‘Jury Duty’, dat in 2023 de wereld besluipte, plaatste een onwetend, gewoon mens in een vooraf afgesproken rechtszaalscenario dat anders door acteurs werd bevolkt. Het was alsof “De Trumanshow” vermengd met “Twaalf boze mannen,” of een segment van ‘Candid Camera’ uitgerekt tot een serie, of dat van Nathan Fielder “De repetitie,” minus de neurosen en wreedheid. Het won een Peabody Award en verdiende drie Emmy-knikken.
Als toegift hebben makers Lee Eisenberg en Gene Stupnitsky “Jury Duty Presents: Company Retreat” bedacht, die vrijdag in première gaat op Prime Video. Anthony Norman, 25, de out-of-the-loop held van het nieuwe seizoen, is aangenomen voor wat volgens hem een tijdelijke baan is bij het kleine familiebedrijf Rockin’ Grandma’s Hot Sauce. Het bedrijf gaat op zijn jaarlijkse retraite, de laatste voor de gepensioneerde oprichter Doug Womack (Jerry Hauck), die verwacht het stokje over te dragen aan zijn zoon, Dougie Jr. (Alex Bonifer), een voortijdig schoolverlater na vier jaar in Jamaica, waar zijn door ska beïnvloede ‘met een soort van’ EDM-band er niet in slaagde om samen met hem van start te gaan.
Het is deels komische komedie, deels realityshow, deels grapshow. De cast, met zijn verzameling types en eigenaardigheden, zou gemakkelijk een echte komedie op de werkplek kunnen dienen. Zelfs zonder de centrale gimmick zou ‘Company Retreat’ nog steeds een fatsoenlijke sitcom zijn; er zijn grappige karakters die grappige regels spreken; er zit een goede slapstick in. En in tegenstelling tot sommige grapshows zijn de bedoelingen goed en de houding menselijk – het hele doel van de show is om het beste in zijn nietsvermoedende ster naar boven te halen, niet om hem te vernederen. “Jullie zijn allemaal een hechte familie”, merkt Anthony al vroeg op, en al snel maakt hij er deel van uit, gemotiveerd om het bedrijf, dat hij “ons” zal noemen, te beschermen.
Andere personages vragen (tactisch) zijn advies en meningen; ze geven hem verantwoordelijkheden. HR-manager Kevin (Ryan Perez), die zichzelf Kapitein Fun noemt voor de retraite, benoemt Anthony tot Lt. Fun, en wanneer Kevin na een gênant incident vertrekt, promoveert hij Anthony tot kapitein, een taak die hij serieus neemt.
Er gebeurt veel. De dagen in de fictieve Oak Canyon Ranch Retreat in de non-fictieve Agoura Hills zitten vol met incidenten – de retraite zelf is in wezen een slaapkamp, inclusief zwembadtijd, spelletjes, een barbecue, een talentenjacht – en rampen. Er wordt een persoon vermist, net als het geval van Doritos. Antagonisten arriveren in de vorm van een private-equityfirma die het bedrijf wil overnemen, waardoor een eindspel wordt geactiveerd.
Een deel van wat de grappenmakers zeggen of doen ter wille van een grap doet afbreuk aan de geloofwaardigheid. (Dougie: “Mensen denken dat deze baan aan mij is gegeven. En ik ben gewoon opgewonden om te bewijzen dat het geen handjob is, maar een verdiende baan.”) Vanaf deze kant van het scherm komen sommigen over als ‘acteurs’, maar ze hoeven zich alleen maar als authentiek te registreren bij Anthony; en er is geen reden waarom ze dat niet zouden doen. Geen enkel redelijk mens zou zich kunnen voorstellen dat al deze mensen voor zijn voordeel bij elkaar waren gekomen in een poppenkast. (Hoe dan ook, op je 25e ben je nog jong genoeg om van alles te geloven.) Hoewel situaties en karakters misschien te vreemd zijn om waar te zijn, is de aanpak die Anthony hanteert dat ze te vreemd zijn om dat niet te zijn – “niet iets dat je zomaar kunt verzinnen.” “Als ik naar huis ga en dit aan mijn ouders vertel”, zegt hij, “zullen ze zeggen: ‘Je liegt.'”
Welke subtiele manipulaties de producenten ook hebben toegepast om hem naar de volgende gewenste positie te brengen, ze hebben op het juiste paard gesteund. Anthony is een gevoelsmens – hij is ontroerd als Doug Dougie geeft “de lepel die mijn oma gebruikte… toen ze hete saus maakte in onze keuken toen ik een kleine jongen was.” Hij is een teamspeler die receptioniste PJ (Marc-Sully Saint-Fleur) graag helpt in zijn zoektocht om een snack-influencer te worden, en een teamleider, die niet bang is om iets te zeggen of een ongemakkelijke stilte op te vullen.
“Elke keer als ik de kans krijg om gewoon vooraan te springen en te zeggen: ‘Hoe kunnen we dit doen?’ … of iemand vraagt om een helper: ‘Laat me erin springen.” ‘Ik heb je’ is iets wat Anthony vaak zegt.
Je kunt de show bekijken als een puur verhaal, waarbij je de hoax vergeet en Anthony, die zowel toeschouwer als deelnemer is, beschouwt als gewoon een ander personage. (Het meest verrassende voor mij was hoe gemakkelijk ik karakters waarvan ik wist dat ze ‘vals’ waren op zichzelf als substantieel beschouwde.) Je kunt specifiek kijken naar het grapelement, of je vergapen aan de acteurs, die hun rollen gedurende meerdere dagen spelen, bij Anthony zitten via motiverende sprekers, een ‘emoties- en kwetsbaarheidsexpert’ en een seminar over seksuele intimidatie, meedoen aan gekke spelletjes, uit eten gaan – dingen waarvan we alleen fragmenten zien, zoals in een aflevering van ‘Big Brother’.
Het beste van alles is dat je Anthony kunt volgen op zijn emotionele reis. Uiteindelijk zien we dat dit geen grap is geweest, maar een test, zoals in een sprookje, waarin de held zijn moed bewijst en zijn beloning krijgt: liefde en rijkdom.
