Recensie ‘Midwinter Break’: Ciarán Hinds en Lesley Manville op spannende vakantie

Vroeger hadden we meer films zoals ‘Midwinter Break’, waarin de combinatie van een paar geweldige acteurs, een begenadigd schrijver en de no-nonsense begeleiding van een netelig, intiem scenario kritische bioscoopbezoekers de aanbevolen wekelijkse hoeveelheid volwassen drama over de menselijke conditie opleverde.

Dat is niet langer het geval, dus het zou je vergeven zijn als je meer belang hecht aan de kleinschalige aantrekkingskracht van deze bewerking van de roman van de Ierse auteur Bernard MacLaverty uit 2017. Zonder gimmicks of pracht en praal (behalve een schilderachtige omgeving) en door de opperste talenten van Lesley Manville En Ciarán Hindshet biedt een aangrijpende tweehander over een stel dat op de rand staat en de genoemde afgrond nooit echt heeft erkend. Zoals Polly Findlay met ingehouden vertrouwen regisseerde, is de film zowel goed als, in zekere zin, goed genoeg.

Moet een huwelijk alleen maar goed genoeg zijn? Want schuilen in het veertigjarige samenzijn van de gepensioneerde onderwijzeres Stella (Manville) en ex-architect Gerry (Hinds) is een onmiskenbare kloof. Het is een kloof die zijn oorsprong vindt in het turbulente Belfast van hun jeugd, waardoor het noodzakelijk werd hun gezin in Glasgow te stichten. Het manifesteert zich nu in een broosheid die hun dagelijkse uitwisselingen kleurt als verstarrende lege nesters.

Stella’s rusteloze energie om dingen op te lossen, spoort haar aan een geïmproviseerde reis naar Amsterdam voor hen te regelen. Aanvankelijk wakkeren ze een geniale intimiteit aan over kunst, maaltijden en de schoonheid van de stad. Ze verlicht haar intolerantie voor zijn drankgebruik door mee te gaan naar bars, terwijl hij zijn geloofsgedreven vrouw vergezelt naar het Begijnhof, een historische religieuze plek met woningen die aanvankelijk bedoeld was om een ​​zusterschap van alleenstaande katholieke vrouwen te huisvesten. We hebben begrepen dat haar grote belangstelling niet geheel toeristisch is, maar ook omdat Hinds zo goed is, dat zijn grapjes over religie – waar ze enthousiast over is – ook een basis hebben in iets persoonlijks.

Uiteindelijk komen we erachter wat het is dat Stella en Gerry in een staat van steeds diepere scheiding heeft gehouden. Maar deze verwachte onthullingen zijn niet zo verhelderend als je zou hopen, waarschijnlijk omdat wat ‘Midwinter Break’ ervoor te bieden had een samenkomend geheel van ongehaaste observatie was, alsof ook wij samen met deze nerveuze dansers in het donker strompelden, die elkaar ooit zo goed kenden en toch het vermogen hadden verloren om kennis om te zetten in begrip.

Toch is de kans om Manville en Hinds hart, ziel en voorsprong te zien geven aan een gebarsten huwelijk een blijk van genuanceerde vaardigheid die geen enkele keuze voor een scenario (zelfs als deze trouw is aan het bronmateriaal) volledig kan belemmeren. Manville, een van onze grootste acteurs, is pijnlijk echt en geeft Stella de beschermende houding van een gewonde soldaat. Hinds toont ondertussen op meesterlijke wijze de emotionele onbeweeglijkheid van een minzame partner.

Findlay weet uit de weg te blijven als haar acteurs zich diep inleven in hun situatie, of als Grace-opmerkingen – vooral de echte banden van het verhaal met de Troubles – niet terzijde hoeven te worden geschoven. ‘Midwinter Break’ is tot op zekere hoogte bescheiden en lijkt te zweven als iets voorzichtig en wensvol, samen met het publiek hopend dat de individuele soorten van deze unie opnieuw in harmonie zullen vallen.