt of er een camera is om het vast te leggen.

“Natchez” zit vol rustig geladen momenten in een dromerige schilderachtige omgeving, een resultaat van de weelderige cinematografie van Noah Collier, ingezet als een opzettelijk performatieve nostalgie die ons laat weten dat er altijd meer te zien is als we goed genoeg kijken (en luisteren). Deze stilistische benadering stelt Herbert in staat om op vakkundige wijze te voorkomen dat Natchez zelf per ongeluk wordt verkocht, maar zich in plaats daarvan te concentreren op hoe de eigenaardige relatie van deze stad met een overweldigend verleden nog steeds voortleeft in degenen die de verkoop doen.